Wykształcenie - Polski Serwis Naukowy

Wykształcenie – poświadczona dokumentem wiedza zdobyta w oficjalnym systemie nauczania (szkoły publiczne, szkoły prywatne). Jest to zasób wiedzy, umiejętności i sprawności umożliwiający jednostce poznanie otaczającego świata i skuteczne w nim działanie, wykonywanie określonego zawodu; wynik kształcenia i samokształcenia.

Szkoła publiczna – szkoła założona i prowadzona przez podmiot publiczny (państwo, samorząd terytorialny) i utrzymywana ze środków publicznych (z budżetu państwa lub jst.), a więc odwrotnie niż w przypadku szkoły prywatnej. Istnienie szkół publicznych związane jest z obowiązkiem szkolnym.

Wykształcenie podstawowe - rodzaj wykształcenia, które jest obowiązkowym do zdobycia. Aktualnie uczeń uzyskuje wykształcenie podstawowe po ukończeniu nauczania w szkole podstawowej i gimnazjum, jednakże czasem mówiąc o tej ostatniej mówi się także o innym wykształceniu jakim jest wykształcenie gimnazjalne. Po zdobyciu wykształcenia podstawowego uczeń ma prawo (już nie obowiązek) do dalszego kształcenia - może wtedy starać się o wykształcenie zasadnicze, wykształcenie zawodowe lub wykształcenie średnie

Wykształcenie w prawie polskim

Wykształcenie jest także sztywno określonym wyznacznikiem rodzaju ukończonej szkoły. W Polsce, prawne kryteria poziomu wykształcenia określają Ustawa o systemie oświaty z 7 IX 1991, oraz Prawo o szkolnictwie wyższym z 27.07.2005 r. Zgodnie z nimi wyróżnia się następujące poziomy wykształcenia:

Wiedza - termin używany powszechnie, dotychczas nie posiada jeszcze ogólnie uznanej definicji. Za klasyczną uznaje się definicję Platona z dialogu Teajtet, gdzie Sokrates w rozmowie z Teajtetem dochodzi do sformułowania definicji, że wiedza to prawdziwe, uzasadnione przekonanie. Nowa Encyklopedia Powszechna definiuje wiedzę jako „ogół wiarygodnych informacji o rzeczywistości wraz z umiejętnością ich wykorzystywania”.

Magister (z nadawany przez wyższe uczelnie po ukończeniu studiów drugiego stopnia (dawniej: studiów jednolitych magisterskich lub magisterskich studiów uzupełniających), a w przypadku niektórych kierunków (farmacja, prawo, psychologia) – studiów jednolitych drugiego stopnia oraz wcześniejszym uzyskaniu absolutorium, złożeniu pracy dyplomowej i zdaniu egzaminu magisterskiego. Jest to również tytuł zwyczajowy używany przez farmaceutów (podobnie jak tytuł doktora używany przez lekarzy).

wykształcenie podstawowe – posiadają osoby, które ukończyły szkołę podstawową lub podstawowe studium zawodowe,

wykształcenie gimnazjalne – posiadają osoby, które ukończyły gimnazjum,

wykształcenie zasadnicze zawodowe – posiadają osoby, które ukończyły zasadniczą szkołę zawodową, szkołę zasadniczą lub inną szkołę równorzędną,

wykształcenie średnie – posiadają osoby, które ukończyły szkołę ponadpodstawową (na podbudowie 8-klasowej szkoły podstawowej) lub ukończyły szkołę ponadgimnazjalną z wyjątkiem zasadniczej szkoły zawodowej,

wykształcenie wyższe – posiadają osoby, które na studiach wyższych (I lub II stopnia) uzyskały tytuł licencjata, inżyniera, magistra lub tytuł równorzędny.

Przypisy

art. 11a Ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 1991 r. Nr 95, poz. 425)
art. 2, pkt 1 Prawa o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365)

Zobacz też

Wikicytaty - Wykształcenie

Studia II stopnia (dawniej: studia uzupełniające magisterskie) - wyższe studia zawodowe, które umożliwiają uzyskanie specjalistycznej wiedzy w określonym zakresie kształcenia i przygotowują do twórczej pracy w określonym zawodzie. Kończą się uzyskaniem tytułu zawodowego: magistra, magistra inżyniera albo tytułu równorzędnego.

Szkoła podstawowa – pierwszy etap formalnej edukacji. W większości krajów nauka w szkole podstawowej jest obowiązkowa. Nauczanie poza szkołą tzw. edukacja domowa legalne jest m.in. w krajach anglosaskich, w Chile i na Tajwanie.