|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Ryzyko choroby serca lub udaru z powodu niskiej dawki promieniowania, takiej jak stosowana w szpitalach czy rentgenach dentystycznych, było zdecydowanie niedoceniane według wyników nowych badań sfinansowanych częściowo przez Komisję Europejską. Wyniki badań, op... Udar mózgu to największe zagrożenie dla życia i zdrowia osób z migotaniem przedsionków (MP). W tej grupie chorych występuje on aż pięć razy częściej i przeważnie ma cięższy niż zwykle przebieg - mówili lekarze w środę na konferencji prasowej w Warszawie.Zapowied... Przeprowadzenie u chorych na stwardnienie rozsiane (SM) angioplastyki żyły szyjnej poprawia stan 50 proc. pacjentów, u 40 proc. następuje stabilizacja, u 10 proc. nie ma poprawy lub następuje pogorszenie - wynika z pierwszych badań tej metody. Tę wciąż... Według niedawno opublikowanego raportu Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) Komisji Europejskiej, jeśli dojdzie do zmiany klimatu prognozowanej na lata 80. bieżącego stulecia i wzrostu temperatury, który wyniósłby od 2,5°C do 5,4°C, Unia Europejska straciłaby od 20 do 65 miliardów euro.... Około stu osób w mundurach żołnierzy z 1920 r. przybyło do stolicy, by uczcić 90. rocznicę Bitwy Warszawskiej. Przyjazd pociągu na stację Warszawa Główna 13 sierpnia był ostatnim fragmentem rekonstrukcji historycznej pt.: Pociąg z ochotnikami roku 192...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Zawał mózguTo hasło encyklopedii posiada podstrony: 1 [2],[3] Czy wiesz że...? Tętnica przednia mózgu (łac. arteria cerebri anterior) – jedna z dwóch gałęzi końcowych tętnicy szyjnej wewnętrznej. Biegnie nad nerwem wzrokowym, a następnie w szczelinie podłużnej mózgu równolegle do tętnicy przedniej mózgu strony przeciwnej. W dalszym przebiegu obie tętnice przednie mózgu: prawa i lewa przewijają się wokół ciała modzelowatego i biegną ku tyłowi wzdłuż jego górnej powierzchni. Od tętnicy przedniej mózgu odchodzą: Zator (łac. Embolia) – nagłe zamknięcie światła naczynia tętniczego przez czop zatorowy (łac. embolus) będący skrzepliną, urwaną blaszką miażdżycową, cząsteczkami tłuszczu (np. po złamaniach kości), fragmentami tkanki nowotworowej, wodami płodowymi, bakteriami, pasożytami lub banieczkami gazu (zwykle azotu w przebiegu choroby kesonowej). Zator tętnicy końcowej czynnościowo powoduje zawał. 
 Zawał mózgu (ang. cerebral infarction) – niedokrwienny udar mózgu. Od udaru mózgu spowodowanego zawałem mózgu należy odróżnić dwa inne rodzaje udarów: krwotok śródmózgowy i krwotok podpajęczynówkowy. KlasyfikacjaWśród zawałów mózgu wyróżnia się: zawały miażdżycowe, zatory pochodzenia sercowego i zawały lakunarne w obrębie małych naczyń. Dalsza klasyfikacja zawałów mózgu związana jest z rodzajem zamkniętego naczynia tętniczego (np. zawał w obszarze tętnicy mózgu środkowej, zawał w obszarze tętnicy móżdżkowej dolnej tylnej) i to ona determinuje jaki zespół objawów będzie towarzyszył danemu zawałowi mózgu. Zawał (łac. infarctus, ang. infarct) jako ogólne pojęcie patomorfologiczne oznacza rodzaj martwicy spowodowanej skrajnym ograniczeniem perfuzji (przepływu) krwi przez obszar tkankowy danego narządu. Obszar martwicy powstałej w wyniku zawału może mieć charakter martwicy skrzepowej (necrosis coagulativa, necrosis denaturativa) lub rozpływnej (necrosis colliquativa).
Stent - niewielka "sprężynka", najczęściej ze stali 316 LVM lub stopu chromowo-kobaltowego, umieszczana wewnątrz naczynia krwionośnego w celu przywrócenia drożności naczynia. Elastyczność zapewnia specjalna konstrukcja z falistymi połączeniami zygzakowatych drucików stanowiących właściwe rusztowanie. Inny podział zawałów mózgu to tzw. klasyfikacja oksfordzka, według której wyróżnia się: Te cztery typy określają rozległość zawału, nasilenie objawów, rokowanie oraz najbardziej prawdopodobną przyczynę . PACI (ang. partial anterior circulation infarct) – częściowy zawał mózgu obejmujący zakres unaczynienia tętnicy przedniej lub środkowej mózgu. Jest to rodzaj zawału mózgu związany z częściową niedrożnością jednej z tętnic krążenia przedniego mózgu (obejmującego tętnicę środkową i tętnicę przednią).
Angioplastyka - zabieg przezskórny polegający na poszerzeniu naczyń krwionośnych, które zostały zwężone lub zamknięte w wyniku choroby (najczęściej miażdżycy). Wykonuje się angioplastykę tętnic wieńcowych, szyjnych, kończyn, narządów wewnętrznych, czasami również naczyń żylnych. czytaj dalej: [2], [3]
Czy wiesz że...? beta Udar mózgu (dawniej także apopleksja, z gr. ἀποπληξία = "paraliż"; łac. apoplexia cerebri, insultus cerebri, ang. cerebro-vascular accident, CVA) – zespół objawów klinicznych związanych z nagłym wystąpieniem ogniskowego lub uogólnionego zaburzenia czynności mózgu, powstały w wyniku zaburzenia krążenia mózgowego i utrzymujący się ponad 24 godziny.
Tętnica udowa (łac. arteria femoralis) jest przedłużeniem tętnicy biodrowej zewnętrznej. Początkowy odcinek tętnicy leży w obrębie trójkąta udowego, pokryty blaszką powierzchowną powięzi szerokiej uda, sąsiaduje bocznie z nerwem udowym i przyśrodkowo z żyłą udową. W tym miejscu ze względu na powierzchowne położenie daje się na niej łatwo wyczuć tętno. W dalszym przebiegu tętnica udowa leży na mięśniach przywodzących udo, sąsiadując od strony bocznej z mięśniem obszernym przyśrodkowym, wreszcie przez kanał przywodzicieli przechodzi na tylną stronę uda i dostaje się do dołu podkolanowego.
Krwotok podpajęczynówkowy (ang. subarachnoid hemorrhage, łac. haemorrhagia subarachnoidalis) – krwawienie do przestrzeni podpajęczynówkowej, która znajduje się między pajęczynówką a oponą miękką mózgu.
Krwotok śródmózgowy (ang. intracerebral hemorrhage) – krwotoczny udar mózgu, nie będący krwotokiem podpajęczynówkowym. Od udaru mózgu spowodowanego krwotokiem śródmózgowym należy odróżnić dwa inne rodzaje udarów: zawał mózgu i krwotok podpajęczynówkowy.
Zespół Millarda-Gublera - (synonimy Zespół Gublera, zespół nerwów odwodzącego i twarzowego, porażenie połowicze naprzemienne dolne) - to porażenie nerwu odwodzącego i nerwu twarzowego oraz włókien drogi korowo-rdzeniowej powstałe wskutek zawału lub guzem mostu.
Zespół Benedikta (zespół jądra czerwiennego, ang. Benedikt syndrome) – pniowy zespół naprzemienny charakteryzujący się porażeniem nerwu okoruchowego po stronie ogniska z rozszerzeniem źrenicy i pobudzeniem ruchowym pod postacią ruchów pląsawiczych, atetotycznych i drżenia po stronie przeciwnej w następstwie uszkodzenia jądra czerwiennego. Po stronie pobudzenia ruchowego (hiperkinez) występuje też, w wyniku uszkodzenia wstęgi przyśrodkowej zmniejszenie czucia dotyku, ułożenia i wibracji oraz różnicowania bodźców. Najczęstsze przyczyny to zawał mózgu zlokalizowany w śródmózgowiu w wyniku zakrzepu gałęzi międzykonarowych tętnicy tylnej mózgu lub tętnicy podstawnej.
TACI (ang. total anterior circulation infarct) – zawał mózgu w obszarze całego przedniego unaczynienia tzn. tętnicy środkowej i tętnicy przedniej mózgu. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
