Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Obserwacja Ziemi w ramach badań interakcji ocean-atmosfera, Frascati, Włochy
W dniach 29 listopada - 2 grudnia 2011 r. we Frascati, Włochy, odbędzie się wydarzenie pt. "Obserwacja Ziemi w ramach badań interakcji ocean-atmosfera". Badania Powierzchni Oceanu i Dolnej Atmosfery (SOLAS) to zakrojona na szeroką skalę międzynarodowa inicjatywa, która ma z...
 
Obserwacja Ziemi w ramach badań interakcji ocean-atmosfera, Frascati, Włochy
W dniach 29 listopada - 2 grudnia 2011 r. we Frascati, Włochy, odbędzie się wydarzenie pt. "Obserwacja Ziemi w ramach badań interakcji ocean-atmosfera". Interakcje fizyczne i biogeochemiczne między powierzchnią oceanu a warstwą graniczną atmosfery obejmują kilka kluczowych ...
 
Pierwotna woda morska może zagrażać ewolucji chemicznej na Ziemi
Na podstawie badań mieszaniny chemicznej obecnej w wodach młodych oceanów na Ziemi przeprowadzonych przez naukowców z Niemiec uzyskano informacje na temat chemicznego powstawania powłok solnych, co może stać się kluczem do rozwiązania zagadki dotyczącej chemicznyc...
 
Rudziki "widzą" pole magnetyczne Ziemi
Rudziki wykorzystują część swojego ośrodka wzroku do orientacji na zasadzie kompasu magnetycznego w czasie swoich migracji - według wyników badań prowadzonych przez naukowców z Niemiec i Nowej Zelandii. Wyniki badań opublikowane po raz pi...
 
Geologia w obiektywie - konkurs fotograficzny Muzeum Ziemi PAN
Zwrócenie uwagi na wszechstronną obecność geologii w różnych dziedzinach życia to cel konkursu fotograficznego "Geologia w obiektywie", ogłoszonego przez Muzeum Ziemi PAN. Zdjęcia zrobione na terenie Polski i niepoddane obróbce cyfrowej można zgłaszać ...

Reklama:


Ziemia

To hasło encyklopedii posiada podstrony: [1][2] 3

Czy wiesz że...?
Orbitator ciała (ciała niebieskiego lub sztucznego satelity) krążącego wokół innego ciała niebieskiego. W Układzie Słonecznym Ziemia, inne planety, asteroidy, komety i mniejsze ciała poruszają się po swoich orbitach wokół Słońca. Także księżyce krążą po orbitach wokół planet macierzystych.

Pustynia – teren o znacznej powierzchni, pozbawiony zwartej szaty roślinnej na skutek małej ilości opadów i przynajmniej okresowo wysokich temperatur powietrza, co sprawia, że parowanie przewyższa ilość opadów[1]. Na gorących pustyniach ekstremalne temperatury sięgają do 50 °C (najwyższa zanotowana temperatura to 57,8 °C), nocą zaś dochodzą do 0 °C, charakterystyczne są dla nich też znaczne amplitudy dobowe temperatury, stały deficyt wilgotności oraz silne nasłonecznienie. Czasem termin pustynia stosowany jest również do obszarów pozbawionych zwartej roślinności z innych powodów niż przewaga parowania nad opadami, np. do pustyń lodowych. Funkcjonują również określenia odległe znaczeniowo od podstawowego terminu, takie jak pustynia porostowa.
Historia badań i kultura
Babilońska mapa świata - najstarsza znana mapa świata z VI wieku p.n.e.

Ziemia to jedyna planeta, której polska nazwa nie wywodzi się z greckiej ani rzymskiej mitologii. Symbolem astronomicznym Ziemi jest równoramienny krzyż wpisany w okrąg, znany jako krzyż słoneczny, krzyż Odyna lub krzyż celtycki. Początkowym symbolem astronomicznym planety było jabłko królewskie.

Metan (CH4, znany także jako gaz błotny i gaz kopalniany) – organiczny związek chemiczny, najprostszy węglowodór nasycony (alkan). W temperaturze pokojowej jest bezwonnym i bezbarwnym gazem. Jest stosowany jako gaz opałowy i surowiec do syntezy wielu innych związków organicznych.
Zasada kopernikańska - zasada filozoficzna, według której położenie Ziemi we wszechświecie nie jest w żaden sposób uprzywilejowane. Nazwa pochodzi od nazwiska Mikołaja Kopernika, który zapostulował odejście od geocentrycznego modelu Wszechświata i zastąpienie go takim, w którym Ziemia jest tylko jednym z ciał krążących wokół Słońca.

Z Ziemią wiązały się szeroko rozpowszechnione kulty bóstw tellurycznych i chtonicznych, wśród których przeważały bóstwa żeńskie. W wielu kulturach, bogini matka (lub Matka Ziemia) przedstawiana jest jako bogini płodności, pomyślności i dostatku. Aztekowie nazywali planetę Tonan lub Tonantzin – "nasza matka", InkowiePachamama ("Matka Ziemia"). Chińska bogini Ziemi Hou Tu jest podobna do Gai, Ziemi-Matki w mitologii greckiej. Hindusi nazywali ją Bhuma Devi – "bogini Ziemi", a Słowianie – Mokosz. W mitologii skandynawskiej, bogini Ziemi Jörd była matką Thora. W mitologii starożytnego Egiptu Ziemię utożsamia męskie bóstwo Geb.

Chińska Republika Ludowa (skr. ChRL; chiń. trad. 中華人民共和國, uproszcz. 中华人民共和国; pinyin: Zhōnghuá Rénmín Gònghéguó; posłuchaj po chińsku ?/i; pop. Chiny, trad. 中國,uproszcz. 中国, pinyin: Zhōngguó) – państwo w Azji wschodniej, obejmujące historyczne Chiny (bez Tajwanu) oraz Tybet i inne ziemie w Azji Środkowej zamieszkane w sumie przez 56 grup etnicznych. Chiny to najludniejsze państwo świata o populacji przekraczającej 1,3 mld osób. Pod względem powierzchni jest 4. na świecie, a pod względem wielkości gospodarki (PKB nominalny) – 3. (w 2007 r., po USA, i Japonii lub też 2. (PKB realny) po USA. Prawdopodobnie w 2010 roku Chiny staną się największą gospodarką na świecie po USA.
Azja Południowo-Wschodnia – nazwa stosowana dla określenia regionu Azji obejmującego Półwysep Indochiński i Archipelag Malajski wraz z Filipinami. Obejmuje on zatem następujące państwa: Birma, Tajlandia, Kambodża, Laos, Wietnam, Malezja, Singapur, Indonezja, Timor Wschodni, Brunei i Filipiny. Zajmują one powierzchnię około 4,495 mln km², z liczbą ludności przekraczającą 550 mln mieszkańców (szacunek na rok 2004).
Tractatus de sphaera Sacrobosco, wydana w 1230.

Wiele mitologii i wierzeń religijnych zawiera opowieści dotyczące powstania Ziemi wskutek interwencji boga lub bóstw. Różnorodne grupy religijne, do których przynależą m.in. fundamentalne odłamy protestantyzmu i islamu zakładają, że opis stworzenia świata zawarty w ich świętych księgach jest prawdą dosłowną i powinien być traktowany na równi lub zastąpić obecny pogląd naukowy nt. uformowania się Ziemi i rozwoju życia na planecie. Środowiska naukowe i inne grupy religijne sprzeciwiają się tym twierdzeniom. Jednym z aspektów kontrowersji jest sprzeciw wobec teorii ewolucji przez zwolenników kreacjonizmu i inteligentnego projektu.

Niebo – część atmosfery lub przestrzeni kosmicznej widzianej z powierzchni dowolnego obiektu astronomicznego. Czasami niebo definiowane jest również jako gęsta powłoka atmosferyczna planety.
Woda morskawoda występująca w morzach i oceanach. W wodzie tej jest rozpuszczone tysiące związków chemicznych i prawie wszystkie pierwiastki chemiczne obecne na kuli ziemskiej. Woda morska stanowi ponad 96% wody obecnej w formie ciekłej na powierzchni Ziemi, zaś tzw. woda słodka stanowi mniej niż 3%.

W starożytności rozpowszechniony był pogląd, że Ziemia jest płaska. Ludy Mezopotamii przedstawiały świat jako płaski dysk otoczony przez ocean, a Egipcjanie jako kwadrat. Najstarsze znane mapy świata pochodzą z BabiloniiImago Mundi, wykonana w VI-V wieku p.n.e. oraz Grecji, którą wykonał Anaksymander. Koncepcja kulistej Ziemi pojawiła się co najmniej w VI wieku p.n.e. – znana była pitagorejczykom, spośród których niektórzy utrzymywali ponadto, że Ziemia nie jest centrum wszechświata. Po III wieku p.n.e. fakt, że planeta jest okrągła akceptowali wszyscy wykształceni obywatele Grecji i Rzymu. Około 240 roku p.n.e. Eratostenes oszacował obwód planety (z 5-10% błędem pomiarowym) i nachylenie osi względem płaszczyzny ekliptyki. W średniowieczu, z nielicznymi wyjątkami, nie było w Europie wykształconych ludzi, którzy uważaliby że Ziemia jest płaska, a wydana w XIII w. praca Sacrobosco O Sferach stała się podstawowym podręcznikiem akademickim przez następne cztery stulecia. Mimo to, współcześnie popularna jest idea o rozpowszechnionej wierze w "płaską Ziemię" w dawniejszych epokach.

Indie, Republika Indii (w hindi, भारत – trl.: Bhārat wymowa ?/i, Bhārat Gaṇarājya, trb.: Bharat, Bharat Ganaradźja; ang. India, Republic of India) – państwo w Azji Południowej, zajmujące większość subkontynentu indyjskiego.
Cząsteczka, inaczej molekułaobojętne elektrycznie indywiduum chemiczne, złożone z więcej niż jednego atomu, które są ze sobą trwale połączone wiązaniami chemicznymi.

Postęp techniczny w nawigacji i budownictwie okrętowym doprowadził do epoki wielkich odkryć geograficznych na przełomie XV i XVI wieku. W 1488 Bartolomeu Dias opłynął Przylądek Dobrej Nadziei, w 1492 dotarcie do wybrzeży Ameryki przez Kolumba zapoczątkowało jej europejską kolonizację, a w 1498 Vasco da Gama odkrył drogę morską do Indii. W latach 1519-1521 Ferdynand Magellan jako pierwszy Europejczyk odbył podróż dookoła świata. Wydana w 1543 O obrotach sfer niebieskich Mikołaja Kopernika zawiera teorię heliocentrycznej budowy świata i stwierdza, że Ziemia krąży wokół Słońca. Zastąpiła ona ptolemeuszowy geocentryzm, który głosił, że Ziemia jest centrum wszechświata. W 1570 Abraham Ortelius jako pierwszy wydał usystematyzowany zbiór map świata – Theatrum Orbis Terrarum. W latach 1585-1595 kolekcję map opublikował również Gerard Merkator i nazwał zbiór atlasem, nawiązując do mitologicznego Atlasa.

Szerokość geograficzna (ang. latitude, symbol φ) - jedna ze współrzędnych geograficznych, kąt pomiędzy lokalną osią pionu a płaszczyzną równika. Wartości szerokości geograficznej rozciągają się między 0° na równiku i 90° na biegunach. Szerokość geograficzna może być północna (N; zobacz: półkula północna) lub południowa (S; zobacz: półkula południowa).
Mexikowie (czyt. Meszikowie, popularnie zwani Aztekami) - najsilniejszy w prekolumbijskim Meksyku naród indiański, posługujący się językiem nahuatl z rodziny uto-azteckiej. W momencie konkwisty przewodzili najsilniejszej federacji państw na obszarze Mezoameryki.
"Wschód Ziemi" z pokładu Apollo 8.

Ziemię po raz pierwszy sfotografował z kosmosu Explorer 6 w 1959. Jurij Gagarin w 1961 został pierwszym człowiekiem, który obserwował planetę z przestrzeni kosmicznej. Załoga Apollo 8 w 1968 jako pierwsza obserwowała wschód Ziemi z orbity księżycowej. W 1972 załoga Apollo 17 wykonała słynne zdjęcie "Blue Marble" z orbity okołoziemskiej. Fotografia przedstawia kulę, w której znajduje się pokryty chmurami błękitny ocean, przedzielony zielono-brązowymi kontynentami. Jest to jedno z najbardziej rozpowszechnionych zdjęć w historii i jedna z niewielu fotografii całkowicie oświetlonej planety. Z kolei zdjęcie Ziemi przez opuszczającego Układ Słoneczny Voyagera 1 z 1990 zainspirowało Carla Sagana do nazwania fotografii "Pale Blue Dot" (bladoniebieska kropka).

Fauna (od łac. Faunus - bóg trzód i pasterzy) – ogólne określenie na wszystkie gatunki zwierząt na danym obszarze (np. fauna Polski) lub w danym środowisku (fauna sawannowa), a także okresie geologicznym (np. fauna kambryjska). Badanie fauny pozostaje w gestii faunistyki, ale korzystają z niego również inne dziedziny biologii, np. ekologia i etologia, natomiast odkrycia faunistyki są systematyzowane przez systematykę.
Suwerenność – zdolność do samodzielnego, niezależnego od innych podmiotów, sprawowania władzy politycznej nad określonym terytorium, grupą osób lub samym sobą. Suwerenność państwa obejmuje niezależność w sprawach wewnętrznych i zewnętrznych.

W ciągu ostatnich dwu stuleci wyłoniły się nurty zwracające uwagę na negatywny wpływ człowieka na planetę. Proponowane przeciwdziałanie to ochrona środowiska, między innymi poprzez kontrolę zasobów naturalnych (np. wody i lasów), przeciwdziałanie zanieczyszczeniom i racjonalne użytkowanie gruntów. Ekolodzy, m.in. organizacje o globalnym zasięgu – Greenpeace i World Wildlife Fund, apelują o zmiany w polityce społecznej i racjonalną eksploatację surowców, w szczególności zasobów nieodnawialnych, takich jak ropa naftowa. Apelom tym przeciwstawiają się niektóre firmy i organizacje, zwracające uwagę na koszt ekonomiczny ochrony środowiska. Od lat 60. XX wieku niektórzy przedstawiają planetę jako "Statek kosmiczny Ziemia" (ang. Spaceship Earth), z systemem podtrzymywania życia, który wymaga stałej konserwacji. Istnieje również hipoteza Gai, sugerująca, że ziemska biosfera i czynniki fizyczne stanowią jeden spójny organizm. Od lat 70., 22 kwietnia obchodzony jest Światowy Dzień Ziemi.

National Institute of Standards and Technology (ang. Narodowy Instytut Standaryzacji i Technologii) to amerykańska agencja federalna spełniająca funkcję analogiczną do Głównego Urzędu Miar. W latach 1901 - 1988 nosił nazwę National Bureau of Standards (ang. Narodowe Biuro Standaryzacji). Główna siedziba znajduje się w Gaithersburg w stanie Maryland. Bezpośredni nadzór nad agencją sprawuje Departament Handlu Stanów Zjednoczonych (Department of Commerce).
Osuwisko - nagłe przemieszczenie się mas ziemnych, powierzchniowej zwietrzeliny i mas skalnych podłoża spowodowane siłami przyrody lub działalnością człowieka (podkopanie stoku lub jego znaczne obciążenie). Jest to rodzaj ruchów masowych, polegający na przesuwaniu się materiału skalnego lub zwietrzelinowego wzdłuż powierzchni poślizgu (na której nastąpiło ścięcie), połączone z obrotem. Ruch taki zachodzi pod wpływem siły ciężkości. Osuwiska są szczególnie częste w obszarach o sprzyjającej im budowie geologicznej, gdzie warstwy skał przepuszczalnych i nieprzepuszczalnych występują naprzemiennie. Miejsca występowania osuwisk to naturalne stoki i zbocza dolin i zbiorników wodnych, obszary źródłowe rzek (gdzie erozja wsteczna zwiększa spadek terenu), skarpy wykopów i nasypów oraz wyrobisk.

Przyszłość

Cykl życia Słońca.png

Przyszłość planety związana jest z cyklem życia Słońca. Stopniowe wyczerpywanie się zasobów wodoru w jądrze gwiazdy i wynikająca z tego akumulacja w jej wnętrzu helu, prowadzić ma do zwiększania się świetlności Słońca, która ma wzrosnąć o 10% w ciągu 1,1 miliarda lat, a o 40% za 3,5 mld lat. Modele klimatu sugerują, że wzrost promieniowania docierającego na powierzchnię Ziemi do 1,4 obecnej wartości jest wystarczający do całkowitego wyparowania jej oceanów. Inne scenariusze przewidują, że wody powierzchniowe mają wyparować całkowicie za 2,5 mld lat lub w ciągu miliarda lat.

Babilońska mapa świata – schematyczna mapa znanego Babilończykom świata widniejąca na pochodzącej z Mezopotamii glinianej tabliczce, przechowywanej obecnie w zbiorach British Museum (BM 92687).
Grzbiet Śródatlantycki – podwodny grzbiet śródoceaniczny na Oceanie Atlantyckim, ciągnący się od Islandii aż po Antarktydę. Jest to najdłuższy grzbiet śródoceaniczny na Ziemi. Jego przedłużeniem na obszarze Oceany Lodowatego Północnego jest Grzbiet Nansena. Na południu kończy się w węźle potrójnym Bouveta w pobliżu Wyspya Bouveta. Krawędź Romanche rozdziela go na Grzbiet Północnoatlantycki i Grzbiet Południowoatlantycki. Większa część grzbietu skryta jest pod wodą. Ponad powierzchnię morza została wypiętrzona Islandia. Część grzbietu w pobliżu Islandii zwana jest Grzbietem Reykjanes.

Stopniowy wzrost temperatury powierzchni Ziemi powodować ma przyspieszenie wietrzenia skał, co z kolei doprowadzi do spadku zawartości dwutlenku węgla w atmosferze poniżej krytycznego minimum (10 ppm) dla roślin. Poziom ten ma zostać osiągnięty w ciągu 900–1500 mln lat. Uniemożliwi on organizmom samożywnym fotosyntezę, a wynikły z tego zanik tlenu w atmosferze doprowadzi do wyginięcia organizmów aerobowych.

Kometamałe ciało niebieskie poruszające się w układzie planetarnym, które na krótko pojawia się w pobliżu gwiazdy centralnej. Ciepło tej gwiazdy powoduje, że wokół komety powstaje koma, czyli gazowa otoczka. W przestrzeń kosmiczną jądro komety wyrzuca materię, tworzącą dwa warkocze kometarne – gazowy i pyłowy, skierowane pod różnymi kątami do kierunku ruchu komety. Gazowy warkocz komety jest zawsze zwrócony w kierunku przeciwnym do gwiazdy, co spowodowane jest oddziaływaniem wiatru słonecznego, który "wieje" zawsze od gwiazdy. Pyłowy warkocz składa się z drobin zbyt masywnych, by wiatr słoneczny mógł znacząco zmienić kierunek ich ruchu.
Pokrywa lawowa - równina lub płaskowyż zbudowany ze skał wylewnych, powstały w wyniku erupcji wulkanicznej o charakterze erupcji szczelinowej lub arealnej (powierzchniowej).

Za ok. 5 mld lat Słońce, wskutek swojej ewolucji, przekształci się w czerwonego olbrzyma. Promień gwiazdy zwiększy się 250-krotnie, do około 1 j.a. (150 000 000 km). Słońce straci również ok. 30% swojej obecnej masy, co spowoduje oddalenie się ziemskiej orbity od niego. Przy maksymalnej przewidywanej średnicy Słońca, Ziemia będzie od niego oddalona o 1,69 j.a. (ok. 253 000 000 km). Planeta miałaby więc uniknąć wchłonięcia przez atmosferę słoneczną, mimo całkowitego, lub niemal całkowitego, wyginięcia na niej życia. Artykuł z 2008 roku sugeruje jednak, że ziemska orbita, z powodu sił pływowych i oporu aerodynamicznego w dolnej chromosferze, wejdzie w atmosferę Słońca i planeta ulegnie zniszczeniu. Miałoby to nastąpić za 7,59 ± 0,05 mld lat.

Pirokseny – grupa bardzo rozpowszechnionych minerałów skałotwórczych o strukturze wewnętrznej odpowiadającej krzemianom łańcuchowym i ogólnym wzorze:
Oliwiny – grupa minerałów zaliczana do krzemianów. Mają zazwyczaj barwę zieloną w odcieniach, ale też brązową, czarną a wyjątkowo są białe lub bezbarwne.

Ponadto, nawet pomijając cykl życiowy Słońca, kontynuacja ochładzania się wnętrza Ziemi doprowadziłaby do utraty atmosfery i oceanów wskutek zredukowanej aktywności wulkanicznej.

Adnotacje

  1. Wg NASA: Podane tu wartości nie są "oficjalnymi" wartościami, nie ma jednolitego, uzgodnionego zbioru wartości. Są one przedmiotem bieżących badań i mogą zmienić się w każdej chwili. Poczyniono wszelkie starania aby zaprezentować najbardziej zaktualizowane dane, przy korzystaniu z nich należy jednak zachowywać ostrożność. Patrz: NASA: Notes on the Fact Sheets. [dostęp 2009-01-13].
  2. Najważniejsze składniki, objętościowo, w suchym powietrzu
  3. Powierzchnie innych planet w Układzie Słonecznym są zbyt zimne lub zbyt ciepłe, aby występowała na nich woda w stanie ciekłym. Potwierdzono jednak istnienie wody ciekłej na Marsie w przeszłości; może ona istnieć również obecnie. Patrz: Msnbc: Rover reveals Mars was once wet enough for life. NASA, 2007-03-02. [dostęp 2007-08-28].; Staff: Simulations Show Liquid Water Could Exist on Mars. University of Arkansas, 2005-11-07. [dostęp 2009-03-21]. (Internet Archive)
  4. Parę wodną wykryto w atmosferze tylko jednej planety pozasłonecznej; jest to gazowy olbrzym. Patrz: G. Tinetti, i inni. Water vapour in the atmosphere of a transiting extrasolar planet. „Nature”, s. 169–171, lipiec 2007. doi:10.1038/nature06002. 
  5. W roku liczba dni czasu słonecznego jest o 1 mniejsza niż liczba dni czasu gwiazdowego ponieważ ruch orbitalny Ziemi wokół Słońca wymaga 1 dodatkowego obrotu planety wokół własnej osi
  6. Żelazo występuje w naturze jako jony Fe (FeO jako tlenek żelaza(II)) oraz Fe (Fe2O3 jako tlenek żelaza(III)). Obecnie, rzadko używana jest metoda analizy chemicznej skał ("na mokro"), w której zawartość FeO i Fe2O3 podawana jest osobno. Zazwyczaj skały analizuje się więc z użyciem spektrometrii rentgenofluorescensyjnej (XRF), w której całkowita zawartość żelaza wyrażona jest jako Fe2O3. Ponieważ większość żelaza w magmach występuje jednak jako jony Fe, całkowita zawartość żelaza w skałach magmowych często podawana jest jako FeO i oznaczana jako FeOT, mimo iż oryginalne pomiary wyrażone były jako Fe2O3. Inna metoda – mikroanaliza rentgenowska (EPMA), również wyraża całkowitą zawartość żelaza jako FeO. Możliwe jest przeliczenie, używając równania FeO=0,9×Fe2O3. Patrz: Stephen Blakes, Tom Argles: Growth and Destruction – continental Evolution at Subduction Zones: Block 3. 2003. ISBN 0749256664. 
  7. W języku polskim, terminem "ekosfera" nazywa się czasami cztery główne sfery Ziemi. Patrz: ekosfera.pl: Definicja terminu : ekosfera. [dostęp 2008-12-27].
  8. Długość rzek różni się jednak w zależności od źródła danych. Przykładowo, niektóre źródła uważają Amazonkę za najdłuższą rzekę świata. Więcej w osobnych artykułach.
  9. Ponieważ jest to jezioro bezodpływowe, jego powierzchnia i głębokość ulegają zmianom, dlatego podawane wartości różnią się w zależności od źródła. Wg ONZ oraz Europejskiej Agencji Kosmicznej, Morze Kaspijskie ma powierzchnię 371 000 km² ([1] [2])
  10. Milan Burša, Z. Šimon: On the non-tidal secular acceleration of the Earth's rotation. SpringerLink 2005. [dostęp 15.11.2008].  Cytat: Opóźnienie kątowe rotacji Ziemi jest mniejsze o ok. 1,6•101/s² z czego wynika, że inne czynniki też mają wpływ na prędkość kątową Ziemi.

Przypisy

  1. NASA: Earth: Facts & Figures. [dostęp 2008-12-22].
  2. David R. Williams: Earth Fact Sheet. NASA, 2004-09-01. [dostęp 2007-03-17].
  3. Michael Pidwirny. Surface area of our planet covered by oceans and continents.(Table 8o-1). „Fundamentals of Physical Geography”, 2006-02-02. University of British Columbia, Okanagan. [dostęp 2007-11-26]. 
  4. Staff: World. W: The World Factbook [on-line]. Central Intelligence Agency, 2008-07-24. [dostęp 2008-08-05].
  5. Staff: Useful Constants. International Earth Rotation and Reference Systems Service (IERS), 2007-08-07. [dostęp 2008-09-23].
  6. May RM. How Many Species Are There on Earth?. „Science (New York, N.Y.)”. 4872 (241), s. 1441-1449, wrzesień 1988. doi:10.1126/science.241.4872.1441. PMID 17790039. 
  7. The Limits of Organic Life in Planetary Systems. Washington, D.C.: National Academies Press, 2007, s. 5. ISBN 978-0-309-10484-5. 
  8. G.B. Dalrymple: The Age of the Earth. Kalifornia: Stanford University Press, 1991. ISBN 0-8047-1569-6. 
  9. Roy M. Harrison, Ronald E. Hester: Causes and Environmental Implications of Increased UV-B Radiation. Royal Society of Chemistry, 2002. ISBN 0854042652. 
  10. A. Morbidelli, J. Chambers, J. I. Lunine, J. M. Petit i inni. Source regions and time scales for the delivery of water to Earth. „Meteoritics & Planetary Science”. 6 (35), s. 1309–1320, 2000. [dostęp 2007-03-06]. 
  11. K. P. Schröder, Robert Connon Smith. Distant future of the Sun and Earth revisited. „Monthly Notices of the Royal Astronomical Society”, s. 155, 2008. doi:10.1111/j.1365-2966.2008.13022.x. 
  12. William L. Newman: Age of the Earth. Publications Services, USGS, 2007-07-09. [dostęp 2007-09-20].
  13. G. Brent Dalrymple. The age of the Earth in the twentieth century: a problem (mostly) solved. „Geological Society, London, Special Publications”, s. 205–221, 2001. doi:10.1144/GSL.SP.2001.190.01.14. [dostęp 2007-09-20]. 
  14. Chris Stassen: The Age of the Earth. The TalkOrigins Archive, 2005-09-10. [dostęp 2007-09-20].
  15. Pre-biotic Earth. Cruising Chemistry. [dostęp 2008-11-08].
  16. R. M. Canup, E. Asphaug: An impact origin of the Earth-Moon system. American Geophysical Union, Fall Meeting 2001. [dostęp 2007-03-10].
  17. RM. Canup, E Asphaug. Origin of the Moon in a giant impact near the end of the Earth's formation.. „Nature”. 6848 (412), s. 708–12, sierpień 2001. doi:10.1038/35089010. PMID 11507633. 
  18. JI Lunine. Physical conditions on the early Earth.. „Philosophical transactions of the Royal Society of London. Series B, Biological sciences”. 1474 (361), s. 1721–31, październik 2006. doi:10.1098/rstb.2006.1900. PMID 17008213. 
  19. G. Turner. The outgassing history of the Earth’s atmosphere. „Journal of the Geological Society”. 1 (146), luty 1989. doi:10.1144/gsjgs.146.1.0147. 
  20. Eric J. Chaisson: Chemical Evolution. W: Cosmic Evolution [on-line]. Tufts University, 2005. [dostęp 2006-03-27].
  21. Doolittle. Uprooting the tree of life.. „Scientific American”. 2 (282), s. 90–5, luty 2000. PMID 10710791. 
  22. L. V. Berkner, L. C. Marshall. On the Origin and Rise of Oxygen Concentration in the Earth's Atmosphere. „Journal of Atmospheric Sciences”. 3 (22), s. 225–261, 1965. [dostęp 2007-03-05]. 
  23. Kathleen Burton: Astrobiologists Find Evidence of Early Life on Land. NASA, 2002-11-29. [dostęp 2007-03-05].
  24. W. U. Reimold, Roger F. Gibson: Processes on the early Earth. Boulder, Colo.: Geological Society of America, 2006, s. 7. ISBN 0-8137-2405-8. 
  25. Donald Brownlee, Peter Ward: The Life and Death of Planet Earth : How the New Science of Astrobiology Charts the Ultimate Fate of Our World. Owl Books, 2002. ISBN 0-8050-7512-7. 
  26. J.B. Murphy, R.D. Nance. How do supercontinents assemble?. „American Scientist”, s. 324–33, 1965. doi:10.1511/2004.4.324. [dostęp 2007-03-05]. 
  27. William J. Schopf, Cornelis Klein: The Proterozoic biosphere: a multidisciplinary study. Cambridge: Cambridge University Press, 1992, s. 51-52. ISBN 0-521-36615-1. 
  28. Early History of the Earth. W: M. Pidwirny: Fundamentals of Physical Geography. 2006. 
  29. D. M. Raup, J. J. Sepkoski. Mass Extinctions in the Marine Fossil Record. „Science”. 4539 (215), s. 1501–1503, 1982. doi:10.1126/science.215.4539.1501. [dostęp 2007-03-05]. 
  30. Stephen J. Gould. The Evolution of Life on Earth. „Scientific American”, październik 1994. [dostęp 2007-03-05]. 
  31. B. J. McElroy. The impact of humans on continental erosion and sedimentation. „Bulletin of the Geological Society of America”. 1–2 (119), s. 140–156, 2007. doi:10.1130/B25899.1. [dostęp 2007-04-22]. 
  32. Staff: Paleoclimatology – The Study of Ancient Climates. Page Paleontology Science Center. [dostęp 2007-03-02].
  33. United States Census Bureau: World POP Clock Projection. W: United States Census Bureau International Database [on-line]. 2009-01-20. [dostęp 2009-01-20].
  34. tvn.24: Jest nas podobno na świecie już siedem miliardów. [dostęp 2011-10-31].
  35. Staff: World Population Prospects: The 2006 Revision. United Nations. [dostęp 2009-01-20].
  36. Staff: Human Population: Fundamentals of Growth: Growth. Population Reference Bureau, 2007. [dostęp 2007-03-31].
  37. Counting countries (ang.). W: The Economist [on-line]. The Economist Newspaper Limited, 2008-10-24. [dostęp 2009-11-14]. (Internet Archive)
  38. United Nations Member States (ang.). United Nations.
  39. Staff: International Law (ang.). United Nations. [dostęp 2007-03-27].
  40. David P. Stern: Planetary Magnetism. NASA, 2001-11-25. [dostęp 2007-04-01].
  41. Paul J. Tackley. Mantle Convection and Plate Tectonics: Toward an Integrated Physical and Chemical Theory. „Science”. 5473 (288), s. 2002–2007, 2000-06-16. doi:10.1126/science.288.5473.2002. PMID 10856206. 
  42. D. T. Sandwell, W. H. F. Smith: Exploring the Ocean Basins with Satellite Altimeter Data. NOAA/NGDC, 2006-07-07. [dostęp 2008-11-11].
  43. Jacek Dzierżawski: Elipsoida odniesienia. W: Charakterystyka układów współrzędnych [on-line]. Uniwersytet Mikołaja Kopernika. [dostęp 2008-11-24].
  44. GRACE: Earth's Gravity Definition. The University of Texas at Austin. [dostęp 2008-11-16].
  45. Staff: WPA Tournament Table & Equipment Specifications. World Pool-Billiards Association, listopad 2001. [dostęp 2007-03-10].
  46. Roberta L. Rudnick, David M. Fountain. Nature and Composition of the Continental Crust: A Lower Crustal Perspective. „Reviews of Geophysics”. 3 (33), s. 267-309, 1995. 
  47. JW. Morgan, E. Anders. Chemical composition of Earth, Venus, and Mercury.. „Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America”. 12 (77), s. 6973–6977, grudzień 1980. PMID 16592930. 
  48. R. Nave: Abundances of the Elements in the Earth's Crust. HyperPhysics. [dostęp 2008-11-26].
  49. D. Alfè, M. J. Gillan, L. Vocadlo, J. Brodholt i inni. The ab initio simulation of the Earth's core. „Philosophical Transaction of the Royal Society of London”. 1795 (360), s. 1227–1244, 2002. [dostęp 2007-02-28]. 
  50. US Department of Energy: 9. Geothermal. [dostęp 2008-12-13].
  51. Joe Anuta: Probing Question: What heats the earth's core?. physorg.com, 30 marca 2006. [dostęp 2008-12-13].
  52. Robert Sanders: Radioactive potassium may be major heat source in Earth's core. UC Berkeley News, 2003-12-10. [dostęp 2007-02-28].
  53. M. A. Richards, R. A. Duncan, V. E. Courtillot. Flood Basalts and Hot-Spot Tracks: Plume Heads and Tails. „Science”. 4926 (246), s. 103–107, 1989. doi:10.1126/science.246.4926.103. PMID 17837768. [dostęp 2007-04-21]. 
  54. D. F. Hollenbach, J. M. Herndon. Thermodynamics from first principles: temperature and composition of the Earths core. „PNAS”. 20 (98), s. 11085–11090, 25 września 2001. doi:10.1073/pnas.201393998. PMID 11562483. [dostęp 2007-03-01]. 
  55. Thorne Lay, Joe Hernlund i Bruce Buffett. Core–mantle boundary heat flow. „Nature Geoscience”, s. 25-32, 2008. 
  56. TH Jordan. Structural geology of the Earth's interior.. „Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America”. 9 (76), s. 4192–4200, wrzesień 1979. doi:10.1073/pnas.76.9.4192. PMID 16592703. 
  57. Structure and composition of the Earth. Australian Museum Online. [dostęp 2007-09-14].
  58. Lokalnie waha się od 5 do 200 km.
  59. Lokalnie waha się od 5 do 70 km.
  60. M Pidwirny: Structure of the Earth. W: Fundamentals of Physical Geography [on-line]. 2006. [dostęp 2008-12-15].
  61. Jacqueline E. Dixona, T.H. Dixon, i inni. Lateral variation in upper mantle viscosity: role of water. „Earth and Planetary Science Letters”, s. 451-467, 2004. 
  62. Holgen Steffen: Determination of a consistent viscosity distribution in the Earth's mantle beneath northern and Central Europe. 2006. [dostęp 2008-11-24].
  63. Richard A. Kerr. Earth's Inner Core Is Running a Tad Faster Than the Rest of the Planet. „Science”. 5739 (309), s. 1313, 2005-09-26. doi:10.1126/science.309.5739.1313a. 
  64. W. J. Kious, R. I. Tilling: Understanding plate motions. USGS, 1999-05-05. [dostęp 2007-03-02].
  65. W. K. Brown, K. H. Wohletz: SFT and the Earth's Tectonic Plates (ang.). Los Alamos National Laboratory, 2005. [dostęp 2009-01-04].
  66. M. Meschede, U. Udo Barckhausen: Plate Tectonic Evolution of the Cocos-Nazca Spreading Center. W: Proceedings of the Ocean Drilling Program [on-line]. Texas A&M University, 2000-11-20. [dostęp 2007-04-02].
  67. Staff: GPS Time Series. NASA JPL. [dostęp 2007-04-02].
  68. C.R. Nave: Magnetic Field of the Earth (ang.). 2005. [dostęp 1 stycznia 2009].
  69. Richard Fitzpatrick: MHD dynamo theory. NASA WMAP, 2006-02-16. [dostęp 2007-02-27].
  70. Wallace Hall Campbell: Introduction to Geomagnetic Fields. New York: Cambridge University Press, 2003, s. 57. ISBN 0521822068. 
  71. David P. Stern: Exploration of the Earth's Magnetosphere. NASA, 2005-07-08. [dostęp 2007-03-21].
  72. British National Space Centre: Earth's four spheres. [dostęp 2008-12-27].
  73. Center for Educational Technologies: Earth System Science. [dostęp 2008-12-27].
  74. Marek Degórski: Środowisko geograficzne. PAN IGiPZ. [dostęp 2008-12-29].
  75. Lucyna Wachecka-Kotkowska: Wstęp do geografii fizycznej. [dostęp 2006-12-15]. (Internet Archive)
  76. James F. Kasting, Daniel P. Whitmire. Habitable Zones around Main Sequence Stars. „ELSEVIER”. 1 (101), s. 108-128, 1993. 
  77. Michał Różyczka. Ekosfery Gwiazdowe. „Kosmos”. 4 (55), s. 381-388, 2006. 
  78. Rare Earth: Why Complex Life is Uncommon in the Universe. Wyd. 1st edition. New York: Springer-Verlag, 2000-01-14. ISBN 0387987010. 
  79. Neil Campbell, Jane Reece: Biology. San Francisco: Pearson, Benjamin Cummings, 2005, s. 4-5,13-14, 1209. ISBN 0-8053-7146-X. 
  80. Andrea Thompson: How many species exist on Earth?. [dostęp 2008-12-29].
  81. George C. McGavin: Zagrożona przyroda. Warszawa: Bellona, 2008. ISBN 83-1110-870-7. 
  82. Richard Leakey: Szósta katastrofa. Warszawa: Prószyński i S-ka, 1999. ISBN 83-7180-812-7. 
  83. IUCN Red List: Numbers of threatened species by major groups of organisms. [dostęp 2011-09-21].
  84. Royal Society: A guide to facts and fictions about climate change. Marzec 2005. [dostęp 21 września 2011].
  85. Staff: Evidence is now ‘unequivocal’ that humans are causing global warming – UN report. United Nations, 2007-02-02. [dostęp 2007-03-07].
  86. PhysicalGeography.net: Chapter 10. Introduction to the Litosphere. [dostęp 2008-12-03].
  87. Fred Duennebier: Pacific Plate Motion. University of Hawaii, 1999-08-12. [dostęp 2007-03-14].
  88. Mueller, R.D.; Roest, W.R.; Royer, J.-Y.; Gahagan, L.M.; Sclater, J.G.: Age of the Ocean Floor Poster. NOAA, 2007-03-07. [dostęp 2007-03-14].
  89. Staff: Layers of the Earth. Volcano World. [dostęp 2007-03-11].
  90. David Jessey: Weathering and Sedimentary Rocks. Cal Poly Pomona. [dostęp 2007-03-20].
  91. Staff: Minerals. Museum of Natural History, Oregon. [dostęp 2009-06-13]. (Internet Archive)
  92. Ronadh Cox: Carbonate sediments. Williams College, 2003. [dostęp 2009-04-05]. (Internet Archive)
  93. International Energy Annual 2005. [dostęp 2007-09-09].
  94. A. Foley Jonathan, Ruth DeFries, i inni. Global Consequences of Land Use. „Science”. 5734 (309), s. 570-574, 2005-07-22. 
  95. Global Footprint Network’s 2010 Edition. [dostęp 2011-09-21].
  96. Data Sources. Global Footprint Network, 2008-10-29. [dostęp 2008-12-12].
  97. David C. Catling, Kevin J. Zahnle. Ulotne atmosfery planet. „Świat Nauki”. 6 (214), s. 30, czerwiec 2009. Joanna Zimakowska. Prószyński Media. ISSN 0867-6380 (pol.). 
  98. B. Geerts, E. Linacre: The height of the tropopause. W: Resources in Atmospheric Sciences [on-line]. University of Wyoming, listopad 1997. [dostęp 2006-08-10].
  99. Staff: Earth's Atmosphere. NASA, 2003-10-08. [dostęp 2007-03-21].
  100. Zarys historyczny nauki o zmianach klimatu. W: IPCC WG1 AR4 Report [on-line]. IPCC, 2007. [dostęp 10 kwietnia 2008].
  101. Michael Pidwirny: Fundamentals of Physical Geography. PhysicalGeography.net, 2006. [dostęp 2007-03-19].
  102. Earth's Radiant Energy Balance and Oceanic Heat Fluxes. oceanworld.tamu.edu. [dostęp 2008-12-20].
  103. Climate averages. Met Office. [dostęp 2008-05-17].
  104. Joseph M. Moran: Weather. W: World Book Online Reference Center [on-line]. NASA/World Book, Inc., 2005. [dostęp 2007-03-17].
  105. Wolfgang H. Berger: The Earth's Climate System. University of California, San Diego, 2002. [dostęp 2007-03-24].
  106. Stefan Rahmstorf: The Thermohaline Ocean Circulation. Potsdam Institute for Climate Impact Research, 2003. [dostęp 2007-04-21].
  107. Various: The Hydrologic Cycle. University of Illinois, 1997-07-21. [dostęp 2007-03-24].
  108. Staff: Climate Zones. UK Department for Environment, Food and Rural Affairs. [dostęp 2007-03-24].
  109. Staff: Stratosphere and Weather; Discovery of the Stratosphere. Science Week, 2004. [dostęp 2007-03-14].
  110. Science: Ozone Basics.. [dostęp 2007-01-29].
  111. S. Sanz Fernández de Córdoba: 100 km. Altitude Boundary for Astronautics. Fédération Aéronautique Internationale, 2004-06-21. [dostęp 2007-04-21].
  112. S. C. Liu, T. M. Donahue. The Aeronomy of Hydrogen in the Atmosphere of the Earth. „Journal of Atmospheric Sciences”. 4 (31), s. 1118–1136, 1974. [dostęp 2007-03-02]. 
  113. David C. Catling, Kevin J. Zahnle, Christopher P. McKay. Biogenic Methane, Hydrogen Escape, and the Irreversible Oxidation of Early Earth. „Science”. 5531 (293). S. 839-843. 
  114. Stephen T. Abedon: History of Earth. Ohio State University, 1997-03-31. [dostęp 2007-03-19].
  115. D. M. Hunten, T. M. Donahue. Hydrogen loss from the terrestrial planets. „Annual review of earth and planetary sciences”, s. 265–292, 1976. [dostęp 2008-11-07]. 
  116. H. U. Sverdrup, Richard H Fleming: The oceans, their physics, chemistry, and general biology. Scripps Institution of Oceanography Archives, 1942-01-01. 
  117. Michon Scott: Earth's Big heat Bucket. NASA Earth Observatory, 2006-04-24. [dostęp 2007-03-14].
  118. Sharron Sample: Sea Surface Temperature. NASA, 2005-06-21. [dostęp 2007-04-21].
  119. Ron M. Morris: Oceanic Processes. NASA Astrobiology Magazine. [dostęp 2009-04-15]. (Internet Archive)
  120. Encyclopaedia Britannica: Yangtze River. [dostęp 2009-03-21].
  121. Caspian Sea » General background. CaspianEnvironment.org. [dostęp 2011-09-21].
  122. World Waterfall Database: Angel, Salto. 2006-09-23. [dostęp 2009-03-21].
  123. 7,000 m Class Remotely Operated Vehicle KAIKO 7000. Japan Agency for Marine-Earth Science and Technology (JAMSTEC). [dostęp 2008-06-07].
  124. Igor A. Shiklomanov, et. al.: World Water Resources and their use Beginning of the 21st century" Prepared in the Framework of IHP UNESCO. State Hydrological Institute, St. Petersburg, 1999. [dostęp 2006-08-10].
  125. Leslie Mullen: Salt of the Early Earth. NASA Astrobiology Magazine, 2002-06-11. [dostęp 2007-03-14].
  126. Leap seconds. Time Service Department, USNO. [dostęp 2008-11-07].
  127. David R. Williams: Moon Fact Sheet. NASA, 2004-09-01. [dostęp 2007-03-21].
  128. M. Vázquez, P. Montañés Rodríguez, E. Palle: The Earth as an Object of Astrophysical Interest in the Search for Extrasolar Planets. Instituto de Astrofísica de Canarias, 2006. [dostęp 2007-03-21].
  129. NIST: The International System of Units (SI). 2008. [dostęp 2011-09-21]. s. 52.
  130. Astrophysicist team: Earth's location in the Milky Way. NASA, 2005-12-01. [dostęp 2008-06-11].
  131. NSIDC: Glossary. [dostęp 2008-11-26].
  132. Astronomical Institute/ Utrecht University: Astronomy Answers. [dostęp 2009-01-08].
  133. NSIDC: Glossary. [dostęp 2008-11-26].
  134. Irv Bromberg: The Lengths of the Seasons (on Earth). University of Toronto, 2008-05-01. [dostęp 2008-11-08].
  135. US Department of Energy: Solar Radiation Basics. [dostęp 2008-11-27].
  136. Jack Williams: Earth's tilt creates seasons. USAToday, 2005-12-20. [dostęp 2007-03-17].
  137. F. Espenak, J. Meeus: Secular acceleration of the Moon. NASA, 2007-02-07. [dostęp 2007-04-20].
  138. Hannu K. J. Poropudas: Using Coral as a Clock. Skeptic Tank, 1991-12-16. [dostęp 2007-04-26].
  139. Stephen Jones: Re: Tides Record 18-Hour Earth Days. [dostęp 2008-11-27].
  140. J. Laskar, P. Robutel, F. Joutel, M. Gastineau i inni. A long-term numerical solution for the insolation quantities of the Earth. „Astronomy and Astrophysics”, s. 261–285, 2004. doi:10.1051/0004-6361:20041335. [dostęp 2007-03-31]. 
  141. N. Murray, M. Holman. The role of chaotic resonances in the solar system. „Nature”. 6830 (410), s. 773–779, 2001. doi:10.1038/35071000. [dostęp 2008-08-05]. 
  142. D.M. Williams, J.F. Kasting. Habitable planets with high obliquities. „Lunar and Planetary Science”, s. 1437–1438, 1996. [dostęp 2007-03-31]. 
  143. David R. Williams: Planetary Fact Sheets. NASA, 2006-02-10. [dostęp 2008-09-28].
  144. David Whitehouse: Earth's little brother found. BBC News, 2002-10-21. [dostęp 2007-03-31].
  145. Group 29: Multi-axes symmetric, both soft and straight-lined, closed signs with crossing lines. W: Carl G. Liungman: Symbols -- Encyclopedia of Western Signs and Ideograms. New York: Ionfox AB, 2004, s. pp. 281–282. ISBN 91-972705-0-4. 
  146. E. T. C. Werner: Myths & Legends of China. New York: George G. Harrap & Co. Ltd., 1922. 
  147. S.I. Dutch. Religion as belief versus religion as fact. „Journal of Geoscience Education”. 2 (50), s. 137–144, 2002. [dostęp 2008-04-28]. 
  148. A World Designed by God: Science and Creationism in Contemporary Islam. Amherst: Prometheus, 2003. ISBN 1-59102-064-6. 
  149. M.R. Ross. Who Believes What? Clearing up Confusion over Intelligent Design and Young-Earth Creationism. „Journal of Geoscience Education”. 3 (53), s. 319, 2005. [dostęp 2008-04-28]. 
  150. RT Pennock. Creationism and intelligent design. „Annu Rev Genomics Hum Genet”, s. 143–63, 2003. doi:10.1146/annurev.genom.4.070802.110400. PMID 14527300. 
  151. Science, Evolution, and Creationism. National Academy Press, 2005. [dostęp 2008-11-23].
  152. A. Colburn, L. Henriques. Clergy views on evolution, creationism, science, and religion. „Journal of Research in Science Teaching”. 4 (43), s. 419–442, 2006. doi:10.1002/tea.20109. 
  153. Is God a Creationist? The Religious Case Against Creation-Science.. Scribner's, 1983. ISBN 0-68417-993-8. 
  154. S.J. Gould. Nonoverlapping magisteria. „Natural History”. 2 (106), s. 16–22, 1997. [dostęp 2008-04-28]. 
  155. The Flat Earth
  156. Jim Siebold: Slide #103. [dostęp 2008-11-25].
  157. J J O'Connor i E F Robertson: Anaximander of Miletus. Univ. of St Andrews, lipiec 2008. [dostęp 2008-11-25].
  158. Carl Huffman: Philolaus. Stanford Encyclopedia of Philosophy. [dostęp 2008-01-01].
  159. Jeffrey B. Russell: The Myth of the Flat Earth. American Scientific Affiliation. [dostęp 2007-03-14].
  160. Jeffrey B. Russell: The Round Earth. NASA. [dostęp 24 stycznia 2008].
  161. Rudolf Simek, Angela Mary Hall: Heaven and earth in the Middle Ages: the physical world before Columbus. Woodbridge, Suffolk, UK: Boydell Press, 1996. ISBN 0-85115-608-8. 
  162. Frans Koks: Ortelius Atlas. [dostęp 2008-12-12].
  163. Staff: Explorers: Searching the Universe Forty Years Later. NASA/Goddard, październik 1998. [dostęp 2007-03-05].
  164. Neil Fraser: The one, the only, photograph of Earth. marzec 2001. [dostęp 2008-11-25].
  165. NASA: Apollo 17 30th Anniversary. [dostęp 2008-11-25].
  166. Staff: Pale Blue Dot. SETI@home. [dostęp 2006-04-02].
  167. Anthony J. McMichael: Planetary Overload: Global Environmental Change and the Health of the Human Species. Cambridge University Press, 1993. ISBN 0521457599. 
  168. Stephen M. Meyer: MIT Project on Environmental Politics & Policy. Massachusetts Institute of Technology, 2002-08-18. [dostęp 2006-08-10].
  169. Mari Margil: Companies' Support Goes against the Environment. Seattle Post-Intelligencer, 2007-02-13. [dostęp 2008-11-25].
  170. R. Buckminster Fuller: Operating Manual for Spaceship Earth. Wyd. First edition. Nowy Jork: E.P. Dutton & Co., 1963. ISBN 0-525-47433-1. 
  171. James E. Lovelock: Gaia: A New Look at Life on Earth. Wyd. 1. Oxford: Oxford University Press, 1979. ISBN 0-19-286030-5. 
  172. I. J. Sackmann, A. I. Boothroyd, K. E. Kraemer. Our Sun. III. Present and Future. „Astrophysical Journal”, s. 457–468, 1993. doi:10.1086/173407. [dostęp 2008-07-08]. 
  173. J.F. Kasting. Runaway and Moist Greenhouse Atmospheres and the Evolution of Earth and Venus. „Icarus”, s. 472–494, 1988. doi:10.1016/0019-1035(88)90116-9. [dostęp 2007-03-31]. 
  174. Ken Caldeira, James F. Kasting. The life span of the biosphere revisited. „Nature”, s. 721-723, 1992-12-31. 
  175. Damian Carrington: Date set for desert Earth. BBC News, 2000-02-21. [dostęp 2007-03-31].
  176. Jason Palmer: Hope dims that Earth will survive Sun's death. W: NewScientist.com news service [on-line]. 2008-02-22. [dostęp 2008-03-24].
  177. H. Guillemot, V. Greffoz. Ce que sera la fin du monde. „Science et Vie”, marzec 2002 (fr.). 
Jednostka astronomiczna (skrót j.a., po angielsku AU, astronomical unit) jest to jednostka odległości używana w astronomii, równa 149 597 870 691 ± 30 m. Dystans ten odpowiada średniej odległości Ziemi od Słońca.
The Royal Society, Towarzystwo Królewskie w Londynie, dokładniej The Royal Society of London for Improving Natural Knowledge, angielskie towarzystwo naukowe o ograniczonej liczbie członków (ok. 500 członków krajowych i ok. 50 członków zagranicznych), pełniące funkcję brytyjskiej akademii nauk. Skupia przedstawicieli nauk matematycznych i przyrodniczych. Uważane jest za pierwsze w świecie towarzystwo naukowe. Zawiązane w 1660, zatwierdzone w 1662 przez Karola II, odegrało dużą rolę w rozwoju nauk przyrodniczych od XVIIXIX wieku. Od 1665 Towarzystwo Królewskie wydaje czasopismo naukowe: Philosophical Transactions, od 1832 przeglądowo-sprawozdawcze Proceeding of the Royal Society.


przejdź do podstrony: [1][2] 3




Czy wiesz że...? beta

Święte księgi - pisma uznawane za źródła prawd religijnych przez pewne religie. Są zwykle napisane przez proroków danej religii lub ich uczniów. Często są uważane za podyktowane przez wyższe istoty.
Wszechświat – wszystko, co fizycznie istnieje: cała przestrzeń, czas, wszystkie formy materii i energii oraz prawa fizyki i stałe fizyczne określające ich zachowanie. Słowo "wszechświat" może być też używane w innych kontekstach, jako synonim słów kosmos (w rozumieniu filozofii), świat czy Natura. Natomiast w naukach ścisłych słowa wszechświat i kosmos są równoważne.
Morze (odgłosy morza ?/i ) – część oceanu, mniej lub bardziej wyraźnie oddzielona od pozostałych jego części brzegami kontynentu, wyspami lub wzniesieniem dna. Ze względu na utrudnioną wymianę wód morza charakteryzują się indywidualnymi cechami. Zbiór tych cech nazywa się ustrojem hydrologicznym.
Ramię Oriona (lub Ramię w Orionie) – małe ramię spiralne Drogi Mlecznej. Układ Słoneczny i Ziemia znajdują się wewnątrz niego. Jest też nazywane Ramieniem Lokalnym.
Andy (hiszp. Los Andes, Cordillera de los Andes) to góry fałdowe znajdujące się w Ameryce Południowej na terenie Wenezueli, Kolumbii, Ekwadoru, Peru, Boliwii, Chile oraz Argentyny. Góry ciągną się wzdłuż Oceanu Spokojnego od zatoki Paria na północy po Ziemię Ognistą na południu, na przestrzeni ponad 9000 km, co sprawia, że jest to najdłuższy łańcuch górski na Ziemi. Szerokość Andów wynosi 200–800 km. Najwyższe szczyty to Aconcagua (6959 m n.p.m.), Ojos del Salado (6893 m n.p.m.) oraz Nevado Pissis (6793 m n.p.m.).
Państwo Inków, Królestwo Inków, Imperium Inków (kecz. Tahuantinsuyu, Imperium Czterech Części, Zjednoczone Cztery Części – patrz mapa podziału administracyjnego) – historyczne państwo w zachodniej części Ameryki Południowej, w okresie swego największego rozkwitu obejmujące tereny dzisiejszego Peru, Ekwadoru oraz częściowo Boliwii, Chile, Kolumbii i Argentyny.
Przesilenie letnie — moment maksymalnego wychylenia osi obrotu Ziemi w kierunku Słońca, gdy biegun północny jest bliżej Słońca niż południowy. Zachodzi około 22 czerwca. Dzień przesilenia jest najdłuższym dniem w roku, w którym cień padający w południe jest najkrótszy w roku (dotyczy tylko obszarów półkuli północnej na północ od zwrotnika Raka). Noc jest wówczas najkrótsza.
Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
Nie mogą być traktowane jako porady.