|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Działania zmierzające do przywrócenia funkcji przyrodniczych prowadzone są w dolinie rzeki Biała Tarnowska (woj. małopolskie). Planowane jest odnowienie populacji łososia i innych zwierząt oraz przywrócenie lasów łęgowych w zasięgu wód powodziowych. Proje... Matematycy z Polski i innych krajów - m.in. z Francji, Niemiec, Estonii, Portugalii, Iranu, Nigerii - wezmą udział w IV Podlaskiej Konferencji Matematycznej, która odbędzie się w dniach 9-11 kwietnia w Białymstoku. Spotkanie organizuje Białostocki... Piknik Matematyczny w Michałowie pod Białymstokiem zainauguruje 1 czerwca Podlaskie Dni Matematyki. Organizatorami całotygodniowej imprezy są: Oddział Białostocki Polskiego Towarzystwa Matematycznego oraz Wydział Informatyki Politechniki Białostockiej... Ok. 300 zabytków z badań wykopaliskowych z rejonu Hajdu - Bihar na terenie Wielkiej Niziny Węgierskiej, zamieszkiwanej przez różne ludy koczownicze, można obejrzeć od 2 lutego w Państwowym Muzeum Archeologicznym w Warszawie. Ekspozycja "Mieszkańcy gwiaździ... Do 23 maja w poznańskim Muzeum Archeologicznym można oglądać wystawę "Badania archeologiczne na Nizinie Wielkopolsko-Kujawskiej - sezony 2008-2009", prezentującą najciekawsze zabytki i dokumentację fotograficzną 26 stanowisk archeologicznych położony...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Wysoczyzna BiałostockaCzy wiesz że...? Kotlina Biebrzańska (843.32) – mezoregion fizycznogeograficzny, pradolina rzeki Biebrzy; obniżenie w północno-wschodniej Polsce o długości około 130 km, szerokości maksymalnej do 35 km, powierzchni około 2 600 km². Składa się z 3 oddzielonych obniżeniami części: Kotliny Biebrzy Górnej, Środkowej i Dolnej. Nizina Podlaska – nazwa dawniejsza, stosowana obecnie przez niektórych autorów szkolnych map i podręczników, krainy geograficznej we wschodniej i północno-wschodniej Polsce, przeciętej wzdłuż Bugu fizycznogeograficzną granicą Europy Zachodniej i Wschodniej. Kraina ta niekiedy była łączona z Niziną Mazowiecką w Nizinę Mazowiecko-Podlaską. Wysoczyzna Białostocka (843.33) – mezoregion fizycznogeograficzny, wschodnia część Niziny Podlaskiej, między Kotliną Biebrzańską, Doliną Górnej Narwi i Wzgórzami Sokólskimi; przecięta szerokimi dolinami Supraśli i Brzozówki. Zajmuje powierzchnię około 3560 km2. Krajobraz wysoczyzny jest zróżnicowany, występują wysokie wzgórza moren i kemów, przekraczające 200 m n.p.m. (Góra Św. Jana 214 m). Rozległe powierzchnie sandrowe zajęte są przez obszary leśne, na których utworzono liczne rezerwaty. Wzgórza Sokólskie (843.34) – mezoregion fizycznogeograficzny, pasmo wzgórz pomiędzy dolinami Biebrzy i Świsłoczy w województwie podlaskim, ciągnące się wzdłuż wschodniej granicy Polski od Lipska do Krynek - nazywane również Wzgórzami Dąbrowsko–Sokólskimi. Położone są w gminach: Kuźnica Białostocka, Szudziałowo, Sokółka.
Morena: 1. Materiał skalny składający się z przemieszanych frakcji różnej wielkości (bloki skalne, głazy, żwiry, piaski, pyły), gliny, transportowanych i osadzanych przez lodowiec, pochodzących głównie z niszczenia jego podłoża, ze zboczy wznoszących się ponad powierzchnię lodowca jak również przynoszonych przez lawiny i wiatr.
Czy wiesz że...? beta Góra Świętego Jana (województwo podlaskie) - wzgórze morenowe o wysokości 209 metrów nad poziomem morza położone w paśmie Wzgórz Świętojańskich niedaleko wsi Królowy Most w województwie podlaskim, gmina Gródek.
Pierwsze poglądy na fizycznogeograficzną regionalizację Polski pojawiły się w dziele Jana Długosza, które przez wiele następnych stuleci jako jedyne było źródłem wiedzy geograficznej. Wyraźne ożywienie w tej dziedzinie nastąpiło dopiero na przełomie XIX i XX w., ponieważ większa była już znajomość warunków naturalnych kraju. W okresie tym publikowało wielu geografów, m.in.: Stanisław Staszic, Wincenty Pol, Antoni Rehman, Wacław Nałkowski, Stanisław Lencewicz czy Ludomir Sawicki. Każdy z nich miał własną koncepcję podziału Polski na regiony fizycznogeograficzne.
Sandr – rozległy, bardzo płaski stożek napływowy zbudowany ze żwirów i piasków osadzonych i wypłukanych przez wody pochodzące z topnienia lądolodu.
Kem – forma ukształtowania powierzchni ziemi: garb, pagórek lub stoliwo o wysokości od kilku do kilkunastu metrów i średnicy kilkuset metrów, o kształcie stożka lub z płaskim wierzchołkiem i stromymi zboczami. Tworzą go warstwowo ułożone piaski, mułki i żwiry, które były osadzane w szczelinach i zagłębieniach w obrębie lądolodu, martwego lodu, bądź między sąsiednimi lobami lodowca przez wody roztopowe (kem fluwioglacjalny) lub wody stojące (kem limnoglacjalny). Osady przy brzegach kemu są zwykle zaburzone. Wyznacznik deglacjacji arealnej lodowca. Jest przeciwną formą ukształtowania do ozu. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
