Zdobycie Harranu - Polski Serwis Naukowy

Zdobycie Harranu – zajęcie Harranu w 608 r. p.n.e. przez Medów, Babilończyków oraz Scytów przyczyniło się do rozbicia głównych wojsk Aszuruballita II i śmierci ostatniego asyryjskiego króla. Upadek Harranu oznaczał też fiasko planów odbudowy Asyrii w oparciu o prowincje i wojska stacjonujące w północnej Mezopotamii oraz pomoc Egiptu.

Sin-szar-iszkun, Sinszariszkun - król Asyrii, syn Aszurbanipala, rządził wraz z bratem Aszuretilianim nad częścią imperium, od r. ok. 626 p.n.e. samodzielnie, ale chronologia jest niepewna (626-612 p.n.e.) i zasięg terytorialny trudny do ustalenia. Ostatni dwaj królowie z dynastii Sargonidów, którzy byli świadkami nieuchronnego upadku Asyrii. Sinsariszkun swoimi nieudolnymi rządami przyczynił się do końca państwa asyryjskiego.

Harran, Charan albo Carrhae – stanowisko archeologiczne na terenie starożytnego miasta w południowo-wschodniej Turcji, około 40 kilometrów na południowy wschód od Şanlıurfa.

Harran stolicą państwa

Zdobycie Niniwy nie oznaczało jeszcze końca wojny. Jeden z asyryjskich generałów po śmierci Sin-szar-iszkuna ogłosił się królem i uczynił miasto w północnej Mezopotamii swoją siedzibą. Skoncentrował tam też wszystkie siły jakie udało się uratować z zajętej przez wrogów Asyrii. Król Nabopolassar, który dążył do przejęcia ważnych terenów po upadającej Asyrii nie mógł sobie pozwolić na istnienie tego państwa nawet w tak szczątkowej formie.

Aszuruballit II, Aszur-uballit II,Assuruballit II (akad. Aššur-uballiţ "Aszur ożywił [obdarzył życiem])"[1] - ostatni król Asyrii. Generał, który po śmierci Sinsariszkuna w 612 roku p.n.e. kontynuował walkę o ocalenie resztek państwa asyryjskiego w oparciu o Egipt, w zamian za Syrię, Fenicję i Judę.

Scytowie – koczownicze ludy irańskie wywodzące się z obszarów pomiędzy Ałtajem a dolną Wołgą[potrzebne źródło], zamieszkujące od schyłku VIII lub od VII wieku p.n.e. północne okolice Morza Czarnego. Byli spokrewnieni z Sakami i Sarmatami.

Oblężenie miasta

Asyryjczykom udało się w Harranie zgromadzić znaczne siły, pomimo niszczycielskiej wojny, jaką przeciwko nim prowadziła koalicja medyjsko-babilońska. Chociaż wojska sprzymierzonych państw były przeważające, przez blisko dwa lata trwały zmagania o miasto, które przechodziło z rąk do rąk. Opis zmagań podaje Kronika babilońska:

Zdobycie Niniwy w 612 r. p.n.e. przez sprzymierzone siły medyjsko-babilońskie. Upadek asyryjskiej stolicy doprowadził do opanowania rdzennej Asyrii przez koalicjantów oraz śmierci króla Sinsariszkuna z dynastii Sargonidów. Był to moment przełomowy w toczonej przez Asyrię wojnie z koalicją, bowiem przeważył szalę zwycięstwa na stronę Nabopolassara i Kyaksaresa.

Nabopolassar, Nabopalasar (akad. Nabu-apal-usur "boże Nabu syna pierworodnego strzeż" (? - ok. 605 p.n.e.); od ok. 625 p.n.e. król państwa nowobabilońskiego i założyciel XI (chaldejskiej) dynastii babilońskiej. Ojciec Nabuchodonozora II. Pochodził prawdopodobnie z plemienia Bit-Jakini.

Miasto padło ostatecznie ok. 608 r. p.n.e., jednak źródła są niepełne, dlatego trudno odtworzyć dalsze losy Aszuruballita II.

Ostatnie wojska asyryjskie zostały pokonane pod Karkemisz.

Bibliografia

Piotrowicz Ludwik, Upadek Asyrii w świetle nowo odkrytej kroniki babilońskiej, Kraków 1928.