|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: 12 sierpnia w wieku 92 lat zmarł w Warszawie Borys Malkin – antropolog, podróżnik, pasjonat kultur indiańskich. W latach 1957-1994 prowadził badania terenowe wśród tubylczych ludów Ameryki Południowej. Przebadał ponad 40 grup tubylczych zamieszkuj... Wiosną, nad zachodnią częścią Ameryki Północnej, odnotowuje się większą koncentrację ozonu, głównie za sprawą powietrza napływającego ze wschodu znad Oceanu Spokojnego - jak pokazują wyniki nowych badań. Odkrycia, opisane w czasopiśmie Nature, stanowią dorobek finansowanego ze środków unijnych projekt... Naukowcy z Brazylii, Holandii i Wlk. Brytanii rzucają nowe światło na historię Amazonki. Ich odkrycia, opisane w czasopiśmie Geology, wskazują na to, że Amazonka powstała jako transkontynentalna rzeka około 11 milionów lat temu, a obecny j... Grzbiet górski Svelvik w południowej Norwegii może stać się "zielonym" laboratorium, w którym będą testowane najnowocześniejsze technologie potrzebne do bezpiecznego przechowywania CO2 pod ziemią - informuje "Science Daily".Dwutlenek węgla jes... Konferencja poświęcona inwestycjom w biotechnologie i technologie medyczne oraz tworzeniu partnerstw odbędzie się w Johannesburgu w Republice Południowej Afryki w dniach 19 i 20 października.
Przewiduje się, że w konferencji zostaną zaprezentowane miejscowe i międzynarodowe firm...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Wyżyna GujańskaCzy wiesz że...? Wyżyna – obszar, którego wysokości bezwzględne przekraczają 300 metrów n.p.m., a wysokości względne są na ogół mniejsze niż 300 m. Z obszarów wyżyn wyłączane są bowiem obszary o szczególnie urozmaiconej rzeźbie i wysokościach względnych przekraczających 300 m stosunku do najbliższych den dolinnych, czyli góry. Różnice w wysokościach względnych w obrębie wyżyny są więc stosunkowo małe. W Polsce i innych krajach często przyjmuje się za dolną granicę wyżyn poziomicę 200 m n.p.m. Na mapie hipsometrycznej niższe wyżyny wyróżnione są barwami żółtymi, podobnie jak i najniższe partie gór, np. pogórza, natomiast najwyższe wyżyny - jasnymi odcieniami koloru brązowego. Nad wyżynami, powyżej 500 m n.p.m. rozciągają się góry niskie. Wyjątkiem w skali światowej jest Wyżyna Tybetańska, która znajduje się na wysokości około 4500 m n.p.m. zalicza się ja do wyżyn a nie do gór ponieważ jest płaska spełniony jest warunek deniwelacji (różnicy między dwoma wzniesieniami ) mniejszy niż 300 metrów. Llanos, llano - trawiasta, sawannowa formacja roślinna, występująca w Ameryce Południowej (Nizina Orinoko, Wyżyna Gujańska). Typowa roślinność to wysokie trawy, niskie drzewa (np. palmy), sukulenty (rośliny gromadzące wodę), kolczaste krzewy. W większości występują tam gleby czerwone. 
 Wyżyna Gujańska – wyżyna w północnej części Ameryki Południowej, między Niziną Orinoko a Niziną Amazonki. Zajmuje powierzchnię ok. 1,2 mln km². Zbudowana jest ze skał krystalicznych z licznymi intruzjami skał wylewnych. Wyższa część zachodnia (Pico da Neblina – 2994 m n.p.m.) składa się z szeregu stoliw, natomiast wschodnia część jest znacznie niższa (do 1280 m n.p.m.). Wyżynę rozcinają liczne rzeki, tworząc liczne i wysokie wodospady, w tym najwyższy wodospad świata Salto Angel – 1054 m wysokości. Ameryka Południowa – kontynent leżący na półkulach południowej oraz północnej i zachodniej. Od wschodu graniczy z Oceanem Atlantyckim, a od zachodu z Oceanem Spokojnym. Powierzchnia Ameryki Południowej wynosi 17,8 mln km². Od północy, przez Przesmyk Panamski, graniczy z Ameryką Północną. Oba te kontynenty nazywane są też przez Europejczyków Nowym Światem.
Diament – minerał z gromady pierwiastków rodzimych. Nazwa pochodzi od gr. ἀδάμας adamas (dopełniacz ἀδάμαντος adamantos, łac. diamentum) = "niepokonany, niezniszczalny" i nawiązuje do wyjątkowej twardości tego minerału. Jest najtwardszą znaną substancją z występujących w przyrodzie. Wyżynę porastają bujne lasy równikowe, a wyżej – sawanna i lasy parkowe. Na wyżynie znajdują się złoża surowców mineralnych: rudy żelaza i diamentów. Zobacz też
Czy wiesz że...? beta Ameryka Południowa leży prawie w całości na terenie państwa neotropikalnego (Neotropis), które obejmuje roślinność Ameryki Południowej i Środkowej, Meksyku oraz wysp antylskich. Obszar ten sąsiaduje z krainą nearktyczną państwa holarktycznego (Holarctis) na północy. Granica pomiędzy nimi jest wyraźna i przebiega przez Kalifornię, Arizonę, północny Meksyk, do wybrzeży Zatoki Meksykańskiej i dalej na wschód przez Florydę. Południowy kraniec kontynentu – Patagonia i Chile wchodzą w skład państwa holantarktycznego (Holantarctis). Najbardziej imponującą cechą flory neotropikalnej jest istnienie około 40 rodzin endemicznych, w tym ananasowatych (Bromeliacecae), paciorecznikowatych (Cannaceae), nasturcjowatych (Tropaeolceae) i innych. Obszar krainy neotropikalnej ze względu na dominującą roślinność podzielony jest na drobniejsze rodzaje formacji roślinnych.
Stoliwo lub stoliwo górskie – góry lub pojedyncza góra o płaskim szczycie, typowa forma dla obszarów o budowie płytowej. Stoliwo górskie powstaje na skutek selektywnej intensywnej degradacji erozyjnej warstw skalnych tworzących wierzchołek, w wyniku czego odsłonięta zostaje płaska, odporna na działania erozyjne, niżej położona warstwa skał. W Polsce stoliwa górskie występują w Górach Stołowych w Sudetach Środkowych.
Las parkowy – strefa przejściowa pomiędzy lasem równikowym, a sawanną. W lesie parkowym drzewa rosną w niewielkich skupiskach na pograniczu zwartych obszarów leśnych. Zbliżony charakter ma step parkowy.
Roraima – najwyższa góra tepui (2810 m n.p.m.) leżąca na granicy Wenezueli, Gujany i Brazylii, w Parku Narodowym Canaima, na Wyżynie Gujańskiej. Jest to jedna z dwóch udostępnionych do zwiedzania tepui (wejście i powrót zajmuje razem około 5 dni i jest możliwe tylko z przewodnikiem). Warunki panujące na szczycie są dla roślin ekstremalnie trudne.
Intruzja (z łac. intrusus = wepchnięty) – ciało skalne powstałe z zastygłej w głębi skorupy ziemskiej magmy, która wdarła się pomiędzy starsze utwory skalne. Magma unosi się w płytsze rejony skorupy ziemskiej w postaci diapiru, wciskając się pomiędzy skały otoczenia. Diapiry docierające w bezpośrednie sąsiedztwo powierzchni ziemi dają początek zjawiskom wulkanicznym, jednak większość takich ciał skalnych, na skutek powolnego schładzania, zastyga pomiędzy 5. a 30. kilometrem pod powierzchnią, tworząc ciała skalne określane jako plutony. Ich forma, wielkość i stosunek do skał otoczenia pozwala wyróżnić następujące typy intruzji:
Skały są to duże skupiska minerałów jednorodnych lub różnorodnych. Ze względu na sposób powstania wyróżnia się skały magmowe, osadowe i przeobrażone (metamorficzne)
Pico da Neblina (hiszp. Cerro de la Neblina) – szczyt położony na granicy między Brazylią a Wenezuelą, na Wyżynie Gujańskiej, w północno-wschodniej części stanu Amazonas. Wznosi się na wysokość 2994 m n.p.m., jest najwyższym szczytem zarówno Wyżyny Gujańskiej jak i Brazylii. W 1979 r. został tu założony Park Narodowy Pico de Neblina. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
