Wyższa Szkoła Lotnicza, samodzielny wydział Wyższej Szkoły Wojennej (WSL), polska uczelnia wojskowa istniejąca w l. 1936 - 1939. Komendantem uczelni był płk. dypl. inż. obserwator Stanisław Kuźmiński, dyrektorem nauk. ppłk. dypl. Marian Romeyko. Utworzona w 1936, na postawie zarządzenia DDO MSWoj z 3 lipca 1936. Przygotowywała oficerów dowódców lotnictwa i obrony plot, oficerów sztabów różnych szczebli i oficerów OPlot dla sztabów ogólnowojskowych. Utworzenie Szkoły miało duży wpływ na kształcenie kadr dla jednostek i sztabów lotnictwa i wypracowanie zasad użycia lotnictwa na polu walki. Kandydatów do Szkoły powoływał dowódca lotnictwa. Odbywali oni krótki staż w jednostkach oraz przechodzili przeszkolenie w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Nauka trwała jeden rok, a od 1938 dwa lata. W 1938 dowództwo lotnictwa wysunęło wniosek o usamodzielnieniu uczelni oraz przedłużeniu szkolenia do 2 lat. wniosek pierwszy nie przeszedł, drugi został wprowadzony. Komitet Wyższej Szkoły Wojennej odrzucił wniosek usamodzielnienia na skutek sprzeciwu szefa Sztabu Głównego i gen. J. Głuchowskiego. Program ogólny WSL w roku szkolnym 1937/8 był obliczony na 664 godziny, przy czym taktyka ogólna, służba sztabów, armie obce, przemysł wojenny i techniczne urządzenia kolejowe obejmowały 239 godz., taktyka lotnictwa, OPLot i balonów, służba sztabów lotnictwa, historia, geografia, higiena i polityka lotnicza, technika i przemysł lotniczy, lotnictwo obce i inne 379 godz., gra wojenna 24 godz., rezerwa 22 godz.

W toku studiów słuchacze zapoznawali się z zasadami walki lotniczej i sprzętem bojowym oraz zasadami współdziałania lotnictwa z wojskami lądowymi na polu walki. Główne szkolenie zawierało zaznajomienie słuchaczy z zasadami dowodzenia na szczeblu operacyjnym i na użyciu w walce większych jednostek lotniczych. Zapoznawano też z zasadami obrony plot i rolą w niej lotnictwa. Słuchacze studiowali taktykę ogólną i rodzajów wojsk oraz operacyjną służbę sztabów, armie obce, historie i geografię wojenną. Prowadzono gry wojenne i manewry międzydywizyjne oraz podróże terenowo-krajoznawcze.

Bibliografia