Wojna hiszpańsko-portugalska (port. guerras da restauração wojna restauracyjna) 1657-1668.

Od 1580 r. korona portugalska przypadła rodowi Habsburgów. W 1640 roku w Lizbonie wybuchło powstanie, któremu przewodził książę Jan II Bragança, a uwieńczone ogłoszeniem przez Portugalię niezależności od Hiszpanii, przeciwko czemu opowiedzieli się ci drudzy. W latach 1641-1644 doszło do kilku kampanii, w których Portugalczycy skutecznie bronili niezależności swojego kraju. Wkrótce od obu stron zażądano dyplomatycznego rozwiązania konfliktu. Francja nakazała Hiszpanii uznanie niepodległości Portugalii. Po śmierci króla Jana IV Portugalczykom zagroził kolejny atak hiszpański. W celu zapobieżenia mu Portugalia podpisała układy z Anglią, Francją i Szwecją. Hiszpanie uderzyli w 1657 roku i szybko wypędzili siły przeciwnika z Olivenzy, po czym odparli portugalską ofensywę pod Badajoz. Gdy w 1662 roku siły hiszpańskie, pod wodzą Don Juana d'Austria Młodszego, pokonały Portugalczyków dowodzonych przez księcia Fryderyka Hermanna von Schomberga, los tych ostatnich wydawał się przesądzony. Losy wojny odwróciły się jednak po zwycięstwach Portugalczyków pod Ameixal 8 czerwca 1663, Valencia de Alcantara, Villavicioza (1665) i Montes Claros. Po tych zwycięstwach Portugalczycy wkroczyli do Andaluzji. W 1668 roku, w wyniku wstawiennictwa króla Anglii, obie strony zawarły pokój w Lizbonie (13 lutego 1668). Na mocy układu władcy hiszpańscy uznali utratę Portugalii, a obie strony wycofały się z zajętych terenów.

Wydarzenia wojny hiszpańsko-portugalskiej