Wratysław II (ur. po 1032, zm. 14 stycznia 1092) – książę Czech od 1061, pierwszy król czeski od 1085.

Był drugim synem Brzetysława I i Judyty ze Schweinfurtu. Wratysław został księciem Czech w 1061 roku, po śmierci swojego brata Spitygniewa II. Osiągnął znaczącą pozycję 9 czerwca 1075 roku, kiedy pomógł cesarzowi rzymskiemu Henrykowi IV stłumić powstanie w Saksonii. Otrzymał wtedy Miśnię, został jednak zmuszony do wycofania się z niej przez Egberta II, margrabiego miśnieńskiego. Jako lojalny sojusznik cesarza, stawił się z armią podczas wyprawy włoskiej Henryka IV w 1081 roku.

W 1085 roku Wratysław II za swoje zasługi otrzymał w Moguncji od cesarza Henryka IV dożywotni tytuł króla czeskiego i polskiego. W tym czasie do króla Wratysława II prawdopodobnie należała też Małopolska z Krakowem, zaś polski książę Władysław Herman płacił czeskiemu Wratysławowi trybut za Śląsk. Koronacji Wratysława II dokonał 15 czerwca 1085 lub 1086 roku na zamku w Pradze arcybiskup trewirski Egilbert. Informację o tytule króla Czech i Polski podaje Kronika Kosmasa, natomiast tytulatura ta była niegdyś kwestionowana przez część badaczy polskich. Ostatnio wysunięto hipotezę, że Henryk IV do koronacji Wratysława posłużył się koroną, którą Otto III przekazał Bolesławowi Chrobremu. Cesarz dodatkowo ponownie przyznał mu we władanie Miśnię, z której po raz drugi został wyparty przez Egberta II. Po jego śmierci władzę przejął jego brat, Konrad I. Obecnie większość historyków uznaje, że Wratysław II otrzymał dożywotni tytuł króla czeskiego i polskiego.

Ok. roku 1054 zawarł pierwszy związek małżeński. O jego żonie nie zachowały się żadne informacje; jedynie przypuszcza się, że była to księżniczka niemiecka, z którą wyswatał go jeszcze ojciec.

W 1056 roku poślubił Adelajdę, córkę Andrzeja I, króla Węgier. Owdowiał w 1062 roku. Z tego małżeństwa pochodzili:

Pod koniec 1062 rok poślubił księżniczkę polską Świętosławę Swatawę, córkę Kazimierza Odnowiciela. Z tego małżeństwa pochodzili:

Przypisy