• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nieznane stanowiska archeologiczne odkryli w Egipcie naukowcy z PAN

    13.07.2010. 02:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    46 nieznanych stanowisk archeologicznych - datowanych od dolnego paleolitu po późny neolit - zlokalizowała w Egipcie Zjednoczona Ekspedycja Prehistoryczna Instytutu Archeologii i Etnologii PAN podczas tegorocznej prospekcji. Badania prowadzono w rejonie oaz - Fajum, Baharija, Farafra - oraz na Półwyspie Synaj. Ich celem było zlokalizowanie nowych obszarów badawczych pod kątem przyszłych prac Ekspedycji.

    Jak relacjonuje kierownik wyprawy dr Jacek Kabaciński, do najcenniejszych znalezisk należy stanowisko odkryte w rejonie oazy Fajum, położone kilkadziesiąt kilometrów na południowy-zachód od Kairu. Oprócz wytworów z epoki paleolitu archeolodzy natknęli się tam na olbrzymią liczbę szczątków kostnych zalegających w piaszczystej glebie.

    "Jest wielce prawdopodobne, iż zarówno zabytki kamienne, wykonane z chalcedonu, jak i związane z nimi kości zwierzęce, są związane z pobytem na tym terenie wczesnych hominidów, być może z końca neogenu lub początków czwartorzędu" - przypuszcza naukowiec.

    Jeszcze przed planowanymi na 2011 rok badaniami wykopaliskowymi w tym miejscu na stanowisko wyruszą jesienią tego roku geolodzy, paleobiolodzy i archeolodzy, którzy ostatecznie sprecyzują jego chronologię i potencjał badawczy.

    "Równie cenne poznawczo jest skupienie kilkudziesięciu, funkcjonalnie zróżnicowanych stanowisk środkowo-paleolitycznych, odkrytych na południowy-zachód od oazy Baharija, gdzie dopatrzyliśmy się narzędzi kamiennych wykonywanych techniką lewaluaską. Wśród stanowisk są zarówno duże osady, związane z pozyskiwaniem dobrej jakości surowca kamiennego, jak i pozostałości krótkich, sezonowych obozowisk" - mówi dr Kabaciński.

    Archeolodzy spenetrowali również rejon Wadi Feran na Synaju, gdzie zlokalizowali ślady związane z działalnością człowieka w późnym okresie neolitu.

    Zjednoczona Ekspedycja Prehistoryczna (Combined Prehistoric Expedition), w ramach której wykonywano badania, jest największą i najdłużej bez przerwy działającą na świecie ekspedycją prahistoryczną. Powstała na potrzeby akcji ratowania zabytków nubijskich zagrożonych budową Tamy Asuańskiej w początku lat 60. XX wieku.

    Od początku Ekspedycja ma charakter międzynarodowy - obok stałego zespołu polsko-amerykańskiego tworzą ją badacze różnej specjalności z kilkunastu krajów z trzech kontynentów.

    PAP - Nauka w Polsce, Szymon Zdziebłowski

    agt/ kap/


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Ekspedycja naukowa – podróż, rodzaj wyprawy jednostki, bądź zorganizowanej grupy ludzi mająca na celu prace odkrywcze, badawcze, poznawcze bądź dokumentujące. Przedmiotem prac badawczych może być człowiek i jego kultura (obca dla badających) na przykład obserwacja Indian – w tym przypadku mamy do czynienia z antropologią, poznawanie życia roślin czy zwierząt, czy też wykopaliska (archeologia, paleontologia). Ekspedycja może być prowadzona na zlecenie lub "pod patronatem" instytutu naukowego. Nad przebiegiem wyprawy zwykle czuwa kierownik wyprawy. Członek ekspedycji to eksplorer. Zjednoczona Ekspedycja Prehistoryczna (ang. Combined Prehistoric Expedition) - zrzeszenie uczonych, prowadzących od 1962 prace wykopaliskowe w północnej Afryce i na Półwyspie Arabskim. Szefowie Fred Wendorf (do 1999), Romuald Schild. Stratygrafia horyzontalna - w archeologii jest to współwystępowanie w tych samych rejonach stanowisk, uwarstwionych poziomo obiektów pochodzących w przybliżeniu z tego samego okresu. Układ taki ma związek z powiększaniem się stanowisk w różnych kierunkach w miarę upływu czasu. Proces taki jest obserwowany min. w osadach i cmentarzyskach. Tam obiekty o podobnej chronologii odkrywane są jako grupy w określonych rejonach stanowiska.

    Kultura pawlowska - jedna z kultur horyzontu graweckiego. Ukształtowała się w okresie górnego paleolitu na Morawach. Do najważniejszych stanowisk z tego okresu zaliczane są zespoły stanowisk z Dolnych Vestonic i Pavlova oraz późniejsze stanowisko z Ostrawa-Petrikovice. Proces podepozycyjny - w archeologii terminem tym określa się destrukcję istniejących pierwotnie układów na stanowisku archeologicznym. Destrukcja często zachodzi na skutek działalności człowieka. Na przykład w przypadku stanowisk długo zamieszkiwanych, starsze warstwy były niszczone przez wkopywanie się w nie. Kamienne cegły starych budowli mogły być ponownie wykorzystywane przy budowie nowych obiektów. Również poszukiwacze skarbów i rabusie mogli niszczyć stanowiska archeologiczne. Niejednokrotnie planowane inwestycje i głęboka orka mogą stanowić zagrożenie dla stanowiska archeologicznego. Orka niszczy warstwy, ułatwia dostęp tlenu co zmienia temperaturę i potęguje działanie deszczu i wiatru. Inwestycja w postaci budowy dużego obiektu może całkowicie zniszczyć stanowisko. Stanowisko jest także przekształcane przez zwierzęta i rośliny (dżdżownice, korzenie). Erozja także jest elementem procesu podepozycyjnego. Erozja niszczy zabytki znajdujące się na powierzchni ziemi. Erozja gleby powoduje odsłonięcie ukrytych dotąd zabytków i ich niszczenie. Z kolei agradacja jest korzystna dla zabytków. Procesy podepozycyjne zmieniają i przekształcają stanowisko. Część kontekstu jest zmieniana, a część pozostaje bez zmian - powstaje skomplikowana sytuacja.

    Ekspedycja 19 - była 19. stałą załogą na ISS. Rozpoczęła się ona 26 marca 2009 startem Sojuza TMA-14, który dostarczył 2 członków tej ekspedycji (trzeci przeszedł z Ekspedycji 18). Była to ostatnia ekspedycja w ramach której na stacji przebywało 3 astronautów. Skład kolejnych Ekspedycji był 6. osobowy. Zakończyła się 29 maja 2009 w momencie przybycia na stację 3 członków Ekspedycji 20. Członkowie Ekspedycji 19 uzupełnili jej skład. Sztuka Mezoameryki: Rozwój sztuki Mezoameryki zapoczątkowało pojawienie się na początku II tysiąclecia p.n.e. pierwszych osad rolniczych na tym terenie. W wyniku prowadzonych prac archeologicznych, najstarsze znaleziska to odkryte w grobach gliniane figurki kobiece oraz naczynia uformowane ręcznie. Naczynia mają trójnożne podstawy, zdobione są prostymi, nacinanymi geometrycznymi wzorami. Figurki kobiet przedstawiają postacie o szerokich biodrach, łączy to je z kultami płodności lub urodzaju. Niektóre figurki kobiet są celowo przełamane ("zabite"), znaleziono też figurki o dwóch głowach, trojgu oczu czy dwóch ustach. Nieznana jest symbolika tych znalezisk. Na terenach zachodniego Meksyku okres związany z ceramiką figuralną trwał aż do początków naszej ery. W południowej części Zatoki Meksykańskiej już ok. 1200 r. p.n.e. powstała i zaczęła rozwijać się sztuka olmecka. Z centralnym płaskowyżem związane jest centrum kulturowe Teotihuacan, oddziałujące na inne plemiona Mezoameryki w okresie od II w. p.n.e. do II w. n.e. Z terenem Mezoameryki związane są także:

    Królewskie Wzgórze Ambohimanga - stanowisko archeologiczne na Madagaskarze, położone na terenie gminy Ambohimanga Rova w prowincji Antananarywa, wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Kompleks zawiera zarówno obiekty powiązane z przedkolonialnymi władcami Madagaskaru, jak również miejsca pochówku i związane z kultem religijnym. Zdaniem UNESCO, zajmuje ważne miejsce w świadomości Malgaszy od ok. 500 lat i stanowi najważniejszy symbol ich tożsamości kulturowej. Ponadto zawiera materialne pozostałości związane ze strukturą społeczną i polityczną Madagaskaru od co najmniej XV wieku. Wykopaliska stratygraficzne - jest to jedna z dwóch metod eksploracji stanowiska archeologicznego. Polega na usuwaniu warstw archeologicznych zgodnie z ich układem i konturami. Warstwy są usuwane w kolejności odwrotnej do tej w jakiej powstawały. Historia stanowiska jest odsłaniana od czasów najnowszych do czasów najdawniejszych. Archeolodzy posługują się tą metodą prowadzenia wykopalisk kiedy tylko możliwe jest rozróżnienie warstw. Warstwy archeologiczne mają różne kształty, niejednakową miąższość oraz różny przebieg. Warstwy często są zaburzone, przemieszane przez działalność człowieka. Prowadzenie badań tą metodą jest pracochłonne i żmudne, przynosi jednak najlepsze efekty.

    Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie – muzeum, którego zbiory są związane z polskim wczesnym średniowieczem oraz z historią Gniezna i okolic. Siedziba znajduje się w budynku wzniesionym w latach 1970-1978. Muzeum powstało w roku 1956 jako Gnieźnieński Oddział Muzeum Archeologicznego w Poznaniu. W 1973 r. zostało przekształcone w samodzielną jednostkę, która od marca 1983 nosi nazwę Muzeum Początków Państwa Polskiego. Gromadzi eksponaty archeologiczne, kultury materialnej od średniowiecza do czasów współczesnych, sztukę, zabytki i archiwalia związane z historią Gniezna. Księgozbiór muzeum liczy ponad 17 tysięcy pozycji.

    Archeologiczne Zdjęcie Polski to nazwa realizowanego na terenie całej Polski od 1978 r. przedsięwzięcia poszukiwania, rejestrowania i nanoszenia na mapy stanowisk archeologicznych. Celem przedsięwzięcia jest uzyskanie informacji potrzebnych do celów naukowych i konserwatorskich (związanych z ochroną zabytków). Przedsięwzięcie jest koordynowane przez poszczególnych wojewódzkich konserwatorów zabytków, a centralna baza danych przechowywana jest w Narodowym Instytucie Dziedzictwa w Warszawie.

    Badania sondażowe - metoda badawcza w archeologii polegająca na eksploracji niewielkiej części stanowiska archeologicznego. Badania prowadzone są tylko w wykopach o małej powierzchni. Inna wersja metody polega na przecinaniu powierzchni stanowiska wąskimi rowami sondażowymi. Narzędzia kamienne – narzędzia używane przez praludzi, wykonane z kamienia. Najstarsze znane narzędzia kamienne pochodzą sprzed 3,39 mln lat, odkryto je w pobliżu osady Dikika w Etiopii. Są one o około 800 tys. lat starsze od najstarszych znanych wcześniej kamiennych narzędzi i dowodzą, że posługiwał się nimi już Australopithecus afarensis. Wykonywane były w od paleolitu do neolitu . Były to kolejno:

    Dodano: 13.07.2010. 02:17  


    Najnowsze