Na mapach: 29°58′20″N 113°53′29″E / 29.97222, 113.89139

Wuhan

Budynek urzędu celnego z 1862 roku

Widok na rzekę Jangcy

Wieża Żółtego Żurawia

Wuhan (chin. trad.: 武漢; chin. upr.: 武汉; pinyin: Wǔhàn) – miasto w środkowych Chinach, ośrodek administracyjny prowincji Hubei, największy port śródlądowy w kraju nad rzeką Jangcy. W 2010 roku liczba mieszkańców strefy zurbanizowanej wynosiła 4 343 546. Zespół miejski w 1999 roku liczył 7 401 933 mieszkańców.

Jeden z największych ośrodków gospodarczych współczesnych Chin z dużym udziałem kapitału wielkich światowych korporacji; rozwinięty przemysł wyokich technologii, hutnictwo metali, przemysł włókienniczy, spożywczy, maszynowy, stoczniowy, samochodowy, chemiczny oraz rafineryjny. W mieście działa kilkanaście szkół wyższych.

Miasto powstało w 1949 roku z połączenia miast Wuchang, Hanyang i Hankou.

Historia

Wuhan powstał w 1949 roku z połączenia trzech sąsiadujących ze sobą miast – Hankou, Hanyangu i Wuchangu.

Pierwsze ośrodki osadnictwa pojawiły się w okresie Zachodniej dynasii Zhou (1046–771 p.n.e.), na południowy zachód od Wuchangu, który przez pewien czas pełnił funkcję stolicy państwa Wu w Epoce Trzech Królestw (220–280). Wuchang pełnił również ważną rolę administracyjną za panowania dynastii Yuan (1206–1368) i Ming (1368–1644), kiedy był stolicą prowincji.

Za rządów dynastii Sui (581–618) założono miasto Hanyang. Nie odgrywało ono ważnej roli w przeciwieństwie do sąsiedniego Hankou (znanego wówczas jako Xiakou (夏口), które za panowania dynastii Song stało się jednym z głównych ośrodków handlowych w państwie. W 1858 roku, na mocy zawartego między Chinami, Francją i Wielką Brytanią traktatu tiencińskiego, otwarto Hankou dla handlu zagranicznego, co dało dodatkowy impuls do rozwoju gospodarczego trzech sąsiadujących ze sobą miast. W latach 1861–1896 przyznano w Hankou koncesje Brytyjczykom, Francuzom, Niemcom, Japończykom oraz Rosjanom, dzięki czemu powstało w tym czasie wiele przedsiębiorstw zagranicznych zajmujących się handlem i spedycją.

Hankou, Wuchang i Hanyang odegrały ważną rolę w XX-wiecznej historii Chin. W 1911 roku, w koszarach wojskowych w Wuchangu, rozpoczęła się rewolucja Xinhai (1911–12), która doprowadziła do obalenia dynastii Qing. Obszar dzisiejszego Wuhanu był główną areną walk pomiędzy siłami cesarskimi a rewolucjonistami, których nadrzędnym celem było zdobycie arsenału w Hanyangu. W 1923 roku ok. 20 tysięcy robotników z Hankou zorganizowało strajk generalny, pierwszy na tak dużą skalę w historii Chin. W grudniu 1926 roku Hankou zostało zdobyte przez wędrujące z Guangdongu na północ siły Kuomintangu, co oznaczało wzmocnienie pozycji nacjonalistów w rejonie środkowego Jangcy. Zaraz po wkroczeniu Kuomintangu w mieście doszło do antybrytyjskich wystąpień. Tłum dokonał ataków na brytyjskie posiadłości, po których zawarto umowę z Brytyjczykami odnośnie dopuszczenia Chińczyków do zarządzania koncesjami. Hankou, Hanyang i Wuchang stały się wkrótce centrum konfliktu pomiędzy nacjonalistami i komunistami, którzy zerwali współpracę. W 1927 roku lewicowy odłam Kuomintangu ustanowił Hankou jako swoją siedzibę. Mao Zedong, późniejszy przywódca Chińskiej Republiki Ludowej, utworzył w Wuchangu Instytut Ruchu Ludowego, gdzie w 1927 odbył się piąty kongres Komunistycznej Partii Chin. W 1928 roku przekształcono założony w 1893 roku Instytut Ziqiang w Uniwersytet Wuhański.

Po zajęciu Nankinu przez Japończyków w 1937 roku rząd Kuomintangu wycofał się do Hankou, które stało się centrum chińskiego ruchu oporu. Japończycy, po trwających ponad cztery miesiące walkach, zdobyli Hankou w październiku 1938 roku i okupowali je do 1945 roku, kiedy miasto wróciło pod kontrolę Kuomintangu. W 1949 roku Hankou, Hanyang i Wuchang zostały przejęte przez komunistów i połączone w jedno miasto.

W latach 50. nastąpił szybki rozwój przemysłu, głównie ciężkiego. W 1957 roku wzniesiono w Wuhanie pierwszy w historii most nad Jangcy.

czytaj dalej: [2], [3]