Wojna dewolucyjna 1667-1668

W latach 60. XVII w. spore posiadłości mocarstwa hiszpańskiego stały się przedmiotem zainteresowania mocarstw europejskich. Zainteresowanie to wzmogło się po koronacji schorowanego Karola II na króla Hiszpanii, co wróżyło przyszłe bezkrólewie w państwie iberyjskim. Przyrodnia siostra Karola II Maria Teresa Hiszpańska, małżonka Ludwika XIV była szczególnie zainteresowana tronem dla Ludwika. Według zwyczaju flandryjskiego głoszącego, że dzieci z pierwszego małżeństwa po śmierci ojca dziedziczą jego spadek (prawo dewolucyjne) Ludwik zażądał dla siebie terytoriów Niderlandów hiszpańskich, części Burgundii oraz Luksemburga. Mimo że testament Filipa IV wyraźnie odmawiał Marii Teresie prawa do tych ziem, król francuski rozpoczął w roku 1667 wojnę, starając się wykorzystać zaangażowanie głównych konkurentów w konflikty zbrojne (wojna hiszpańsko-portugalska 1661-1668 oraz druga wojna angielsko-holenderska).

Francuskie wojska zdobyły szereg twierdz w Niderlandach, m.in. Lille (zdobyte dnia 17 sierpnia 1667 r.), Courtrai, Tournai, Douai i Audenarde (Oudenaarde), a w lutym 1668 r. wkroczyły na terytorium Hrabstwa Burgundii (Franche-Comté). Uwikłane w konflikt Anglia i Holandia porozumiały się w końcu i zawiązały antyfrancuski układ do którego włączyła się także Szwecja. Bojąc się rozszerzenia konfliktu król francuski zaprzestał prowadzenia działań zbrojnych i poprosił o rozejm. Dnia 2 maja 1668 roku w Akwizgranie podpisano porozumienie pokojowe na mocy którego Maria Teresa zrzekła się praw do tronu hiszpańskiego, a niewielkie terytoria hiszpańskie pozostały po stronie Francji. Sprawa tronu hiszpańskiego pozostała jednak nierozwiązana i z nową siłą wybuchła w roku 1700 - wojna o sukcesję hiszpańską.