• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Badanie pokazało, że w życiu starożytnych Europejczyków zimno było stałym elementem

    16.03.2011. 19:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Najnowsze badania dowodzą, że tereny północne zostały zasiedlone setki tysięcy lat wcześniej, niż nauczono się kontrolować ogień. Z badania opublikowanego w czasopiśmie Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) wynika także, że neandertalczycy posługiwali się ogniem znacznie lepiej, niż dotychczas uważano.

    Pierwsi ludzie dotarli do Europy północnej około 800 000 lat temu. Archeolodzy przez długi czas zakładali, że migracja do chłodniejszych stref klimatycznych nie byłaby możliwa bez umiejętności posługiwania się ogniem. W ramach wspomnianego badania Wil Roebroeks z holenderskiego Uniwersytetu w Leiden i Paola Villa z amerykańskiego Uniwersytetu Kolorado oraz zespoły z francuskiego instytutu Institut de Préehistoire et Géologie du Quaternaire i południowoafrykańskiego Uniwersytetu w Witwatersrand podjęli działania mające na celu ocenę zastosowania ognia w starożytnej Europie.

    Odkryli oni, że chociaż ludzie starożytni dotarli do Europy północnej 800 000 lat temu, nie zdobyli umiejętności kontrolowania ognia przez kolejne 400 000 lat. Wskazuje to, że ogień nie był elementem niezbędnym do kolonizacji terenów północnych. W związku z tym nasuwa się pytanie, co było źródłem ciepła dla tych ludzi w zimie, gdy temperatury regularnie spadały poniżej zera.

    Badacze zasugerowali, że "bardzo aktywny styl życia i dieta wysokobiałkowa mogły w znaczny sposób przyczynić się do wzrostu wskaźnika podstawowej przemiany materii, który jest fizjologicznym mechanizmem przystosowania do zimna". Wskazali oni także, że pomimo braku umiejętności kontrolowania ognia wcześni ludzie być może wykorzystywali naturalne pożary, wywołane na przykład piorunami lub aktywnością wulkanów.

    "Chociaż trudno sobie wyobrazić życie w bardzo zimnych klimatach bez użycia ognia, w tym przypadku możemy mieć do czynienia właśnie z taką sytuacją" - zauważył prof. Roebroeks.

    "Potwierdza to nasze podejrzenia o nieprawdziwości poglądów większości naukowców, którzy zakładają, że osiedlanie się ludzi na chłodnych terenach o umiarkowanym klimacie bez umiejętności opanowania ognia było niemożliwe" - dodał dr Villa.

    Drugie zagadnienie badawcze koncentrowało się na neandertalczykach, którzy pojawili się w Europie 400 000-500 000 lat temu i wyginęli 30 000 lat temu. Niektórzy badacze sugerowali, że neandertalczycy wyginęli z powodu niskich zdolności poznawczych. Wiele osób uważało, że neandertalczycy nie umieli regularnie posługiwać się ogniem.

    Opisywane badanie zmieniło ten tok myślenia, ponieważ badacze odkryli dużą liczbę dowodów na regularne posługiwanie się ogniem przez neandertalczyków 400 000 lat temu. "Nie spodziewaliśmy się odkrycia tak wielu miejsc zamieszkania neandertalczyków, które dostarczałyby solidnych dowodów ciągłego wykorzystania ognia" - powiedział dr Villa.

    Najwcześniejsze dowody regularnego wykorzystywania ognia przez neandertalczyków pochodzą z brytyjskiego wykopaliska Beeches Pit, w którym archeolodzy odnaleźli krzemienie do rozpalania ognia, pozostałości spalonych kości oraz worki z nagrzewanymi osadami. Inne wykopaliska znajdują się w niemieckiej miejscowości Schöningen. Wśród odnalezionych dowodów znajdują się krzemienie do rozpalania ognia, zwęglone drewno oraz obiekty mogące stanowić pozostałości po paleniskach.

    Według zespołu neandertalczycy potrafili nawet wytwarzać własny klej, służący na przykład do przymocowywania drewnianych trzonków do kamiennych narzędzi. Wspomnianym klejem była smoła, uzyskiwana poprzez spalanie kory brzozy przy braku powietrza. W podsumowaniu badacze stwierdzili, że neandertalczycy na pewno wykopywali otwory w ziemi i wypełniali je zdartą korą sosnową, którą podpalali, a następnie przykrywali, aby odciąć dopływ powietrza.

    "Oznacza to, że neandertalczycy nie tylko potrafili stosować w codziennym życiu naturalne żywice klejące, ale także wytwarzali własne kleje" - powiedział dr Villa. "Uważam, że dla osób przekonanych o niskich zdolnościach umysłowych neandertalczyków stanowi to dobry dowód przeciwnego stanu rzeczy".

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Pirokineza (z gr. pûr - ogień, błyskawica oraz kínesis - ruch) - rzekoma umiejętność wzniecania ognia siłą woli, zaliczana do kategorii zjawisk paranormalnych. W niektórych przypadkach mówi się o pełnej kontroli nad płomieniami (np. temperatura, ukierunkowanie, moc itp.) lub nieświadomym użyciu zdolności (m.in. tzw. "ludzkie pochodnie"), a także umiejętności podnoszenia temperatury w danym pomieszczeniu lub skupieniu ciepła na przedmiocie.

    Wachlarz (do tańca z ogniem) – rodzaj sprzętu używanego do pokazów fireshow, których jakość (w tym wypadku) opiera się głównie na umiejętnościach tanecznych tancerki / tancerza.

    Elastyczność ognia - zdolność do szybkiego i skutecznego przenoszenia ognia w granicach pasa działania danego środka ogniowego niezależnie od ukształtowania i pokrycia terenu. Jest określana wielkością ostrzeliwanej powierzchni i możliwością zmiany szybkostrzelności.

    Naród Ognia – fikcyjne królestwo z amerykańskiego serialu animowanego Awatar: Legenda Aanga. Jego królem jest Władca Ognia Ozai, którego synem jest wygnany książę Zuko, brat Azuli. W Narodzie Ognia rodzą się zwykli ludzie oraz Magowie Ognia. Naród Ognia prowadzi wojnę światową z resztą. Jest też odpowiedzialny za zabicie wszystkich Nomadów Powietrza. Pod koniec fabuły władcą zostaje Książę Zuko

    Natężenie ognia – określona względami technicznymi liczba wystrzałów, którą można oddać z danej broni jednorazowo (np. ogniem ciągłym), lub w określonym przedziale czasu, bez obawy uszkodzenia broni, nieprawidłowego jej działania czy obniżenia jej właściwości bojowych. Głównym czynnikiem ograniczającym natężenie ognia jest zjawisko nagrzewania się luf. Pojęcie natężenia ognia dotyczy głównie broni o dużej szybkostrzelności teoretycznej. Dla niektórych wzorów broni opracowane są odpowiednie normy natężenia ognia lub określona jest liczba wystrzałów, którą można oddać jednorazowo przy strzelaniu z możliwie największą szybkostrzelnością. Przestrzeganie dopuszczalnego natężenia ognia jest jednym z podstawowych warunków prawidłowej eksploatacji broni. W zależności od kalibru i mocy broni natężenie ognia może wynosić od kilku (dla dział dużych kalibrów) do kilkuset (dla broni strzeleckiej), a nawet kilku tysięcy (w przypadku działek M134 czy M61) wystrzałów na minutę.

    Rozpałka lub podpałka – łatwopalny materiał, pomocny przy rozpaleniu ognia, używany do podpalenia paliw stałych o wysokiej temperaturze zapłonu, np. drewna czy węgla, których nie można zapalić z użyciem typowych urządzeń do rozpalania ognia o zbyt niskiej temperaturze płomienia.

    Strzelanie stromotorowe - metoda prowadzenia ognia artyleryjskiego w którym pocisk jest wystrzeliwany pod stromym kątem, ogień tego typu najczęściej prowadzi się z armatohaubic, haubic i moździerzy. Ogniem tym niszczy się głównie takie elementy jak: schrony, oraz skoncentrowane jednostki wroga, często ukryte za zasłonami terenowymi - prowadzenie ognia pośredniego.

    Dodano: 16.03.2011. 19:17  


    Najnowsze