Wáng (wym. łang) – chiński tytuł feudalny odpowiadający królowi. Był w szerokim użyciu do czasu powstania Cesarstwa Chińskiego w III w. p.n.e., od kiedy najwyżsi władcy w Chinach zaczęli używać tytułu huangdi (cesarz). Termin "wang" przewijał się również i później w chińskiej historii, na oznaczenie lennika cesarza lub kiedy posługiwali nim się władcy różnych państewek w okresach rozbicia kraju. Odpowiadał wówczas europejskiemu terminowi "książę".

Qin (778 p.n.e. - 207 p.n.e.) - chińskie państwo w Okresie Wiosen i Jesieni oraz Okresie Walczących Królestw. Wzrost potęgi państwa Qin wiąże się z legistycznymi w duchu reformami, wprowadzonymi w życie przez wpływowego męża stanu Shang Yanga. Dokonał terytorialnego podziału administracji (w miejsce klanowego), wprowadził system odpowiedzialności zbiorowej i surowe kary (donoszenie było przymusowe), dbał o wojsko i chłopów, głównie kosztem kupców i artystów. Zniesiono system studnia-pole, czyniąc podatek ziemski głównym źródłem dochodu państwa. W 221 r. p.n.e. stojący na czele państwa Qin król Zheng zakończył brutalny i bezkompromisowy podbój pozostałych sześciu państw i ogłosił się Pierwszym Cesarzem. Dał w ten sposób pierwszej w Cesarstwie Chińskim Dynastii Qin. Rodowe nazwisko rodziny królewskiej w państwie Qin brzmiało Ying (嬴).

Król Nan z dynastii Zhou (chiński: 周赧王; pinyin: zhaō năn wáng) – trzydziesty siódmy władca tej dynastii i dwudziesty szósty ze wschodniej linii dynastii Zhou. Rządził w latach 314-256 p.n.e. Jego śmierć wyznaczyła koniec panowania dynastii Zhou w Chinach.

Zhao (wym. dżao) - chińskie państwo w Okresie Walczących Królestw. Jego terytorium pokrywało się częściowo z obszarami dzisiejszej Mongolii Wewnętrznej oraz prowincji Hebei, Shanxi i Shaanxi. U jego północnej granicy zaczynały się ziemie które zajmowali Xiongnu. Stolicą państwa Zhao był Handan (邯郸).