Erozja wpływa na stan arktycznej linii brzegowej :: Artykuły / Polski Serwis Naukowy

Polecamy również:

Dziesięciolecia badań wskazują na wielkie topnienie lodu Arktyki

Adaptacja do globalnych zmian na wybrzeżu - przywództwo, innowacyjność i inwestowanie, Londyn, Wlk. Brytania

Pierwsi Europejczycy z północy zadomowili się na brytyjskim wybrzeżu

WWF Polska: rekordowa liczba fok na polskim wybrzeżu

Wyniki nowych międzynarodowych badań pokazują, że zmiany klimatu pustoszą linię brzegową w regionie Arktyki, intensyfikując erozję i powodując cofanie się o 50 cm rocznie. To nieustające oddziaływanie wpływa zarówno na ekosystemy w regionie, jak i na ludzi, którzy tam mieszkają. Odkrycia dokonane w toku badań zostały zaprezentowane w czasopiśmie Estuaries and Coasts oraz w raporcie State of the Arctic Coast 2010 (Stan wybrzeża Arktyki 2010).

Prace badawcze zainicjował i koordynował Międzynarodowy Komitet Badań Arktycznych (IASC) wraz z realizowanym wspólnie światowym projektem LOICZ (Interakcje ląd-ocean w strefach brzegowych), Międzynarodową Asocjacją Zmarzlinoznawstwa (IPA) oraz Programem Monitorowania i Oceny Obszarów Arktycznych (AMAP) - grupą roboczą Rady Arktycznej.

W badaniach wziął udział zespół ponad 30 ekspertów z 10 krajów. Naukowcy z Instytutu Badań Polarnych i Morskich im. Alfreda Wegenera (AWI) przy Stowarzyszeniu Helmholtza i Centrum im. Helmholtza w Geesthacht w Niemczech wnieśli swój wkład w badania, w ramach których zbadano ponad 100.000 km wybrzeża Arktyki.

Na podstawie wyników stwierdzono, że trzy morza, których dotyczą największe zmiany to Morze Łaptiewów, Morze Wschodniosyberyjskie i Morze Beauforta. Tempo rocznej erozji brzegowej może zdaniem ekspertów przekroczyć nawet osiem metrów.

Konkluzja według naukowców jest taka, że erozja brzegowa może mieć wpływ na rozległe obszary wybrzeża w przyszłości, w szczególności zważywszy na fakt, że około 33% wybrzeża na świecie składa się ze zmarzliny arktycznej (zamarzniętego miękkiego podłoża). W sumie wybrzeże Arktyki może ponosić największy ciężar globalnego ocieplenia z powodu ciągłego kurczenia się zasięgu lodu na morzu. Do niedawna obszary te korzystały ze wsparcia ogromnych powierzchni pokrywy lodowej na morzu. Ale zagrożenie jest realne i bardzo bliskie, zwłaszcza że zmiany pojawiają się na obszarach, które były stosunkowo stabilne przez tysiące lat.

Zespół podkreśla, że na 66% wybrzeża Arktyki składa się zmarzlina, a nie skały. Erozja ma ogromny wpływ na te obszary. Podczas gdy sama Arktyka jest zamieszkiwana przez raczej niewielką garstkę ludzi, to wybrzeże na dalekiej północy jest ośrodkiem życia zarówno społecznego, jak i gospodarczego.

Zainteresowanie ludzi regionami nadbrzeżnymi Arktyki szybko rośnie, zwłaszcza w obliczu wzrostu zapotrzebowania na globalne zasoby energii oraz rozwoju transportu towarowego i turystyki.

Z punktu widzenia ekologicznego naukowcy przewidują, że postępująca erozja brzegowa spowoduje straty w pogłowiu dzikich zwierząt, takich jak karibu północne, oraz w zasobach słodkowodnych jezior.

"Ten międzynarodowy i interdyscyplinarny raport dokumentuje w szczególności zainteresowanie i wiedzę ekspercką niemieckich naukowców w badaniach arktycznego wybrzeża" - stwierdza dr Volker z IASC.

Natomiast naczelny autor dr Hugues Lantuit z AWI zauważa: "Kiedy rozpoczęto regularne pozyskiwanie danych w 2000 r., szczegółowe informacje były dostępne dla zaledwie 0,5% wybrzeża Arktyki. Po ponad 10 latach intensywnych prac zyskaliśmy obecnie kompleksowy przegląd stanu tych obszarów i zagrożenia erozją."

Kierownik biura projektu LOICZ, dr Hartwig Kremer stwierdza: "Arktyka coraz bardziej odzwierciedla różne siły napędowe globalnych zmian i staje się ogniskową krajowych oraz światowych interesów gospodarczych."

Za: CORDIS

komentuj publikację

Czy wiesz że...?

wersja BETA

Erozja rzeczna - żłobienie powierzchni Ziemi przez wodę rzeczną, polegające na pogłębianiu (erozja denna), przesuwaniu (erozja boczna) i wydłużaniu (erozja wsteczna) koryta rzecznego. Zasięg i tempo erozji rzecznej zależą od prędkości przepływu, rodzaju ruchu wody, ilości i rodzaju materiału wleczonego, odporności podłoża, spadku i przebiegu koryta. Zakres erozji rzecznej jest ograniczony przez położenie bazy erozyjnej. pełny tekst

Skarpa Niagary to kuesta, czyli wypiętrzenie pochodzenia erozyjnego w Ameryce Północnej w Krainie Wielkich Jezior. Rozpoczyna się w stanie Nowy Jork i przecina Ontario, a następnie obszary stanów Michigan i Wisconsin. pełny tekst

Kuesta Niagary to wypiętrzenie pochodzenia erozyjnego w Ameryce Północnej w Krainie Wielkich Jezior. Rozpoczyna się w stanie Nowy Jork i przecina Ontario, a następnie obszary stanów Michigan i Wisconsin. pełny tekst

Metapotamal - to bieg środkowy rzeki - spadek zwierciadła wody i prędkość wody maleją. Maleje również erozja dna rzeki na rzecz erozji bocznej, co powoduje powstawanie zakoli. Dolina staje się szersza. W biegu środkowym dno jest przeważnie żwirowe. pełny tekst

Moduł "Czy wiesz że...?" (wersja testowa, beta): definicje/pojęcia wygenerowane w obrębie tego modułu pochodzą z Wikipedii i udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Dostęp do pełnej wersji każdego hasła (oraz dokładnch informacji na temat licencji, autora oraz edycji) możliwy jest po kliknięciu w odnośnik opisany jako "pełny tekst".