Zbigniew Mitzner - Polski Serwis Naukowy

Zbigniew Mitzner (ps. Jan Szeląg) (ur.14 lutego 1910 w Warszawie, zm. 3 grudnia 1968 tamże) – polski dziennikarz i satyryk. Był ojcem Piotra Mitznera.

Debiutował w roku 1928 na łamach „Robotnika”. W roku 1930 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej. Publikował w czasopismach „Płomienie”, „Dziennik Ludowy”, „Echo Tygodnia”. W roku 1935 wraz z Erykiem Lipińskim założył tygodnik satyryczny „Szpilki”. W latach 1936–1938 piętnastokrotnie wytaczano mu procesy prasowe. Był zagrożony uwięzieniem w Berezie Kartuskiej.

Miejsce Odosobnienia w Berezie Kartuskiej – obóz dla więźniów politycznych działający w latach 1934–1939 w Berezie Kartuskiej, w dawnym województwie poleskim.

Szpilki – ilustrowany tygodnik satyryczny założony w 1935 roku przez Zbigniewa Mitznera i Eryka Lipińskiego, który był również jego pierwszym redaktorem naczelnym.

Po wybuchu wojny znalazł się w Białymstoku, gdzie został zaaresztowany przez NKWD. Dzięki staraniom Kazimierza Krukowskiego został uwolniony i przez Wilno, gdzie zetknął się z Czesławem Miłoszem, przedostał się do Warszawy. Uczestniczył w konspiracji.

Po roku 1945 powrócił do zawodu dziennikarza. W latach 1945-1947 był redaktorem „Robotnika”. Został wykładowcą na Wydziale Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego, później dziekanem tego wydziału.

Czesław Miłosz (ur. 30 czerwca 1911 w Szetejniach, zm. 14 sierpnia 2004 w Krakowie) – polski prawnik i dyplomata, poeta, prozaik, eseista, historyk literatury, tłumacz; w latach 1951–1989 na emigracji, do 1960 we Francji, następnie w Stanach Zjednoczonych; w Polsce do 1980 obłożony cenzurą; laureat Neustadt International Prize for Literature (1978) i Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1980); profesor Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley i Uniwersytetu Harvarda; w 1993 powrócił do kraju, członek Polskiej Akademii Umiejętności, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, kawaler Orderu Orła Białego; pochowany w Krypcie Zasłużonych na Skałce; brat Andrzeja.

Kazimierz Krukowski ps. Lopek (ur. 2 lutego 1901 w Łodzi- zm. 24 grudnia 1984 w Warszawie) – polski aktor kabaretowy, rewiowy i filmowy, piosenkarz, konferansjer, reżyser i autor tekstów żydowskiego pochodzenia. Wykonywał piosenki i monologi tak znanych poetów, jak: Marian Hemar, Jerzy Jurandot, Antoni Słonimski, Julian Tuwim czy Andrzej Włast.

Oprócz felietonów w prasie opublikował wiele książek. Pośmiertnie ukazała się powieść z kluczem „Zenit i nadir”, napisana od listopada 1956 do lutego 1957 r. Stanowiła ona rozliczenie okresu stalinizmu.

Dzieła

Mroki dnia, Czytelnik, Warszawa 1963

Tak i nie – wybór felietonów 1936-1966, Czytelnik, Warszawa 1966

13 lat i 113 dni, Czytelnik, Warszawa 1968

Spotkania, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1979 ISBN 8308001394

Zenit i nadir, Wyd. Adam Marszałek, Toruń 2006 ISBN 8374412380

Przypisy

↑ Sto warszawiaków i warszawianek. „Warszawski Kalendarz Ilustrowany "Stolicy" - 1967”, s. 44, 1966. Wydawnictwo Warszawskiego Tygodnika "Stolica".