Zygmunt Jastrzębski (ur. 22 października 1875 w Siedlcach, zm. 13 marca 1925 w Warszawie) – bankowiec, minister skarbu.

W 1901 ukończył wydział prawa na Uniwersytecie Warszawskim. Za nielegalną działalność w Kole Oświaty Ludowej, w czasie studiów w 1898 po wykryciu organizacji został aresztowany i osadzony w X Pawilonie. W 1904 wyjechał do Chin i podjął pracę w Banku Rosyjsko-Chińskim, obejmując w nim wkrótce jedno z kierowniczych stanowisk. Do 1917 był dyrektorem wschodniej grupy oddziałów Banków Rosyjsko-Chińskiego w Szanghaju. Odegrał wybitną rolę w sferach finansowych Rosji i Chin. Sfinansował założenie Domu Polskiego w Szanghaju z przeznaczeniem na ośrodek dla Polaków powracających z Syberii. W 1918 na pierwszym zjeździe Polaków z Syberii Wschodniej został powołany na stanowisko prezesa Komitetu Polskiego, którego zadaniem było stworzenie oddziałów armii polskiej.

Po powrocie do kraju, jako wybitny finansista reprezentował Polskę na międzynarodowych konferencjach ekonomicznych w Genui i w Hadze. Na polecenie Józefa Piłsudskiego otrzymał stanowisko ministra skarbu. Nie spełnił pokładanych w nim nadziei, nie zdołał zahamować inflacji. Uważał, że aby uzdrowić skarb, należy wcześniej ożywić życie gospodarcze, a przede wszystkim rozwinąć przemysł. Nie zdołał zrównoważyć budżetu za pomocą specjalnie emitowanej pożyczki złotego zbojkotowanej przez bogate grupy społeczeństwa. 2 stycznia 1923 ustąpił ze stanowiska ministra skarbu. Zajmował się sprawami finansowymi kraju, był przeciwny możliwości naprawy skarbu za pomocą pożyczek zagranicznych.

W 1923 wydał pracę pt. "Eksperymenty czy naprawa skarbu". Był pierwszym prezesem Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej Państwa.

Bibliografia