• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kolejne odkrycia Polaków w starożytnym mieście w Marina El-Alamein w Egipcie

    04.08.2010. 01:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Termy z II-III wieku zlokalizowane w centrum antycznego miasta i domy mieszkalne z II-IV wieku przebadała i poddała konserwacji Polsko-Egipska Misja Konserwatorska w Marina El-Alamein pracująca pod kierunkiem prof. dr hab. inż. arch. Stanisława Medekszy z Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej. Działania misji koordynuje Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW.

    Ostatni sezon działań misji był jubileuszowy, bo piętnasty. Polscy architekci działają w ramach tej misji od 1995 roku.

    "Skoncentrowaliśmy się na prowadzeniu badań i konserwacji w dwóch miejscach, niezwykle interesujących, zarówno pod względem badawczym, jak i konserwatorskim: w położonych w centrum miasta termach i w bodaj najciekawszym z odkrytych w Marinie domów mieszkalnych, datowanym na II-IV wiek" - informuje zastępca kierownika misji, prof. Rafał Czerner.

    Wcześniej Polacy przez kilka lat prowadzili prace przy głównym placu miasta. Specjaliści odbudowali z oryginalnych elementów kilka kolumn (tzw. anastyloza) południowego z portyków otaczających plac.

    W ostatnim sezonie naukowcy przenieśli się do sąsiadujących z nim od południa rzymskich term, odkrywanych stopniowo przez wiele lat i różne zespoły.

    "Badane przez nas termy to obiekt naprawdę niezwykle interesujący pod względem naukowym i stanowiący prawdziwe wyzwanie konserwatorskie. Termy zachowały pozostałości prawie wszystkich elementów. Już poprzednie badania odsłoniły relikty wysoko umieszczonej wielkiej cysterny, zaopatrującej je w wodę oraz zejście do tzw. kryptoportyku, w którym mieściło się praefurnium czyli piec. Kolejne wykopaliska ukazały dalsze części tego, niemałego jak na Marinę, zespołu" - mówi prof. Czerner.

    Przed przystąpieniem do konserwacji odgruzowano teren term. Podczas tych prac prowadzonych pod archeologicznym nadzorem naukowcy pozyskali wiele cennych informacji.

    "Poznaliśmy różne interesujące szczegóły, m.in.: systemu ogrzewania, zaopatrywania w wodę, jej odprowadzania, baseny i inne części term, zachowane w bardzo drobnych niekiedy szczegółach. To prawdziwa skarbnica wiedzy o tego typu budowlach" - wylicza prof. Czerner.

    Zachowały się obszernie kompletne relikty hypocaustum (ogrzewania podpodłogowego), ścian z zachowanymi resztkami tubulatur (kanałów do odprowadzania dymu i ogrzewania ściennego) i dekoracyjnego wykończenia marmurowymi wykładzinami. Te ostatnie były bardzo bogate. Starożytni budowniczowie wykonali posadzki i ścienne płyty z różnych rodzajów i kolorów marmuru, importowanych do Egiptu, nieraz z daleka. Dlatego był to szczególnie cenny budulec.

    "Badane przez nas termy rysują się nam jako budynek reprezentacyjny i bardzo elegancki" - uważa prof. Czerner.

    Rozpoczęto konserwację pozostałości term. Architekci i konserwatorzy wyeksponowali i częściowo odbudowali elementy obszernej sali z dziedzińcem rekreacyjnym pośrodku i portykami wewnętrznym, obiegającymi ją z trzech stron.

    Podczas odgruzowywania w jej ruinach ukazały się elementy kolumn i przetrwałe na miejscu ich wszystkie bazy. Po ponownym odbudowaniu zwalonych kolumn dziedziniec z portykami to najlepiej się prezentujący efekt konserwatorskich prac w ostatnim sezonie.

    "Wypracowaliśmy też metody i rozpoczęliśmy konserwację elementów systemu grzewczego i dekoracji ścian w sąsiednich pomieszczeniach. Jest ona skomplikowana, a postępować należy delikatnie. Podejmiemy ją w przyszłych sezonach" - mówi prof. Czerner.

    Podczas ostatniego sezonu Polacy kontynuowali także konserwację i zabezpieczanie pozostałości domu mieszkalnego położonego w północnej części miasta, w pobliżu zabudowań portowych i wybrzeża laguny.

    Dom był jednym z najbardziej interesujących, wieloelementowych a przy tym regularnych budynków mieszkalnych na terenie miasta. Jego środek zajmował prostokątny dziedziniec otoczony aż z trzech stron kolumnowymi portykami, czyli tzw. perystyl. Jest to jedyny na terenie antycznego miasta znany przykład takiego rozwiązania. Inne dotychczas odkryte domy miały dziedzińce, co najwyżej dwuportykowe, a wiele w ogóle nie miało dziedzińców.

    Badacze stwierdzili, że otaczające dziedziniec portyki miały aż dwie kondygnacje. Odkrycie ma poważne znaczenie. Dwukondygnacyjność domów w Marina El-Alamein jest powszechnie potwierdzona (klatki schodowe), ale drugi poziom portyków perystylu jest absolutnie wyjątkowy. Takie bogate rozwiązanie jest również w ogóle wyjątkowe wśród domów z tego okresu odkrytych na terenie Egiptu.

    Stanowisko Marina El-Alamein znane jest od roku 1986, a badane początkowo przez zespół prof. dr hab. Wiktora A. Daszewskiego. Od tego czasu pod jego kierunkiem prowadzi tam badania Polska Misja Archeologiczna z Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW i kolejne misje konserwatorskie, obecna kierowana przez prof. hab. inż. arch. Stanisława Medekszę.

    Stanowisko archeologiczne w dzisiejszej Marinie El Alamein w Egipcie, na wybrzeżu Morza Śródziemnego, 100 km na zachód od Aleksandrii to rozległe relikty antycznej portowej osady z czasów hellenistycznych i rzymskich. Nie wiadomo ponad wszelką wątpliwość, jak się ona nazywała w starożytności, jednak na podstawie opisów wybrzeża, sporządzonych przez geografów antycznych, można przypuszczać, że było to miasto Antiphrai i port Leukaspis z czasem połączone w jedną jednostkę administracyjną. Zachowały się tu pozostałości całego miasta z jego domami mieszkalnymi, budynkami użyteczności publicznej, termami, bazyliką, z ulicami, centralnym placem, zabudową portową oraz rozległą nekropolą z monumentalnymi pomnikami, mauzoleami i podziemnymi grobowcami. Nigdzie indziej w Egipcie i nie można badać i podziwiać reliktów kompletnego antycznego miasta, na całym jego terenie.

    PAP - Nauka w Polsce, Szymon Zdziebłowski

    tot/

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Hypocaustum (łac. hypocaustum) rzymski system centralnego ogrzewania / ogrzewania podłogowego. Stosowany od IV w. p.n.e. w starożytnej Grecji i od I w. p.n.e. w starożytnym Rzymie. System Hypocaustum wykorzystywany był do ogrzewania domów, term publicznych i prywatnych gorącym powietrzem. Słowo dosłownie oznacza "podogień", od greckiego słowa hypo - poniżej lub pod spodem, i kaiein - spalić lub rozpalić ogień. W centralnym pomieszczeniu pod posadzką ustawiony był piec, który ogrzewał powietrze. Posadzka układana była na szeregu podpórek wysokości około 80 cm. Przestrzeń pomiędzy podpórkami tworzyła system kanałów, które wypełniało gorące powietrze. Dodatkowo pomieszczenia były niekiedy ogrzewane przez kanały utworzone w ścianach wykonanych ze specjalnych pustaków. Zazwyczaj uważa się że Hypocastum został wynaleziony przez Sergiusza Orata, choć nie jest to w pełni potwierdzone. Dom Dramaturga – ruiny jednego ze starożytnych domus w Pompejach, odkryte podczas pierwszych prac wykopaliskowych w XVIII wieku. Usytuowany na wprost term dwupiętrowy budynek stanowi przykład średniej wielkości domu, nabytego i przebudowanego przez przedstawiciela bogacącej się klasy średniej w ostatnim okresie istnienia miasta. Odkryte wewnątrz Domu Dramaturga dzieła sztuki znajdują się obecnie w Muzeum Narodowym w Neapolu. Pythagorion (gr. Πυθαγόρειο Σάμου, do 1955 roku: Tigani) - miasto w Grecji, na wyspie Samos. Współczesne miasto stoi na miejscu starożytnego portu, zaliczanego do najstarszych w basenie Morza Śródziemnego - pierwsze falochrony powstały tu w VI wieku p.n.e. W okolicach miasta nastrafiono także na pozostałości antycznego miasta Samos - ruiny teatru, łaźni rzymskich, a także fragmenty fortyfikacji i szczątki pałacu Polikratesa. Powyżej miasta znajduje się także Tunel Eupalinosa, zbudowany w VI w. p.n.e., który doprowadzał do starożytnego miasta wodę ze źródła w górach.

    Polsko-egipska Archeologiczna i Geologiczna Misja Skalna - prowadzi badania na skalnej półce położonej nad świątynią królowej Hatszepsut w Deir el-Bahari w Egipcie. Powstała w 1998 r. w wyniku umowy pomiędzy Centrum Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego im. Kazimierza Michałowskiego a władzami Uniwersytetu w Tanta, a następnie Uniwersytetu Ain Shams w Kairze. Ze strony polskiej kierownikiem Misji jest od początku prof. dr hab. Andrzej Niwiński z Instytutu Archeologii UW, ze strony egipskiej - prof. Shafia Bedier z Wydziału Sztuki Uniwersytetu Ain Shams w Kairze. Caldarium ( zwane tez Calidarium lub Cella Caldaria lub Cella Coctilium), w starożytnych termach rzymskich pomieszczenie z basenem z goracą wodą. Było to najcieplejsze pomieszczenie w łaźniach rzymskich, ogrzewane systemem podpodłogowego ogrzewania zwanym hypocaustum.

    Endokrynologia Polska – dwumiesięcznik Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego wydawany przez Wydawnictwo Via Medica. Redaktorem naczelnym jest prof. Beata Kos-Kudła. Zastępcami redaktora naczelnego są: prof. Ewa Sewerynek, prof. Marek Bolanowski, prof. Roman Junik oraz dr hab. Tomasz Bednarczuk. Plaça de les Glòries Catalanes, potocznie Glòries - plac w Barcelonie, zaprojektowany przez Ildefonsa Cerdę. W pierwotnych planach rozbudowy miasta w II połowie XIX wieku miał służyć jako centrum całego miasta, nigdy jednak nie spełniał tej roli. Jest położony w dzielnicy Sant Martí i pełni funkcję ważnego węzła transportowego. Na placu zbiegają się Avinguda Diagonal, Avinguda Meridiana i Gran Via de les Corts Catalanes. Począwszy od 2000 na placu prowadzone są prace konserwatorskie oraz modernizacyjne w ramach procesu rewitalizacji północnych dzielnicy Barcelony. Jednym z elementów tych prac była budowa Torre Agbar; dalsze konstrukcje tego typu są planowane.

    Sprawozdania Archeologiczne - polskie naukowe czasopismo archeologiczne (rocznik) wydawane od 1955 roku przez Zakład Archeologii Polski Instytutu Historii Kultury Materialnej PAN w Krakowie, obecnie Instytut Archeologii i Etnologii PAN, Centrum Archeologii Gór i Wyżyn w Krakowie. Od 1955 do 1966 roku redaktorem tego czasopisma był prof. dr Stefan Nosek, w latach 1967-2003 - prof. dr. hab. Jan Machnik a od 2004 roku jest nim prof. dr hab. Sławomir Kadrow. W Sprawozdaniach Archeologicznych (od tomu 56) publikowane są artykuły, pisane w języku angielskim i niemieckim, związane z archeologią Polski oraz Europy środkowej i południowo-wschodniej. Do 2011 roku ukazały się 63 tomy Sprawozdań Archeologicznych. W latach 1958-1960 ukazywały się po trzy tomy w jednym roku, a w 1961 roku ukazały się dwa tomy czasopisma. W pozostałych latach w jednym roku ukazywał się 1 tom Sprawozdań Archeologicznych. Pismo znajduje się na liście European Reference Index for the Humanities (ERIH). Acta Angiologica – oficjalny kwartalnik Polskiego Towarzystwa Angiologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Chirurgii Naczyniowej wydawany przez Wydawnictwo Via Medica. Redaktorem naczelnym jest prof. Arkadiusz Jawień. Zastępcami redaktora naczelnego są: prof. Aldona Dembińska-Kieć, prof. Andrzej Dorobisz oraz prof. Małgorzata Szczerbo-Trojanowska.

    Frigidarium – jedno z pomieszczenie starożytnych term rzymskich, gdzie znajdował się basen z zimną wodą. Korzystano z nich zaraz po kąpieli w basenie z gorącą wodą.

    Chirurgia Polska (ang. Polish Surgery) – to oficjalny półrocznik Polsko-Niemieckiego Towarzystwa Chirurgów Naczyniowych wydawany przez Wydawnictwo Via Medica. Redaktorem naczelnym jest prof. Krzysztof Ziaja. Zastępcami redaktora naczelnego są: prof. Walerian Staszkiewicz oraz prof. Piotr Szyber.

    Zespół zamkowy Radziwiłłów - obiekt zabytkowy w Białej Podlaskiej, obejmujący pozostałości dawnego zamku zbudowanego na planie gwiazdy pięcioramiennej z pięcioma bastionami otoczonymi fosą i wałem ziemnym. Zespół przylega do ulic Warszawskiej oraz Zamkowej, od zachodu graniczy z zabudową miejską, a od południa z doliną rzeki Krzny. Jest położony w pobliżu centrum miasta. Budowę zespołu rozpoczął Aleksander Ludwik Radziwiłł, kontynuowali ją jego następcy. Na początku XVIII wieku uzyskał on swój ostateczny architektoniczny wygląd. Wybudowany w jego obrębie (dziś już nieistniejący) pałac w XVII wieku, stanowił wzór dla innych tego typu obiektów w Polsce. Zachowane fortyfikacje ziemne stanowią rzadki przykład umocnień "szkoły staroholenderskiej". Poza fortyfikacjami zachowały się również: Wydział Elektrotechniki i Informatyki Politechniki Koszyckiej został założony 21 lipca 1969 roku przez prof. Františka Poliaka, który był również pierwszym dziekanem tego wydziału (w latach 1969-1972). Obecnie (2012) dziekanem Wydziału jest prof. Liberios Vokorokos.

    Wikipedystka:Moniakita: Konto założyłam bardzo niedawno, ale przedtem wchodziłam na Wikipedię przez rok i edytowałam artykuły. Interesuję się zwierzętami, czyli zoologią a także historią. Szczególnie lubię uczyć się o starożytności, ale robię to w domu, bo na studia i inne takie jestem o wiele za młoda. Ze względu na wiek interesuję się głównie kreskówkami i filmami dla dzieci, ale to na pewno wkrótce minie. Kiedy widzę błędy ortograficzne lub językowe,staram się je poprawić. Termy Dioklecjana: Termy Dioklecjana (łac. Thermae Diocletiani, wł. Terme di Diocleziano) – termy publiczne zbudowane w latach 298 - 306 za panowania cesarza Dioklecjana. Zajmowały powierzchnie około 14 hektarów i mogły pomieścić około 3 000 osób. Część term zachowało sie do dnia dzisiejszego dzięki ich zaadaptowaniu w czasach późniejszych na inne cele. Najbardziej znane budowle wybudowane w oparciu o fragmenty term to:

    Aquincum – (ilirsko-celtyckie Akink, oznaczające prawdopod. "bogate wody", "bogactwo wód") starożytne, ogromne 12 000-40 000 miasto na prawie municypium, nadanego przez cesarza Hadriana; w rzymskiej prowincji Pannonia, położone na znacznym obszarze dzisiejszego Budapesztu na Węgrzech. Najdalej na północny wschód wysunięta osada rzymska. Założona przez Celtów, służyła następnie przez pewien czas jako baza wojskowa dla legionów rzymskich, ok. II w. n.e. tętniące życiem miasto z łaźniami, termami, pałacami, amfiteatrami i akweduktem. Początki budowy starożytnego miasta sięgają 19 r. n.e. Miasto posiadało sieć ulic o twardej nawierzchni, urządzenia centralnego ogrzewania, zasilane wodą z gorących źródeł, wiele budowli o charakterze sakralnym i komunalnym. Zabytki z czasów rzymskich znajdują się także w innym rejonie Budapesztu, po drugiej stronie Dunaju, po północnej stronie przęsła Mostu Elżbiety (Erzsébet híd) - Contra - Aquincum (Transaquincum). Cesarz Kommodus rozkazał wybudować wzdłuż Dunaju linię wież obronno-obserwacyjnych, strzegących płn.-wsch. granic imperium przed najazdami Germanów i Sarmatów. Fortyfikacje stały po obu brzegach rzeki. W Aquincum, w 375 r. n.e. cesarz Walentynian II został obwołany cesarzem. San Domenico Maggiore – kościół w Neapolu, na południu Włoch, znajdujący się na placu o tej samej nazwie. Plac jest jednym z najbardziej interesujących w Neapolu i znajduje się na ulicy, popularnie zwanej "Spaccanapoli" (czyli Via Benedetto Croce na znacznej część jego długości) w historycznym centrum Neapolu. Był jedną z trzech głównych ulic na osi wschód-zachód oryginalnego greckiego miasta Neapolis.

    Centrum - dzielnica Hajnówki powstała na terenie dawnego osiedla domów jednorodzinnych. Pozostało kilka domów pochodzących z okresu międzywojennego przy ul. 3-Maja i Kosidłów oraz przy ul. Ściegiennego.Osiedle 11 bloków przy ul. 3 Maja na odcinku od ul. Księdza Ściegiennego do Parkowej wybudowano w latach 1979 – 1980. W blokach o numerach 20, 22, 24 i 26 partery przeznaczono na pomieszczenia handlowe i usługowe. Powierzchnia użytkowa mieszkań 12 357 m² .

    Dodano: 04.08.2010. 01:17  


    Najnowsze