Wysokość normalna - Polski Serwis Naukowy

Wysokość normalna – iloraz liczby geopotencjalnej (różnica potencjału geoidy i potencjału powierzchni przechodzącej przez punkt) przez przeciętną wartość przyspieszenia normalnego wzdłuż linii pionu pola normalnego siły ciężkości.

Tę samą wartość liczby geopotencjalnej można przedstawić jako różnicę potencjałów elipsoidy ekwipotencjalnej (U0 = W0) oraz potencjału normalnego UQ w takim punkcie Q linii pionu pola normalnego, w którym tenże potencjał jest równy potencjałowi rzeczywistemu WP na fizycznej powierzchni ziemi w punkcie P: C = U0 –UQ. Punkt Q leży na telluroidzie, której odległość od elipsoidy ekwipotencjalnej jest równa wysokości normalnej Hn. Wynika z tego, że wysokość normalna jest jednocześnie wysokością geometryczną telluroidy (odległością telluroidy od elipsoidy).

Wysokość względna – wysokość jakiegoś punktu względem punktu odniesienia innego niż poziom morza. Mówiąc o wysokości względnej, najczęściej ma się na myśli wysokość szczytów górskich w stosunku do den dolinnych. Stanowi ona podstawę rozróżnienia dwóch wielkich form terenu: wyżyn i gór (ok. 600 m na 4 km).

Wysokość dynamiczna – wartość liczby geopotencjalnej podzieloną przez normalne przyspieszenie siły ciężkości na poziomie morza dla szerokości geograficznej 45°:

Ścisłe wyznaczenie wysokości normalnych możemy otrzymać poprzez całkowanie wzoru na przyspieszenie normalne dla wysokości h ponad elipsoidą. Dzięki procesowi iteracyjnemu możemy dokładnie wyznaczyć wysokość normalną. Przybliżoną wysokość normalną otrzymujemy z różnicy wysokości normalnych. Różnica ta jest sumą poprawki normalnej (wyznaczanej z przeciętnej przyspieszenia normalnego na elipsoidzie dla średniej szerokości i średniej wysokości) i sumy pomierzonych różnic wysokości.

Wysokość geopotencjału - jest wartością energii jaką należy dostarczyć podnosząc ciało o masie 1 kg na wybraną wysokość podzieloną przez średnie przyspieszenie ziemskie. Wartość ta odpowiada wysokości policzonej z wagą będącą lokalną wartością przyspieszenia ziemskiego policzoną od poziomu przyjętego za zerowy do wybranego miejsca, podzielonego przez średnie przyspieszenie ziemskie, co określa wzór:

Telluroida – bryła, – rozumie się przez to powierzchnię, będącą aproksymacją powierzchni Ziemi w systemie geometrycznych wysokości normalnych Molodenskiego, utworzoną przez punkty, w których normalny potencjał siły ciężkości jest równy potencjałowi rzeczywistemu (naturalnemu) punktów na powierzchni Ziemi, leżących na tych samych normalnych liniach pionu, co punkty telluroidy, przy czym odstępy telluroidy od powierzchni Ziemi są praktycznie równe wysokościom quasigeoidy nad elipsoidą odniesienia.

Zobacz też

wysokość bezwzględna

wysokość dynamiczna

wysokość elipsoidalna

wysokość geopotencjalna

wysokość ortometryczna

wysokość względna