• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Badania archeologiczne na Reducie Ordona

    13.12.2010. 00:33
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Pozostałości wałów i fosy otaczającej Redutę Ordona oraz zabytki związane z Powstaniem Listopadowym m.in. kule, kartacze czy kawałki zamków broni palnej odnaleziono podczas badań archeologicznych prowadzonych na terenie stołecznej dzielnicy Ochota. 

    Dzięki badaniom archeologicznym ustalono, że Reduta Ordona, budowla obronna z okresu Powstania Listopadowego, która weszła do historii także dzięki poematowi Adama Mickiewicza znajduje się na warszawskiej Ochocie, a nie jak do tej pory sądzono na terenie Woli.

    "Prace na stanowisku badawczym miały charakter rozpoznawczy. Składały się z dwóch etapów: nieinwazyjnych badań elektrooporowych i magnetycznych oraz badań wykopaliskowych. Koncentrowały się na południowej części prawdopodobnej reduty. W dwóch wykopach sondażowych natrafiono na pozostałości fosy i wałów, dzięki czemu potwierdzono, że Reduta Ordona znajduje się przy dzisiejszej ul. Na Bateryjce" - relacjonował podczas piątkowej konferencji prasowej w Warszawie kierownik badań archeologicznych Witold Migal ze stołecznego Państwowego Muzeum Archeologicznego.

    Wykopy pozwoliły określić przebieg i kształt fortyfikacji. Umocnienia - jak oceniają badacze - mogły mieć kształt sześcioboku, a każda ze ścian liczyła od 35 do 46 m. Archeologom udało się także zlokalizować prawdopodobny wjazd do reduty od strony południowej oraz miejsce dużej eksplozji. W obrębie fosy odnaleziono liczne zabytki związane z powstaniem: ułamki granatów, żelazny przyrząd do czyszczenia broni krótkiej, żelazne sprzączki, okucia kaszkietów oraz guzik z rosyjskiego munduru i szklany medalik w kształcie serca z podobizną Matki Boskiej Częstochowskiej. "Podczas prac w południowo-zachodniej części stanowiska odsłonięto także fragmenty starszych fortyfikacji, prawdopodobnie pochodzących z okresu insurekcji kościuszkowskiej" - dodał Migal.

    Jak podkreśla burmistrz Ochoty Wojciech Komorowski, planowane jest prowadzenie dalszych prac archeologicznych na terenie Reduty Ordona, mających na celu pogłębienie stanu wiedzy na temat fortyfikacji oraz jej zabezpieczenie i ochronę. "Niestety nie wszystkie tereny, na których prawdopodobnie przebiegała reduta, są własnością gminy, jednak planujemy godne uczczenie tego miejsca. W jego sąsiedztwie jest planowane powstanie placu miejskiego, gdzie mogłoby powstać Muzeum Ochoty, w którym reduta byłaby upamiętniona. Mamy także nadzieję, że możliwe będzie odnalezienie szczątków obrońców reduty i ich godny pochówek" - mówił Komorowski.

    Obrona Reduty Ordona miała miejsce podczas Powstania Listopadowego 3 lub 4 września 1831 roku rano ok. godz. 6 i trwała prawdopodobnie ok. 1,5 godziny. Fortyfikacji broniło 6 dział, a załoga mogła liczyć maksymalnie ok. 200 żołnierzy. Nie dowodził nimi - jak to opisał Mickiewicz - Julian Konstanty Ordon, lecz major Ignacy Dobrzelewski. W wyniku walk poległo wówczas kilkuset polskich i rosyjskich żołnierzy. Zwłoki Polaków prawdopodobnie zostały pochowane w fosie lub przysypane podczas wybuchu prochowni. Rosjan pogrzebano na cmentarzu prawosławnym na Woli. AKN

    PAP - Nauka w Polsce

    abe/bsz

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Reduta Ordona – wiersz Adama Mickiewicza powstały w Dreźnie w 1832. Jest opisem obrony Warszawy przed Rosjanami we wrześniu 1831 przez załogę Reduty 54, gdzie dowódcą artylerii był Juliusz Konstanty Ordon. Utwór powstał na podstawie relacji uczestnika tych wydarzeń, przyjaciela poety, Stefana Garczyńskiego, który wydał ten wiersz w Paryżu w 1833. MS Reduta Ordona - polski masowiec zwodowany w Stoczni Szczecińskiej im. Adolfa Warskiego w 1977 jako MS Feliks Dzierżyński. Od 1989 MS Reduta Ordona. Od 2001 pod banderą maltańską, sprzedany na złom do Indii w 2006. Cmentarz prawosławny na Woli – znajduje się w Warszawie na Woli, przy ul. Wolskiej. Jest jedyną warszawską nekropolią przeznaczoną dla osób wyznania prawosławnego, od lat 70. XX wieku możliwe są na niej również pochówki katolickie. W osobnej kwaterze znajdują się przeniesione w latach 60. XX stulecia nagrobki staroobrzędowców przeniesione z cmentarza na Kamionku. Założony w 1834 ukazem carskim na terenach reduty wolskiej. Wybór miejsca na cmentarz prawosławny miał wymiar polityczny – o redutę toczone były walki w czasie szturmu rosyjskiego na Warszawę, ostatniej bitwy powstania listopadowego.

    Reduta (wł. ridotta, fr. redoute) – rodzaj szańca. Zamknięte, samodzielne dzieło fortyfikacyjne polowe lub półstałe na narysie koła, kwadratu lub innego wieloboku przeznaczone do samodzielnie prowadzonej obrony. Reduty budowano przed linią umocnień obronnych, otaczano je wałem ziemnym lub fosą. Często budowano je w kształcie lunety z zamkniętą szyją. Reduty budowano od XVI wieku do początku I wojny światowej. Fosa miejska w Głogowie – część fortyfikacji w postaci suchego rowu, powstałego w XVII wieku, podczas wojny trzydziestoletniej, kiedy to zapadła decyzja o utworzeniu z Głogowa twierdzy. Miasto otoczone zostało bastionowym narysem fortyfikacji, w skład których wchodziło 11 bastionów, fosa oraz wały ziemne. Do naszych czasów przetrwał odcinek suchej fosy wraz z dwoma bastionami „Sebastian” i „Leopold”. Do jej wnętrza można wejść od ul. Szkolnej oraz od ul. Rzeźniczej (schodki przy targowisku). Fosa dzisiaj ma charakter rekreacyjno-spacerowy. Po rozebraniu fortyfikacji na początku XX wieku pozostawiono istniejący do dziś fragment i urządzono w nim m.in. rozarium, liczące ok. 2000 krzaków róż oraz zrealizowano liczne nasadzenia drzew egzotycznych i ozdobnych (dziś wchodzących w skład przyrodniczej ścieżki dydaktycznej).

    Warszawa Reduta Ordona - przystanek Warszawskiej Kolei Dojazdowej położony na granicy warszawskich dzielnic Wola i Ochota przy ul. Mszczonowskiej. Ulica Redutowa - jedna z ulic wolskiego Ulrychowa. Łączy ul. Jana Olbrachta z ul. Wolską. Na całej długości posiada po jednym pasie w każdą stronę. Nazwa ulicy pochodzi od Reduty nr 56, zwanej również "Redutą Wolską", "Redutą Sowińskiego" lub "Fortem Sowińskiego" – zabytkowego dzieła fortyfikacyjnego położonego u zbiegu ul. Redutowej i ul. Wolskiej.

    Wykopaliska stratygraficzne - jest to jedna z dwóch metod eksploracji stanowiska archeologicznego. Polega na usuwaniu warstw archeologicznych zgodnie z ich układem i konturami. Warstwy są usuwane w kolejności odwrotnej do tej w jakiej powstawały. Historia stanowiska jest odsłaniana od czasów najnowszych do czasów najdawniejszych. Archeolodzy posługują się tą metodą prowadzenia wykopalisk kiedy tylko możliwe jest rozróżnienie warstw. Warstwy archeologiczne mają różne kształty, niejednakową miąższość oraz różny przebieg. Warstwy często są zaburzone, przemieszane przez działalność człowieka. Prowadzenie badań tą metodą jest pracochłonne i żmudne, przynosi jednak najlepsze efekty. Luneta – polowe dzieło fortyfikacyjne posiadające jedno lub dwa czoła i dwa barki. Tył pozostawał odkryty (w przypadku i jego zasłonięcia luneta stawała się redutą). Budowane z wałów ziemnych osłoniętych fosą. Stosowane przy budowie fortyfikacji od połowy XVII wieku do początku XX wieku.

    Reduta Napoleońska – zabytkowa reduta, znajdująca się na terenie Fortu Grodzisko w Gdańsku. Powstała w okresie Wolnego Miasta Gdańska, w latach 1811-1812.

    Józef Longin Sowiński herbu Krakowczyk (ur. 15 marca 1777, zm. 6 września 1831) – polski generał, dowódca obrony reduty na Woli w Warszawie w 1831.

    Historia Poznania 1793-1806: W 1793 w Poznaniu, pomimo obecności silnego garnizonu pruskiego dowodzonego przez gen. Möllendorffa, kilkakrotnie dochodziło do zamieszek, podczas których zrywano pruskie obwieszczenia. Nastroje jeszcze bardziej zradykalizowało wydalenie z obrad sejmu w Grodnie posłów protestujących przeciwko inkorporowaniu Wielkopolski do Prus. W związku z tym załogę miasta wzmocniły dwa bataliony piechoty, trzy szwadrony kawalerii oraz cztery działa. Wraz z posiłkami, w kwietniu 1794 do Poznania przybył nowy komendant, a jednocześnie zwierzchnik wszystkich wojsk w Prusach Południowych gen. mjr von Schwerin. Jednocześnie podjęto pewne prace mające na celu umocnienie miasta. Odnowiono szańce przy Bramie Wrocławskiej i Ciemnej Bramce, a na cmentarzu ewangelickim wzniesiono redutę. Willa Papirusów - podmiejska willa w Herkulanum, zasypana podczas wybuchu Wezuwiusza (79 r. n.e.); odsłonięta podczas badań archeologicznych 1711 i po 1738. Przy okazji odnaleziono bibliotekę konsula Lucjusza Kalpurniusza Pizona Cezoninusa, liczącą ponad 2 tys. papirusowych zwojów oraz rzeźby z marmuru i brązu. W 1974 willę zrekonstruowano w Malibu (Kalifornia).

    Metodyka badań wykopaliskowych - zbiór zasad prowadzenia prac wykopaliskowych. Wprowadzone metody postępowania służą utrzymaniu minimalnego standardu badań. Zastosowanie się do przyjętych procedur, sposobów eksploracji i dokumentacji jest podstawą etyki zawodowej prawdziwego archeologa. W wielu krajach łamanie przyjętych zasad, nie zastosowanie się do wytycznych służb ochrony zabytków i nie wywiązywanie się ze swoich obowiązków pociąga za sobą cofnięcie zgody na prowadzenie badań. Eksploracja stanowisk archeologicznych - pod tym pojęciem rozumiemy sposoby postępowania w trakcie wykopalisk. Metoda badawcza musi być dostosowana indywidualnie dla każdego rodzaju stanowiska. Inaczej wyglądają badania na stanowisku jednowarstwowym a inaczej na stanowisku wielowarstwowym. W czasie badań dąży się do odsłonięcia i zadokumentowania aktywności ludzkiej w przeszłości. Kiedy odsłaniane są jak największe fragmenty warstwy mówimy o wykopaliskach szerokopłaszczyznowych. Umożliwiają one rejestrację zmian w obrębie stanowiska poprzez dokumentację następstwa warstw w pionie, przekrojów, stratygrafii. Należy tak prowadzić eksplorację aby możliwe było odtworzenie trójwymiarowego obrazu nieodwracalnie zniszczonego przez nas w trakcie badań stanowiska archeologicznego. Celem pracy na stanowisku jest zgodna z rzeczywistością i jak najdokładniejsza rejestracja układu zabytków ruchomych i nieruchomych z ich kontekstem. Niezbędne do tego jest dokładne prowadzenie badań.

    Cmentarz wojenny w Vladslo jest to cmentarz wojenny położony niedaleko belgijskiego miasta Vladslo. Cmentarz został założony w trakcie trwania I wojny światowej podczas walk wojsk niemieckich na terenie Belgii. Łącznie na nekropolii pochowano ciała 3 233 żołnierzy. W 1956 większość ciał poległych z okolicznych cmentarzy zostało przeniesionych na cmentarz w Vladslo, co zwiększyło liczbę grobów do 25 644. Każdy krzyż symbolizuje 20 zmarłych żołnierzy, znajdują się na nich także dane zmarłego w postaci imienia, rangi oraz stopnia wojskowego a także data śmierci. Wszyscy zmarli pochowani na cmentarzu służyli w niemieckiej armii służącej na froncie zachodnim podczas I wojny światowej. Muzeum Regionalne w Kraśniku – oddział Muzeum Lubelskiego. Powstało w 1976 r. w związku z obchodami 600-lecia Kraśnika. Posiada zbiory regionalne historyczne i etnograficzne, a nade wszystko znane daleko poza Kraśnikiem zabytki archeologiczne. Zbiory etnograficzne prezentują zabytki związane z kulturą i sztuką ludową regionu: kolekcję ceramiki urzędowskiej od XVIII w. po czasy współczesne, duży zbiór eksponatów dotyczących kultury materialnej wsi i plastyki obrzędowej. Najciekawsze zbiory historyczne to księgi z biblioteki klasztoru Kanoników Regularnych, fotografie dawnego Kraśnika i jego mieszkańców, dokumenty z okresu okupacji. Ciekawe są zbiory militariów z I i II wojny światowej oraz oporządzenia wojskowego. Zabytki archeologiczne pochodzą głównie z licznych badań własnych muzeum, m.in. cmentarzyskach ciałopalnych z epoki brązu w Świeciechowie, cmentarzysku z późnego okresu lateńskiego w Pikulach i cmentarzysku z okresu wpływów rzymskich w Kraśniku-Piaskach, a także na Zamczysku - siedzibie dawnych właścicieli Kraśnika.

    Dodano: 13.12.2010. 00:33  


    Najnowsze