Woo Bum-Kon - Polski Serwis Naukowy

Woo Bum-Kon (ur. 24 lutego 1955, zm. 27 kwietnia 1982) był południowokoreańskim policjantem, sprawcą drugiego najkrwawszego znanego w historii świata masowego morderstwa popełnionego przez jedną osobę. W stanie amoku zabił 57 osób i popełnił samobójstwo (35 dalszych osób odniosło rany).

Napój alkoholowy - wedle definicji ustawowej każdy produkt przeznaczony do spożycia zawierający więcej niż 0,5% alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego. Napoje alkoholowe można podzielić ze względu na zawartość procentową alkoholu (niskoprocentowe lub wysokoprocentowe) oraz ze względu na ich skład (alkohole lub koktajle).

Granat (z łac. → wł. lub hiszp. Granada) – rodzaj broni, pocisk rażący odłamkami i energią wybuchu albo zapalający. Najczęściej przez określenie to rozumie się granat ręczny, przeznaczony do miotania przez żołnierza w kierunku nieprzyjaciela, gdzie ma nastąpić wybuch. Dawne granaty ręczne, stosowane od XV wieku, były metalowymi naczyniami o cienkich ścianach, wypełnionymi prochem oraz kamieniami lub drobnymi kulkami. Były zawodne i niebezpieczne w użyciu, ale, celnie rzucone, mogły dokonać przerażającego spustoszenia. W połowie XVII wieku pojawiły się granaty działowe - pociski wybuchowe, wystrzeliwane z armat.

Tło zajścia

Woo początkowo mieszkał w Seulu, jednak został wysłany do typowo rolniczej wsi na uboczu w powiecie Uiryeong w prowincji Kyŏngsang Południowy, w wyniku czego nie mógł kontynuować swojej kariery w policji, co odbiło się na jego stanie psychicznym. Był również pod ogromnym napięciem emocjonalnym w związku z niemożnością zebrania wystarczającej ilości pieniędzy w celu zorganizowania swojego ślubu – żył bowiem w nieślubnym związku ze swoją dziewczyną.

Masowe morderstwo (masakra) – zabójstwo dużej liczby osób, dokonane zazwyczaj w tym samym czasie, lub we względnie krótkim czasie. Może być popełnione przez jednego człowieka lub organizację. Określenie to nie zawsze może być stosowane w związku z działaniami seryjnych morderców, którzy zabijają dużo ludzi, lecz nie w tym samym czasie.

Zadośćuczynienie pieniężne jest w prawie polskim jednym z dwóch sposobów wyrównania szkody niemajątkowej (drugim jest zasądzenie odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany przez poszkodowanego cel społeczny). Przepisy prawne szczegółowo regulują, w jakich przypadkach zadośćuczynienie może być przyznane. Podstawowymi przepisami w tym zakresie są art. 445 i 448 kodeksu cywilnego. Na podstawie art. 445 k.c. zadośćuczynienia można domagać się w razie uszkodzenia ciała, wywołania rozstroju zdrowia, pozbawienia wolności oraz w wypadku skłonienia za pomocą podstępu, gwałtu lub nadużycia stosunku zależności do poddania się czynowi nierządnemu. Z kolei art. 448 k.c. pozwala dochodzić zadośćuczynienia za naruszenie każdego dobra osobistego. 3 sierpnia 2008 r. wchodzą w życie zmiany w kodeksie cywilnym, pozwalające na przyznanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę również rodzinie poszkodowanego, który zmarł w wyniku uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia.

Masakra w Uiryeong

26 kwietnia 1982 doszło między nimi do domowej kłótni. Rozwścieczony sytuacją Woo Bum-Kon udał się do policyjnego magazynu broni, gdzie spożył alkohol w dużych ilościach. Upiwszy się, zabrał z magazynu karabin i pewną liczbę granatów i wyszedł. Wykorzystując fakt bycia policjantem, pukał od drzwi do drzwi, wchodził do domów pod zmyślonym pretekstem i zabijał przypadkowych obecnych tam ludzi. Postępował tak przez całe osiem godzin.

24 lutego jest 55. dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostało 310 (w latach przestępnych 311) dni. W latach przestępnych dzień ten jest zdwajany.

The New York Times – jeden z najważniejszych amerykańskich dzienników o profilu liberalno-lewicowym, wychodzący w Nowym Jorku. Jest trzecią pod względem nakładu gazetą w Stanach Zjednoczonych, po USA Today i The Wall Street Journal. Codzienny nakład wynosi 1,125 mln, a obieg wydania niedzielnego 1,700 mln (dane na 26 grudnia 2004). Właścicielem gazety jest The New York Times Company, która kontroluje również około 40 innych gazet, czasopism i wiele krzyżówek, między innymi The Boston Globe i International Herald Tribune.

Przeszedłszy całą miejscowość, po zabiciu pewnej liczby osób, poszedł dalej, do miejscowości następnej, kontynuując masakrę – przeszedł tak aż pięć wsi w powiecie. Wczesnym rankiem 27 kwietnia, kiedy zostały mu dwa ostatnie granaty, przywiązał je do siebie i trójki innych osób i odbezpieczył je. Końcowy wybuch zabił mordercę i jego ostatnie ofiary.

Anders Behring Breivik (ur. 13 lutego 1979 w Londynie) – norweski przedsiębiorca rolny, zwolennik skrajnej prawicy i libertarianizmu ekonomicznego, który przyznał się do sprawstwa dwóch zamachów – na uczestników obozu młodzieżówki norweskiej Partii Pracy, w którym zginęło 69 osób oraz bombowego na siedzibę premiera Norwegii, w którym zginęło 8 osób. Był sympatykiem Partii Postępu.

Skutki masakry

29 kwietnia 1982 koreański minister spraw wewnętrznych Suh Chung-Hwa stwierdził, że zaniedbał swoje obowiązki, dopuszczając do tak wstrząsającego wydarzenia, i natychmiast podał się do dymisji. Jego stanowisko zajął Roh Tae-Woo, późniejszy prezydent Korei Południowej.

Południowokoreański rząd zaproponował po 27 tysięcy dolarów zadośćuczynienia dla każdej z rodzin poszkodowanych w wyniku masakry w Uiryeong.

Przypisy

Źródło: "South Korean shootings lead Minister to resign", New York Times z 29 kwietnia 1982.

Zobacz też

amok

masowe morderstwo

Anders Behring Breivik