• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Na Podlasiu archeolodzy znaleźli grodzisko bałtyjskie

    09.09.2011. 00:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl


    Archeolodzy z Muzeum Okręgowego w Suwałkach znaleźli we wsi Rowele (Podlaskie) grodzisko bałtyjskie z V lub VI wieku oraz drobne przedmioty świadczące o tym, że grodzisko pochodzi ze schyłku okresu rzymskiego - poinformował PAP dyrektor muzeum Jerzy Brzozowski.




    Do końca roku zostanie sporządzona dokumentacja, która trafi do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz konserwatora zabytków, by jak najprędzej objąć to miejsce ochroną konserwatorską.

    Archeolodzy dokonali odkrycia w kwietniu tego roku. Po badaniach ustalili, że na Górze Zamczysko koło Wiżajn istniało grodzisko, a wokół niego było intensywne osadnictwo.

    Grodzisko nie było duże - zajmowało powierzchnię 30 na 40 metrów. Samo miejsce na wzgórzu nie było intensywnie zamieszkiwane. Według Brzozowskiego służyło jako miejsce schronienia w razie niebezpieczeństwa, przed napastnikami. Bałtowie - przodkowie Jaćwingów - prowadzili często lokalne wojny.

    Badania na Suwalszczyźnie były prowadzone w ramach programu Archeologiczna Mapa Polski. Archeologów zainteresowała nazwa Góra Zamczysko. Przed przystąpieniem do badań jeden z rolników poinformował ich, gdzie dokładnie istniał - jak to powiedział - zamek jaćwieski. Okazało się, że z grodziska pozostały jedynie resztki wału.

    Archeolodzy po wstępnych gruntowych poszukiwaniach znaleźli drobne fragmenty ceramiki i zabytki krzemienne, na podstawie których ustalili, że gród pochodzi z końca okresu rzymskiego, schyłku V lub VI wieku.

    ,,Takich nieodkrytych grodzisk jest z pewnością jeszcze wiele. One często są odnajdywane przypadkiem, tak jak to w Rowelach" - powiedział Brzozowski.

    To trzecie odkrycie archeologów z Suwałk w ostatnich 20 latach. Wcześniej znaleźli grodziska w Osinkach i Szurpiłach. Na Suwalszczyźnie we wsi Szwajcaria istnieje także cmentarzysko jaćwieskie - 500 kurhanów zawierających grobowce m.in. z okresu rzymskiego, czasu wędrówek ludów i nieliczne z okresu wczesnego średniowiecza.

    Przodkowie Jaćwingów przywędrowali na ziemie dzisiejszej Suwalszczyzny ok. V wieku p.n.e. Był to lud wojowniczy, blisko spokrewniony z Prusami i Litwinami. Jaćwingowie zostali podbici we wczesnym średniowieczu przez Zakon Krzyżacki.

    PAP - Nauka w Polsce

    bur/ hes/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Rowokół (grodziska) – jedno grodzisko to grodzisko wyżynne na wierzchołku Rowokołu, typu pierścieniowatego z wypukłym majdanem pochodzące z X- XII wieku. Drugie znajduje się u podnóża góry, od strony południowo-wschodniej jest to grodzisko z początku Xw.- połowy Xw. Obydwa grodziska przypisywane są Słowianom. Darłowo (grodzisko) - grodzisko położone w miejscu gdzie obecnie znajduje się średniowieczny zamek książęcy. Grodzisko jest położone w południowo-zachodniej części Darłowa, bezpośrednio na wschód od rzeki Wieprzy. Trudno dokładnie ustalić wiek grodziska, przyjmuje się okres wczesnośredniowieczny i późnośredniowieczny. Góra Chełmo – wzniesienie (323 m n.p.m.) w pobliżu wsi Chełmo, położonej w województwie łódzkim, w powiecie radomszczańskim, w gminie Masłowice. Na wzniesieniu pozostałości grodziska z X w. otoczonego czterema pierścieniami wałów obronnych. Archeolodzy odkryli, że pierwsze umocnienia na Górze Chełmskiej pochodzą z X wieku. Istniały kilkadziesiąt lat i zostały spalone. Według historyka Tomasza Nowaka były to prawdopodobnie umocnienia obronne albo miejsce kultu.

    Sławsko (grodzisko) - jest to grodzisko nizinne całkowicie już zniwelowane, typu pierścieniowatego, usytuowane wśród podmokłych łąk, pochodzące z X- XII wieku. Grodzisko przypisywane jest Słowianom. Grodzisko jest oddalone 0,5 km w kierunku południowo-wschodnim od miejscowości Sławsko. Muzeum Regionalne im. Dzieci Wrzesińskich we Wrześni - placówka muzealna we Wrześni. Poświęcone jest upamiętnieniu Wiosny Ludów (1848), strajku dzieci wrzesińskich (1901) oraz powstania wielkopolskiego (1918/1919). Położone jest przy ul. Dzieci Wrzesińskich 13, w zabytkowym budynku dawnej Katolickiej Szkoły Ludowej wybudowanej w 1790. W 1966 zostało założone w tym miejscu obecne muzeum. Muzeum eksponuje także zabytki archeologiczne dotyczące historii Wrześni i okolicy w pradziejach i wczesnym średniowieczu. Pokazane są również eksponaty z grodziska w pobliskim Grzybowie.

    Budzistowo (grodzisko) – grodzisko wyżynne, dwuczłonowe. Położone na wyniesieniu od zachodu przylegające do prawego brzegu rzeki Parsęty, od wschodu jest otoczone podmokłymi łąkami. Grodzisko jest położone na przedpolu Kołobrzegu – od południa miasta. Powstanie osady, potem grodziska przypada na okres od VIII do XIII wieku, jest przypisywane Słowianom. Grodzisko w Damnie zlokalizowane jest na wschód od wsi Damno (pow. Słupsk), w miejscu, gdzie w czasie istnienia grodu mogła nie płynąć jeszcze wcale rzeka Łupawa. Istnieje bowiem podejrzenie, że w czasie funkcjonowania grodziska rzeka Łeba i rzeka Łupawa płynęły jako jedna rzeka. Prakoryto tej dużej rzeki jest rozpoznawalne w okolicy. Powstanie grodziska datowane jest na epokę brązu i wiązane z kulturą łużycką.

    Grodzisko w Ociążu – wczesnośredniowieczne grodzisko wklęsłe, lokalnie zwane Lisią Góra. W niemieckich publikacjach często określane jako Alte Schanze (Stare Szańce). Równo - zlokalizowane jest blisko osady Rówienko. Na grodzisku wystąpiły warstwy kulturowe wyłącznie z ceramiką "łużycką". (Patrz też: Gałęzinowo). Tak więc powstanie grodziska datowane jest na epokę brązu i wiązane z kulturą łużycką.

    Stara droga z Ustki do Słupska - droga w swojej większej części powstała w okresie wędrówek ludów, a dokładnie w okresie przyjścia Słowian do ziem dorzecza Słupi. W części od Gałęzinowa do grodu w Słupsku istniała już wcześniej droga z epoki brązu a więc Słowianie ponownie wykorzystali ją jako trakt . Droga łączyła warownię w Ustce z grodem w Słupsku, jej całkowita długość wynosi ok. 17 km.

    Grodzisko w Gałęzinowie – grodzisko zlokalizowane na północny wschód od wsi Gałęzinowo (pow. Słupsk), w miejscu, gdzie w czasie jego istnienia był brzeg morza. Powstanie grodziska datowane jest na epokę brązu i wiązane z kulturą łużycką.

    Grodzisko w Siodłoniu – grodzisko zlokalizowane na południowy wschód od wsi Siodłonie (pow. Słupsk), w miejscu, gdzie w czasie jego istnienia była to wysoka skarpa dużej rzeki- dzisiaj jest tam pradolina tej rzeki, tu i ówdzie jest teren bagnisty. Powstanie grodziska datowane jest na epokę brązu i wiązane z kulturą łużycką. Grodzisko miało wtórne zagospodarowanie w okresie wczesnośredniowiecznym- było zagospodarowane przez Słowian. Grodzisko (niem. Alt Loslau, Alte Schloss - Gemeinde) - las i wzgórze w Wodzisławiu Śląskim w dzielnicy Stare Miasto, historyczna część Wodzisławia Śląskiego. Grodzisko znaczy góra Zamkowa. Polska nazwa wywodzi się ze słowa gród i prawdopodobnie tam był lokowany Wodzisław przed 1257 rokiem. Na grodzisku mieści się Baszta Rycerska z 1867 wybudowana przez Edwarda Braunsa - ówczesnego właściciela tych ziem. W 1932 roku zelektryfikowano Grodzisko przez Gminę Marklowice na prośbę mieszkańców i magistratu wodzisławskiego. Po zakończeniu II wojny światowej wschodnia część obszaru Grodziska, została włączona do gminy Marklowice i stała się jej dzielnicą, pozostawiając w Wodzisławiu zachodnia z wzniesieniem, lasem i Wieżą Romantyczną. Przy ulicy Grodzisko znajduje się kilkanaście prywatnych domów.

    Grodzisko w Łomży (obecnie w Starej Łomży) w wielu publikacjach wiązane z nieistniejącą już miejscowością Szur. Jest położone na brzegu moreny czołowej, tworzącej skarpę zwaną Górą Królowej Bony. Grodzisko jest pozostałością po wczesnośredniowiecznym grodzie, na który składał się gród właściwy oraz dwa podgrodzia. Na podstawie badań archeologicznych wyróżniono trzy zasadnicze fazy grodu: Kopiec św. Jana Nepomucena – kopiec położony wśród łąk na północ od Włoszczowy, początkowo na terenie podmokłym. Mokradła istniały do roku 1942, kiedy to władze okupacyjne przeprowadziły prace melioracyjne na tym obszarze. Jest pozostałością wczesnośredniowiecznego grodziska z XII–XIII wieku. Prawdopodobnie było to grodzisko stożkowe z wieżą obronną. W odległości kilku metrów od podstawy kopca widać ślady fosy. Na jego szczycie znajduje się figura świętego Jana Nepomucena (stąd nazwa kopca) wykonana w stylu barokowym.

    Stary Kraków (grodzisko) – grodzisko leży w oddaleniu 1,35 km na zachód od skraju zabudowań wsi Stary Kraków, 1,2 km na zachód od drogi Stary Kraków – Kanin i 0,5 km na południe od rzeki Wieprzy. Jest to obiekt z epoki brązu przyporządkowany do ludności kultury łużyckiej, wtórnie zasiedlony przez Słowian w okresie wczesnego i późnego średniowiecza.

    Dodano: 09.09.2011. 00:04  


    Najnowsze