Wojna Franków z Burgundami - Polski Serwis Naukowy

Wojna Franków z Burgundami 523-524 to konflikt wywołany próbami ekspansji frankońskiej i wewnętrznymi sporami w kwestii obsadzenia tronu Burgundii.

Do konfrontacji obu państw doszło gdy Klotylda Burgundzka (474-544) druga żona frankońskiego króla Chlodwiga I i matka jego następców: Chlodomera, Childeberta I i Chlothara I (Lotara) stanęła przed trudnym obowiązkiem współrządów w królestwie, po śmierci jej ojca króla Burgundii Chilpericha II, zabitego przez swojego brata Gundobada w trakcie bratniej wojny o panowanie na tronie burgundzkim.

Bitwa pod Vézeronce miała miejsce dnia 25 czerwca 524 r. w okolicy dzisiejszego Vézeronce-Curtin w departamencie Isère we Francji. Bitwa była głównym punktem drugiej Kampanii burgundzkiej prowadzonej w trakcie wojen burgundzkich toczonych przez królów frankońskich Chlodomera, Childeberta I oraz Chlotara I przeciwko Burgundom. Już rok wcześniej podczas pierwszej kampanii Frankowie odnieśli sukces biorąc do niewoli władcę Burgundów Zygmunta.

Chlodwig I (ok. 511) był władcą Franków, synem Childeryka I i Basiny. Ten chyba najsłynniejszy spośród merowińskich władców objął tron w 481 roku, po śmierci swojego ojca. Po śmierci króla Wizygotów Euryka w 486 roku, wyprawił się do północnej Galii, gdzie rezydował Syagriusz. Podbił jego państwo, a zbiegłego Syagriusza kazał wydać, a następnie stracić. Około 508 pokonał czterech innych władców frankijskich: Chararyka, Ragnachara, rezydującego w Cambrai, i jego braci — Rignomera, prawdopodobnie rezydującego w Le Mans oraz Richara, po czym wcielił do swego państwa ich ziemie.

W roku 523 gdy syn Gundobada Sigismund nakazał zabić Sigericha, którego oskarżał o bunt po czym zawiązał sojusz pomiędzy Burgundią a Ostrogotami, w królestwie doszło do poważnego kryzysu. Klotylda uznała, że oto nadszedł najwyższy czas, aby się zemścić i oddać swoim synom władzę w królestwie.

Frankowie(łac. gens Francorumlub Franci) - to nazwa zbiorcza określająca zachodniogermańską federację plemion, u swoich, uchwytnych źródłowo, początków, tj. w III w. n.e., zamieszkującą tereny na północ i wschód od dolnego Renu. Między trzecim, a piątym wiekiem część Franków najeżdżała terytorium Rzymu, gdy inna część weszła w skład rzymskich wojsk w Galii. Tylko Frankowie saliccy utworzyli królestwo na terenach rzymskich. Pod wodzą rodzimej dynastii Merowingów podbili niemal cała Galię. Pod władzą Karolingów państwo to stałą się wiodącą siłą chrześcijańskiego Zachodu. Jego rozpad dał początek dwóm wiodącym siłom średniowiecza: królestwu Francji i państwu niemieckiemu.

Chlodomer (ok. 495 - 524) - drugi z czterech synów Chlodwiga I, Króla Franków. Po śmierci ojca w 511 podzielił się królestwem Franków razem ze swymi braćmi: Chlotarem, Childebertem i Teuderykiem. W dzielnicy Chlodomera znajdowały się miasta Orlean, Tours i Poitiers, które były także siedzibą biskupów.

Trzej młodsi synowie Chlodwiga nie utrzymywali większych kontaktów z bratem Klotyldy Theuderichem I, gdyż ten ożeniony był z jedną z córek Sigismunda. Wtargnęli oni do królestwa Burgundii, pokonali jej króla i zajęli jego ziemie. Następnie wraz z pojmanym królem i jego rodziną wrócili do Francji, pozostawiając na miejscu silny garnizon.

W odpowiedzi na to brat Sigismunda Godomar II na czele armii wzmocnionej wojskami posiłkowymi króla Ostrogotów Teodoryka Wielkiego wrócił do Burgundii, gdzie udało mu się zdobyć garnizon Franków.

Tymczasem Chlodomer, wróciwszy do swojej rezydencjiw w Orleanie nakazał w dniu 1 maja 524 r. zabicie Sigismunda i jego dwóch synów Gisalda oraz Gondebauda. Następnie rozpoczął drugą kampanię przeciwko Burgundom. Armia inwazyjna została pokonana przez Godomara w bitwie pod Vezeronce w dniu 25 czerwca 524 r. W bitwie śmierć poniósł Chlodomer. Frankowie wycofali się z Burgundii, sporadycznie tylko kontynuując walkę.

Po śmierci Teodoryka w roku 526 Burgundowie zostali ostatecznie pokonani przez Franków pod Autun w roku 532, tracąc swoją niezależność.