• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Archeolodzy odkryli inskrypcje budowniczych świątyni Totmesa III w Deir el-Bahari

    03.08.2011. 00:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    200 napisów wykonanych przez starożytnych budowniczych faraońskiej świątyni znalazł i zadokumentował w Deir el-Bahari w Górnym Egipcie doktorant z Zakładu Archeologii Egiptu i Nubii Instytutu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego, Dawid F. Wieczorek.

    Młody naukowiec rozpoczął Projekt Dokumentacji Dipinti Budowlanych w 2006 roku. Początkowo skupił się na wyszukiwaniu napisów pozostawionych przez inżynierów konstruujących sąsiadującą ze świątynią Totmesa III, słynną tarasową świątynię królowej Hatszepsut.

     

    Część z napisów z obu budowli znanych było naukowcom już wcześniej, ale jak dotąd nikt nie podjął się ich szerszego opracowania i usystematyzowania. Oba zbiory tekstów ze świątyni Hatszepsut i Totmesa III stanowią unikalny i wyjątkowo bogaty zbiór inskrypcji budowlanych z okresu Nowego Państwa w Egipcie.

    Napisy wykonywano pędzlami nakładając na powierzchnie wapiennych i piaskowcowych bloków czerwoną farbą wykonaną z ochry. W ten sposób odnotowywano miejsce w którym należy umieścić blok, datę dzienną, a także nazwę brygady, która zajmował się jego transportem.

    "Badaniami dokumentacyjnymi objąłem bloki platformy świątyni, skromne pozostałości dolnego tarasu świątyni, rampy oraz tzw. Pawilonu. Priorytetem w tym roku było dla mnie rozpoznanie liczby czytelnych do dziś napisów budowlanych, dokładna ich lokalizacja w obrębie świątyni oraz dokumentacja archeologiczna, fotograficzna i rysunkowa" - wyjaśnia Dawid F. Wieczorek.

    Zdaniem badacza, odróżnieniu od dotychczasowych prac, które prowadził na terenie świątyni Hatszepsut, te w Świątyni Totmesa III są wyjątkowo utrudnione ze względu na zły stan zachowania konstrukcji. Z drugiej strony, fakt że świątynia jest niemal całkowicie zrujnowana, przyczynił się do dojrzenia znaków budowniczych, które zazwyczaj są przysłonięte przez masyw konstrukcji.

    Projekt realizowany jest w ramach Polsko-Egipskiej Misji Archeologiczno-Konserwatorskiej, działającej pod auspicjami Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW. Jej kierownikiem jest dr Zbigniew E. Szafrański.

    Nauka w Polsce PAP, Szymon Zdziebłowski

    tot/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Zbigniew E. Szafrański – polski egiptolog, kierownik polsko-egipskiej misji archeologiczno-konserwatorskiej świątyni Hatszepsut w Deir el-Bahari z ramienia Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej Uniwersytetu Warszawskiego w Kairze. Polsko-egipska Archeologiczna i Geologiczna Misja Skalna - prowadzi badania na skalnej półce położonej nad świątynią królowej Hatszepsut w Deir el-Bahari w Egipcie. Powstała w 1998 r. w wyniku umowy pomiędzy Centrum Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego im. Kazimierza Michałowskiego a władzami Uniwersytetu w Tanta, a następnie Uniwersytetu Ain Shams w Kairze. Ze strony polskiej kierownikiem Misji jest od początku prof. dr hab. Andrzej Niwiński z Instytutu Archeologii UW, ze strony egipskiej - prof. Shafia Bedier z Wydziału Sztuki Uniwersytetu Ain Shams w Kairze. Metropolitan House: Metropolitan House - dom w Tebach Zachodnich w Egipcie, wybudowany w 1912 roku na zboczu niewielkiego wzgórza Chocha ograniczającego Assasif od południa. Dom powstał w bardzo krótkim czasie na potrzeby misji Metropolitan Museum of Art z Nowego Jorku. W fundamentach Metropolitan House do dziś można spotkać dekorowane bloki z grobowców lub świątyń. W ciągu ostatnich 40 lat dom częściej nazywany jest beit Bulandi (arab. "dom polski"). Stacjonują w nim polskie misje badawcze pracujące nad rekonstrukcją świątyni Hatszepsut w Deir el-Bahari.

    Senenmut - Syn Mut (również : Senemut lub Senmout), wysoki urzędnik w Starożytnym Egipcie. Zaufany sługa królowej Hatszepsut, dla której wybudował między innymi świątynię grobową w Deir el-Bahari. Skrytka-grobowiec, znajdujący się na południe od świątyni Hatszepsut w dolinie Deir el-Bahari, w Tebach Zachodnich. Pierwotnie głęboki skalny grobowiec wykuty dla królowej Inhapi, jednej z małżonek królewskich z czasów XVII dynastii. Grobowiec urządzony w czasach XXI dynastii przez kapłanów pod przewodnictwem Pinodżema II (później również tam pochowanego).

    Ineni, egipski architekt i wysoki urzędnik państwowy w czasach XVIII dynastii, zaangażowany w ważne projekty budowlane za panowania faraonów Amenhotepa I, Totmesa I, Totmesa II i koregencji Hatszepsut i Totmesa III. Do najbardziej znanych projektów kierowanych przez Ineniego należą rozbudowa świątyni w Karnaku (gdzie zbudował m.in. alabastrową kaplicę dla świętej barki Amona) i budowa pierwszego grobowca w Dolinie Królów. W czasie panowanie królowej Hatszepsut stracił na znaczeniu kosztem Senenmuta, jakkolwiek w dalszym ciągu był angażowany przez rodzinę królewską. Znalazło to odzwierciedlenie w inskrypcjach na stelach z jego grobowca. Prawdopodobnie ze względu na poważanie dla niego imię Hatszepsut nie zostało usunięte z jego grobowca podczas panowania Totmesa III. Świątynia Hatszepsut zwana "Świątynią Milionów Lat" – egipska budowla sakralna zbudowana u stóp gigantycznej ściany skalnej w Deir el-Bahari (Teby) w XV w. p.n.e. przez budowniczego Senenmuta jako świątynia grobowa królowej Hatszepsut. Świątynia, w znacznej części wykuta w skale, składa się z trzech, ułożonych kaskadowo, połączonych ze sobą rampami tarasów, które zakończone były portykami. Rampy zdobione były cokołami. Droga do najniższego tarasu, prowadziła pomiędzy obeliskami i posągami sfinksów. Drugi taras ozdobiony był licznymi reliefami, przedstawiającymi sceny z życia królowej. Na górnym tarasie znajdował się dziedziniec z wejściami do Komór Odrodzenia Hatszepsut i jej ojca. Na środkowym tarasie z lewej strony zbudowano kaplicę Hathor, a po prawej Anubisa. Głowice w kaplicy bogini Hathor wykonane są w kształcie instrumentu sistrum (atrybut bogini Hathor) i ozdobione wizerunkiem twarzy bogini. Powyżej umieszczone są dwie kobry obramowane wolutami. Przed kolumnami trzeciego tarasu stały posągi Ozyrysa. Obecnie pozostały po niej tylko ruiny.

    Ahmes - królowa egipska. Prawdopodobnie była córką Ahmose i królowej Ahmes-Nefertari, siostrą Amenhotepa I. Wielka Małżonka Królewska Totmesa I, ze związku z którym urodziła córki Neferubiti i Hatszepsut, późniejszą regentkę Totmesa III oraz władczynię - faraona Hatszepsut. Neferure – egip. Piękność Re, egipska księżniczka, córka Totmesa II i Hatszepsut, urodzona około 1495 r. p.n.e. IX-X roku panowania Totmesa I. Według niektórych historyków, w okresie samodzielnego panowania swej matki, Hatszepsut, traktowana jako następczyni tronu i przygotowywana do objęcia sukcesji. Pierwszym jej piastunem i nauczycielem wkrótce po narodzinach został Ahmes Pen-Nechbet. W późniejszym okresie, od około II roku panowania Totmesa II, gdy miała około pięciu lat, jej piastunem, nauczycielem i Zarządcą Dóbr został Senenmut. Od VI roku panowania Totmesa III jej nauczycielem został Senmen – Przełożony Pałacu Królewskiej Córki, Piastun i Wychowawca Boskiej Małżonki Neferure. W około X roku panowania Totmesa III odbył się ślub Neferure z Totmesem III. Miała wówczas około 15 lat.

    Teby Zachodnie (miasto umarłych) – obszar na lewym brzegu Nilu, ciągnący się od jego brzegów, poprzez Gurna, gdzie znajduje się Świątynia Milionów Lat Seti I, rozciągający się na północnym zachodzie przez Deir el-Bahari do Doliny Królów, na południowym zachodzie do Doliny Królowych oraz na południu do Medinet Habu i Świątyni Milionów Lat Amenhotepa III, z której jedyną pozostałością są Kolosy Memnona i Ramesseum w centrum.

    Opistodomos – pomieszczenie w świątyni greckiej pełniące czasem funkcję skarbca. Znajdowało się na tyłach świątyni, z przodu otwarte z kolumnadą, po bokach zamknięte dwiema ścianami zakończonymi pilastrami. Tworzyło jedną całość z świątynią.

    Świątynia niebiańska (lub świątynia w niebie) – w teologii adwentystów dnia siódmego oznacza materialną budowlę znajdującą się w niebie, w której mieszka Bóg Ojciec i usługuje Jezus Chrystus jako arcykapłan na rzecz ludzkości i jedyny pośrednik między Bogiem a ludźmi. Stanowi ona pierwowzór i niebiański odpowiednik świątyni ziemskiej, którą w pierwszym okresie stanowił Przybytek Mojżeszowy, a następnie Świątynia Jerozolimska. Zdaniem adwentystów dnia siódmego rytuały świątyni ziemskiej miały stanowić dla starożytnego Izraela obraz i symbol przyszłego ofiarowania Jezusa Chrystusa na krzyżu za grzechy świata i jego służby wstawienniczej w świątyni niebiańskiej, którą miał rozpocząć po swoim zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu. Ściana Płaczu (hebr. הכותל המערבי, ha-Kotel ha-Maarawi, zwana też Murem Zachodnim) – jedyna zachowana do dnia dzisiejszego pozostałość Świątyni Jerozolimskiej. W chwili obecnej jest to najświętsze miejsce judaizmu. Zachowane mury są fragmentem drugiej świątyni wybudowanej na wzgórzu Moria.

    Forum Wespazjana – zostało wzniesione przez cesarza Wespazjana w okresie od 71 do 75 r. Dla uczczenia zwycięstwa nad powstaniem żydowskim z lat 6673 postawiono świątynię Pokoju (Templum Pacis), stąd spotkać można także nazwę Forum Pacis. Plac o wymiarach 125 x 115 m przylega do Forum Nerwy. Początkowo zabudowania placu nazywano kręgiem świątynnym (templum), nazwa forum stała się popularna dopiero w IV wieku. Przed świątynią stał ołtarz, a na placu najprawdopodobniej znajdowały się pawilony (ich ślady zostały znalezione podczas prac wykopaliskowych), w których eksponowano dzieła sztuki przywiezione do Rzymu ze świątyni w Jerozolimie. Przy samej świątyni Pokoju usytuowane były dwie aule, które pełniły rolę bibliotek. Na północno-wschodniej ścianie wyryto plan miasta.
    W IV wieku, na terenie biblioteki postawiono świątynię Romulusa. W VI wieku w tym samym miejscu powstał kościół św. Kosmy i Damiana. Odnalezienie Jezusa w Świątyni – fragment Ewangelii Łukasza (Łk 2,41-50), opowiadający o tym jak rodzice 12-letniego Jezusa stracili go z oczu wracając z Jerozolimy do Nazaretu. Po trzech dniach poszukiwań okazało się, że Jezus był w tym czasie w Świątyni Jerozolimskiej i nauczał uczonych w Piśmie.

    Świątynia Literatury (wiet. Văn Miếu), kompleks budynków w Hanoi powstały w 1070 jako świątynia, ufundowany przez króla Lý Thánh Tônga z przeznaczeniem na uczelnię kształcącą urzędników państwowych zgodnie z zasadami konfucjanizmu. Świątynia była wielokrotnie rozbudowywana pomiędzy XV a XVIII wiekiem. obecnie teren świątyni o kształcie prostokąta odgrodzony jest murem od miasta. Zabudowa zaplanowana została zgodnie z klasycznymi zasadami chińskimi - wzdłuż głównej osi położone są kolejne dziedzińce i bramy. Pierwsza, bogato zdobiona brama, położona jest jeszcze przed murami świątyni. Po wejściu na teren świątyni droga wzdłuż drzew i sadzawek prowadzi do pawilonu Khuê Văn Các, którego drewniana, wsparta na czterech kamiennych filarach i pomalowana na czerwono fasada jest jednym z charakterystycznych elementów Hanoi (stanowi też logo lokalnej telewizji).

    Dodano: 03.08.2011. 00:04  


    Najnowsze