Wysiedleni Niemcy sudeccy

Wypędzeni (niem. Vertriebenen) – to według niemieckiego prawa osoby, które jako obywatele niemieccy lub deklarujące niemiecką narodowość (potwierdzoną np. przez posługiwanie się językiem), wskutek prześladowań przez reżim narodowosocjalistyczny lub zastosowania przymusu podczas II wojny światowej i później (np. przymusowych wysiedleń dokonanych na podst. umów międzynarodowych) utraciły miejsce zamieszkania, pobytu lub stałego wykonywania zawodu na terenach utraconych przez Niemcy po wojnie na wschodzie lub położonych poza granicami Niemiec (ustalonymi wg stanu na 31 grudnia 1937).

Status „wypędzonego” uprawnia m.in. do odszkodowania za utracone mienie i przywileje podatkowe.

W latach 1949–1969 sprawami wypędzonych zajmowało się specjalne Federalne Ministerstwo do spraw Wypędzonych, Uchodźców i Ofiar Wojny.

Historia

 Osobny artykuł: Federalna Ustawa o Wypędzonych i Uchodźcach.

Pierwsza regulacja prawna dotycząca statusu osób wypędzonych pochodziła z 19 maja 1953 r. Przepisy prawne w tym zakresie zmieniały się od ich powstania wielokrotnie, np. ostatnie zmiany z 1990 i 1997 roku dotyczyły procedury uzyskania statusu przesiedleńca. Status ten mogą uzyskać teraz jedynie osoby przybyłe do Niemiec po sprawdzeniu ich pochodzenia i wydaniu przez niemieckie placówki dyplomatyczne za granicą stosownego zaświadczenia (Aufnahmebescheid). Dodatkowo od 1997 r. sprawdzana jest znajomość języka niemieckiego.