|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Ruiny zamku w Ojcowie (woj. małopolskie) należącego przez pewien czas do Jana Mężyka - szlachcica, który przetłumaczył królowi Jagielle z niemieckiego słynne przemówienie posłów krzyżackich, przynoszących dwa nagie miecze pod Grunwaldem w ... Przyznanie Nagrody Nobla Robertowi G. Edwardsowi, twórcy metody In vitro komentuje prof. Jerzy Radwan, kierownik łódzkiej kliniki leczenia niepłodności "Gameta", współtwórca pierwszego w Polsce udanego zapłodnienia in vitro: "Jest to naprawdę wielka chw... Z 17 plansz, przedstawiających tytuły i fragmenty artykułów prasowych oraz afisze i plakaty propagandowe, składa się wystawa dot. wojny polsko-bolszewickiej 1919-21. Ekspozycja będzie prezentowana od 12 sierpnia do 15 września przed Urzędem Dzielnicy Warszawa Żol... O kilkaset zdjęć, dokumentów i innych przedmiotów wzbogaciły się zbiory Muzeum Woli. Pamiątki te zostały zaprezentowane na wystawie "Ze wspomnień mieszkańców Woli", która będzie dostępna dla zwiedzających do jesieni. Akcję... 19 kwietnia ruiny Zamku Krzyżackiego w Toruniu zmienią się w aktywny układ pokarmowy człowieka. Poszczególne etapy procesu trawienia zobrazują zaproszeni artyści i aktorzy, m.in. jazzman Michał Urbaniak, L.U.C. i Mariusz Lubomski. Widowisko "Instytut B61 - Endoskopia" o...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 ZapałCzy wiesz że...? Ładunek miotający – ściśle określona ilość wybuchowego materiału miotającego (np. prochu czarnego lub prochu bezdymnego), wykorzystana do oddania strzału (miotania pocisku) z broni palnej. Podczas spalania ładunku miotającego w przewodzie lufy powstają gazy prochowe, których ciśnienie powoduje ruch pocisku wzdłuż osi lufy. Ładunek miotający umieszczony jest w łusce naboju, lub bezpośrednio w komorze nabojowej w woreczkach z tkaniny lub w postaci wyprasek. Panewka - część dawnej broni palnej - zagłębienie w górnej części lufy, później "półka" umieszczona z boku lufy, połączona z zapałem (otworem prowadzącym do lufy). Na panewkę sypano proch, który po zapaleniu przenosił ogień przez zapał do ładunku miotającego w lufie, powodując odpalenie. Zapał – w dawnej odprzodowej broni palnej był to mały otwór w tylnej części lufy, łączący panewkę z ładunkiem miotającym w lufie. W chwili wystrzału ogień powstający na panewce, przenoszony był poprzez zapał do lufy, powodując zapłon ładunku miotającego (zwykle prochu) i wystrzał pocisku. Wystrzał - w żeglarstwie część omasztowania – drzewce wystające za rufę żaglowca, poziome lub lekko wznoszące się ku górze, pozwalające na powiększenie bazy podporowej dla olinowania stałego masztu znajdującego się najbardziej z tyłu jednostki. Na jachtach typu jol często używany do prowadzenia szotów bezana.
Lufa – zasadnicza część broni palnej, umożliwiająca nadanie pociskowi jednocześnie ruchu postępowego i obrotowego (lufy gwintowane) lub tylko postępowego (lufy gładkościenne) w odpowiednim kierunku. W broni ręcznej zapał umieszczony był początkowo na górnej powierzchni lufy, później – z prawej jej strony, przy panewce zamka. W działach umieszczony był na górnej powierzchni lufy. Sposobem szybkiego unieszkodliwienia działa było zagwożdżenie, polegające na zabiciu zapału np. gwoździem. Broń palna - broń miotająca pociski energią gazów powstałych ze spalania ładunku miotającego. W zależności od rodzaju zastosowanego układu miotającego, dzieli się ona na broń lufową i broń rakietową.
Pocisk to ciało wystrzeliwane z broni miotającej. Pociski są zwykle aerodynamiczne, wydłużone, a w przekroju okrągłe, wykonane z twardych i gęstych materiałów, najczęściej metali. Przed wynalezieniem lufy gwintowanej nadającej pociskowi ruch obrotowy miały one kształt sferyczny i nazywano je kulami. Broń ręczna - broń biała, albo broń palna obsługiwana i noszona przez jedną osobę (broń indywidualna). Do broni ręcznej zalicza się także granaty ręczne. Broń ręczna stanowiła i stanowi podstawowe uzbrojenie indywidualne żołnierza.
Broń odprzodowa – broń palna ładowana od strony wylotu lufy (od przodu). Była pierwszym rodzajem broni palnej, używanym od XIII do XIX w., obejmującym zarówno działa jak i broń strzelecką. Od połowy XIX w. była wypierana przez broń odtylcową. Obecnie broń odprzodową stanowią jedynie moździerze i niektóre typy granatników. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
