Wojna Koryntu z Korkyrą - Polski Serwis Naukowy

Wojna Koryntu z Korkyrą - wojna tocząca się w latach 435 – 433 p.n.e..

Korkyra, znana też jako Kerkyra lub Korfu, grecka wyspiarska kolonia na Morzu Jońskim, rozpoczęła wojnę ze swoim miastem macierzystym – Koryntem. Przyczyną wojny były dążenia Koryntu do przejęcia wyłącznej kontroli nad Epidamnosem, wspólną kolonią Koryntu i Korkyry w Ilirii. W Epidamnosie doszło do demokratycznego przewrotu (tzn. objęcia władzy przez demokratów). Korynt poparł przewrót, natomiast Korkyra dała schronienie zbiegłym z miasta oligarchom.

Epidamnos (obecnie Durrës) - kolonia Korkyry na wybrzeżu iliryjskim. Założona w roku 627 p.n.e.. Za rządów tyrana Koryntu Periandra miasto zostało podporządkowane Koryntowi.

Druga wojna peloponeska zwana też wielką wojną peloponeską (431-404 p.n.e.) między Atenami i wspierającym je Ateńskim Związkiem Morskim, a Spartą i Związkiem Peloponeskim. Powodem wojny była rywalizacja dwóch największych potęg greckich o hegemonię nad całą Grecją. Już pierwszy okres był niepomyślny dla Aten. Spartanie złupili Attykę. W Atenach, gdzie schronili się mieszkańcy całej Attyki, wybuchła groźna zaraza. Ofiarą jej padł m.in. Perykles. Po jego śmierci do głosu doszli przywódcy radykalnej grupy demokratów: najpierw Kleon, a następnie Hyperbolos. Jednym z ważniejszych sukcesów Aten było utrzymanie twierdzy Pylos i zdobycie wyspy Sfakterii, broniącej wstępu do Zatoki Pylońskiej.

W 435 roku p.n.e. flota Korkyry powstrzymała w w zatoce Ambrakia flotę Koryntu, która podążała do spornej kolonii. Upokorzony klęską Korynt wykosztował się na zbudowanie dużo silniejszej floty. Wystraszona Korkyra zwróciła się o pomoc do Aten, które przysłały 10, a potem kolejne 20 okrętów. W 433 p.n.e. w bitwie pod Sybotami Korynt rozbił flotę korkyrską, ale nie odważył się zaatakować okrętów ateńskich, gdy te przybyły na pole bitwy.

Korfu[1], starożytna Korkyra (gr. Κέρκυρα = Kerkira, łac. Corcyra; wł. Corfu), górzysta wyspa w Grecji, w północnej części Morza Jońskiego u wybrzeży Albanii, łącznie z kilkoma pobliskimi wysepkami wchodzi w skład prefektury Kerkira w regionie administracyjnym Wyspy Jońskie. Stolicą wyspy i prefektury jest miasto Korfu (zwane też Kerkirą). Najwyższy szczyt na wyspie to Pantokrator (906 m n.p.m.).

Morze Jońskie (starogr. Ιόνιος Πόντος, łac. Mare Ionium, gr. Ιόνιο Πέλαγος, wł. Mar Jonio, alb. Deti Jon) – część Morza Śródziemnego położona między południowo-zachodnią częścią Półwyspu Bałkańskiego (Grecja) a południowo-wschodnim wybrzeżem Półwyspu Apenińskiego oraz Sycylią (Włochy). Od północy łączy się z Morza Adriatyckiego poprzez Cieśninę Otranto, od zachodu z Morzem Tyrreńskim poprzez Cieśninę Mesyńską a od wschodu z Morzem Egejskim poprzez Kanał Koryncki. Na południu granica umowna, wzdłuż linii łączącej przylądek Passero (Sycylia) z przylądkiem Tenaron (Peloponez). Dobrze rozwinięta linia brzegowa, liczne zatoki, największe to: Tarencka, Squillace (zachodnia część), Ambrakijska, Patraska, Koryncka, Kiparysyjska, Meseńska (część wschodnia). We wschodniej części morza znajduje się archipelag Wysp Jońskich. Na wodach Morza Jońskiego prowadzi się połowy sardynki, szprota, sardeli, makreli, tuńczyka, głowacza, kalmarów oraz małży. Ważny region turystyczny. Wzdłuż wybrzeży rozwinęły się liczne kąpieliska i miejscowości wypoczynkowe. Wysokość pływów na Morzu Jońskim sięga 40 centymetrów.

Wojna ta stała się jedną z przyczyn wojny peloponeskiej, która wybuchła dwa lata później.