Zdzisław Stanisław Latawiec (ur. 22 stycznia 1892 w Dziewięczycach, zm. w 1940) – polski lekkoatleta, który specjalizował się w biegach średnich oraz długich, podpułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Lekkoatletykę uprawiał jeszcze przed odzyskaniem przez Polskę niepodległości w 1918 roku. Był czołowym średniodystansowcem Galicji – w 1912 roku został mistrzem Austrii w biegu na 1500 metrów oraz wynikiem 9:17,7 ustanowił rekord Austro-Węgier w biegu na 3000 m z przeszkodami. Zdobywca czterech medali na pierwszych mistrzostwach Polski seniorów – wywalczył złoto na 1500 metrów i 3000 metrów oraz w rywalizacji drużynowej w biegu na 3000 m, a srebro przyniósł mu bieg na 800 metrów. Pięciokrotny rekordzista Polski – wszystkie wyniki uzyskał w 1910 i 1912 roku, a jego wyniki zostały uznane za oficjalne rekordy Polski w grudniu 1921 roku, gdy Polski Związek Lekkiej Atletyki dokonał pierwszej weryfikacji rekordów kraju.

W 1911 roku ukończył VIII Gimnazjum we Lwowie, a następnie do 1914 roku studiował na Akademii Handlowej. Przez dwa lata studiował prawo na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza. Od 1912 do 1918 roku służył w Armii Austro-Węgier. 2 listopada 1918 wstąpił, jako ochotnik, do Wojska Polskiego. W latach 1919–1920 walczył na froncie wschodnim. W 1923 pełnił służbę na stanowisku zastępcy dowódcy 6 Dywizjonu Artylerii Konnej we Lwowie. Od kwietnia 1924 roku był organizatorem i pierwszym dowódcą 13 Dywizjonu Artylerii Konnej we Lwowie. W 1928 był zastępcą dowódcy 27 Pułku Artylerii Lekkiej we Włodzimierzu Wołyńskim. Od 28 maja 1932 pełnił obowiązki dowódcy 31 Pułku Artylerii Lekkiej w Toruniu. W następnym roku został zatwierdzony na tym stanowisku . 8 maja 1936 roku został mianowany komendantem Obozu Ćwiczeń Dęba. Nieznane są bliżej okoliczności śmierci Latawca – jego nazwisko nie widnieje na ukraińskiej liście katyńskiej, a austriaccy historycy uważają, że zginął w roku 1940.

Awanse

Ordery i odznaczenia

Przypisy

Bibliografia