XIX Zjazd Wielkiej Komunistycznej Partii (bolszewików) obradował od 5 do 14 października 1952 r. w Moskwie. Zjazd miał charakter uroczysty i był demonstracją siły oraz znaczenia WKP(b) i jej przywódcy Józefa Stalina. Zasłynął przede wszystkim uchwałą o zmianie nazwy partii.

Był pierwszym zjazdem sowieckiej partii komunistycznej od 13 lat, pomimo że generalny sekretarz zobowiązany był do zwoływania zjazdów minimum raz na pięć lat. Niezwoływanie zjazdu od 1939 r. to jeden z przejawów wszechwładzy Stalina w ZSRR.

Zgodnie z własną konwencją, Stalin wyłącznie przysłuchiwał się obradom. Prowadzenie zjazdu i wygłoszenie referatu sprawozdawczego Komitetu Centralnego powierzył Gieorgijowi Malenkowowi. Głównym przedmiotem obrad było wychwalanie zasług Stalina i podkreślanie słuszności jego polityki. Podczas zjazdu delegaci przyjęli uchwałę zmieniającą nazwę WKP(b) na "Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego" (KPZR), pod którą ta funkcjonowała już do końca swojego istnienia w 1991 r. Zjazd stanowił szczytowy punkt akcji antyżydowskiej, czyli atakowania przez Stalina osób pochodzenia żydowskiego na szczytach władzy. Potępiono Wiaczesława Mołotowa i Klimenta Woroszyłowa. W wybranym kierownictwie partyjnym znalazło się wielu nowych ludzi. Był to pierwszy krok do przygotowania kolejnej "czystki", przerwała je jednak śmierć Stalina pół roku po zjeździe.

W zjeździe gościnnie uczestniczyły również 44 delegacje partii komunistycznych innych krajów świata, wśród nich delegacja chińska z Mao Zedongiem na czele. Delegacji Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej przewodniczył Bolesław Bierut.