Wojna o Chaco (hiszp. Guerra del Chaco) – wojna pomiędzy Paragwajem a Boliwią o sporny obszar Gran Chaco, błędnie uważany za bogaty w ropę naftową.

Przyczyny konfliktu

Mimo że region Gran Chaco był rzadko zaludniony, to przejęcie kontroli nad przepływającą tędy rzeką Paragwaj dawałoby obydwu stronom konfliktu upragnione połączenie z Oceanem Atlantyckim (obydwa kraje zostały pozbawione dostępu do morza w wyniku przegranych wojen: Boliwia – wojny o Pacyfik, a Paragwaj – wojny potrójnego przymierza)

Ponadto odkrycie ropy u podnóża Andów zrodziło spekulacje o rzekomej roponośności Chaco. W poszukiwania tego surowca zaangażowały się dwie firmy: Standard Oil (późniejszy Exxon), wspierany przez Boliwię, oraz Shell Oil, popierany przez Paragwaj.

Obydwa kraje powoływały się na swoje prawa do tego terenu jako pochodzące jeszcze z czasów kolonialnych, a arbitraż międzynarodowy nie przynosił rezultatów. W międzyczasie Paragwaj zaczął zagospodarowywać teren pod uprawę yerba mate, stając się wkrótce jej największym producentem.

Potyczki graniczne trwały od końca lat 20. i przerodziły się w otwartą wojnę w 1932, kiedy to armia boliwijska, wykonując rozkazy prezydenta Daniela Salamanca, zaatakowała paragwajski garnizon w Vanguardia.