Wyższa Szkoła Pedagogiczna im. T. Kotarbińskiego w Zielonej Górze

Pierwszy budynek WSP na placu Słowiańskim

Popiersie patrona w hallu głównym WSP na ul. Wojska Polskiego

Budynki z lat 70.; obecnie: Campus B Uniwersytetu

Wyższa Szkoła Pedagogiczna im. Tadeusza Kotarbińskiego powstała jako Wyższa Szkoła Nauczycielska w 1971 roku. Istniała do 1 września 2001 r., kiedy w wyniku połączenia Politechniki Zielonogórskiej i Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. T. Kotarbińskiego powstał Uniwersytet Zielonogórski .

Wyższe Szkoły Pedagogiczne (WSP) - początkowo 3-letnie, następnie 4-letnie a później 5-letnie uczelnie kształcące pierwotnie nauczycieli dla szkół średnich a w okresie późniejszym również dla szkół podstawowych. W roku 1972 działały trzy takie szkoły: w Krakowie, Opolu i Rzeszowie. W związku z przyjętym w Karcie Praw i Obowiązków Nauczyciela (1972) postanowieniem o kształceniu ogółu nauczycieli na poziomie wyższym (magisterskim), w latach 1973-74 powołano do funkcjonowania wiele nowych wyższych szkół pedagogicznych, głównie na bazie działających do tej pory wyższych szkół nauczycielskich. Część wcześniej utworzonych szkół pedagogicznych została włączona do istniejących uniwersytetów (Warszawa, Łódź) natomiast pozostałe dały początek nowym uniwersytetom (Gdańsk, Katowice, Szczecin). W 1985 roku było czynnych 9 szkół pedagogicznych: w Bydgoszczy, Częstochowie, Kielcach, Krakowie, Olsztynie, Opolu, Rzeszowie, Słupsku, Zielonej Górze i jedna pedagogiki specjalnej w Warszawie. Ostatnie państwowe szkoły tego typu z początkiem XXI wieku zostały podniesione do rangi akademii.
Jan Wąsicki (ur. 1921 r., zm. 1995 r.) - polski prawnik, specjalizujący się w historii państwa i prawa; nauczyciel akademicki związany z UAM w Poznaniu i WSP w Zielonej Górze - jej drugi rektor (1975-1981); polityk, działacz PZPR, poseł na Sejm PRL IV i V kadencji w latach 1965-1972.

Historia

Utworzenie WSN, było uhonorowaniem wieloletnich prób środowiska do kształcenia kadry na potrzeby oświaty i kultury. Już w dwa lata później Wyższą Szkołę Nauczycielską przekształcono w pełną szkołę akademicką – Wyższą Szkołę Pedagogiczną, której później nadano imię profesora Tadeusza Kotarbińskiego. Uczelnia dość szybko się rozwijała, pozyskując wykwalifikowaną kadrę nauczycieli akademickich z sąsiednich ośrodków oraz nauczycieli ze stopniami doktorskimi z likwidowanych w tym czasie studiów nauczycielskich.

Tadeusz Marian Kotarbiński (ur. 31 marca 1886 w Warszawie, zm. 3 października 1981 w Aninie) – jeden z czołowych polskich filozofów, logików i etyków, przedstawiciel szkoły lwowsko-warszawskiej. Syn Miłosza Kotarbińskiego – malarza i Ewy Koskowskiej – pianistki.
Politechnika Zielonogórska powstała w 1965 roku. Istniała do 1 września 2001 r., kiedy w wyniku połączenia Politechniki Zielonogórskiej i Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. T. Kotarbińskiego powstał Uniwersytet Zielonogórski .

W 1991 r. ówczesny rektor, prof. Jerzy Baksalary rozpoczął w ramach uczelni jako pierwszy w Polsce kształcenie na odpłatnych studiach zaocznych.

WSP kształciła studentów w systemie nauczania dziennym i zaocznym. Prowadziła studia 5-letnie magisterskie i 3,5-letnie licencjackie. Posiadała cztery wydziały, na których prowadzono kierunki:

Hieronim Szczegóła (ur. 24 września 1931) - profesor historii. Ukończył studia historyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Po studiach pracował jako nauczyciel w technikum rolniczym w Szprotawie. Pracę doktorską obronił w 1963, rozprawę habilitacyjną w 1970, tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1975, a profesora zwyczajnego - w 1987. Był pierwszym rektorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Zielonej Górze (1971 - 1975) i w latach 1981 - 1984, 1996 - 1999. Jest autorem 30 książek, ponad 400 artykułów naukowych i ponad 200 artykułów popularno-naukowych. Do czasu przejścia na emeryturę pracował w Instytucie Historii Uniwersytetu Zielonogórskiego.
Wyższa Szkoła Nauczycielska, WSN - wyższe szkoły nauczycielskie przekształcone później w wyższe szkoły pedagogiczne, następnie uniwersytety lub akademie:

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)