• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nowe odkrycia Polaków w oazie Fajum w Egipcie

    14.02.2011. 00:19
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Siedzibę ważnego duchownego i pomieszczenie dekorowane motywami figuralnymi oraz tekstami odkryła podczas zeszłorocznych badań polska misja archeologiczna Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW w Naqlun, kierowana przez prof. Włodzimierza Godlewskiego. Polacy rozpoczęli prace w obrębie koptyjskiego klasztoru w Naqlun (funkcjonował od poł. V do poł. X wieku) w 1986 roku. To tutaj w poprzednim sezonie badawczym archeolodzy znaleźli bezcenny skarb składający się z 80 złotych dinarów z 1 poł. X wieku.

     


    W zeszłej kampanii badawczej udało się uzyskać więcej informacji na temat budowli, z której w 2009 roku wydobyto m.in. monety - budowla zyskała robocze określenie "J". To rozległe parterowe założenie składające się z segmentów mieszkalnych składających się z dwóch pomieszczeń. Budynek powstał prawdopodobnie w VI wieku n.e., o czym świadczy m.in. znalezisko monety z czasów Justyniana.

    Zdaniem prof. Godlewskiego, nie ulega wątpliwości, że ten fragment budowli miał charakter mieszkalny. Archeolog zaznacza, że był nadzwyczaj starannie wykończony - wyposażono go w dobrej jakości posadzki z zaprawą wapienną, a ściany otynkowano wapnem. Ponadto w każdym z pomieszczeń wykuto w ścianach dwie lub trzy duże nisze zwieńczone półkolistymi sklepieniami. Stropy pomieszczeń najprawdopodobniej wykonano z drewna.

    Po pożarze w X wieku budowla uległa bardzo poważnemu zniszczeniu, szczególnie widocznemu w części południowej. Zreorganizowano jej przestrzeń. Powstały zespoły czteropokojowe, z których zespół południowy był ważnym mieszkaniem klasztornym, o czym świadczą odkryte w 2009 roku wykonany z brązu polikandylion oraz lampa montowana na kandelabrze - obiekty będące znakomitym przykładem metalowych wyrobów oświetleniowych datowanych na VIII-IX wiek n.e.

    Według prof. Godlewskiego, cenne przedmioty wskazują, że mieszkaniec tej części budynku musiał pełnić ważną funkcję w klasztorze.

    Druga z badanych budowli, określona przez badaczy jako "budowla AA", położona jest po północnej stronie ulicy, naprzeciwko "budowli J". Konstrukcję wzniesiono na przełomie V i VI wieku. Zdaniem badaczy, pełniła funkcję mieszkalną. Uwagę naukowców zwróciło to, że górne partie ścian dekorowano malowidłami. Wstępnie specjalistom udało się wyróżnić motywy figuralne oraz fragmenty tekstów - zapewne legend towarzyszących malowidłom.

    PAP - Nauka w Polsce

    szz/ agt/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Program użytkowy – koncepcja projektowania i opisywania rozplanowania pomieszczeń w budowli lub też poszczególnych budowli nieruchomości.

    Poszur – to część budowli hydrotechnicznej, obejmujące konstrukcję stanowiącą ubezpieczenie dna cieku na pewnym określonym odcinku, poniżej wypadu danej budowli. Poszur stosuje się w celu zabezpieczenia dna cieku przed rozmyciem i erozją denną. Jest także elementem budowli, który uczestniczy w rozpraszaniu energii wody – można tu wyróżnić strefę pasywną, dla której wymagane jest umocnienie ciężkie poszuru i strefę tłumienia, dla której wystarczające może być umocnienie lekkie poszuru. Poszur może zostać wykonany jako płaszczyzna o orientacji poziomej (powierzchnia płaska), bądź zostać ukształtowana w odpowiednio dobrany sposób, tak aby stanowił tzw. wybój przygotowany. Poszur stosowany jest więc w tych budowlach, w których występują urządzenia upustowe; dotyczy to przede wszystkim budowli piętrzących, analogiczne umocnienie dna występuje w niektórych innych budowlach, np. w progu, będącym rodzajem budowli regulacyjnej.

    Zamek krzyżacki w Ostródzie – budowla ta należy do najstarszych i najciekawszych zabytków budownictwa gotyckiego znajdujących się na terenie Ostródy. Pierwsza warownia położona w widłach Drwęcy wpadającej wówczas dwoma nurtami do Jeziora Drwęckiego istniała zapewne już w połowie XIII wieku. Pierwsza wzmianka pochodzi z około 1300 roku. Była to prawdopodobnie budowla o konstrukcji drewniano-ziemnej i podlegała administracyjnie komturowi dzierzgońskiemu. Nową budowlę obronną wzniesiono w latach 1349–1370, a więc za rządów komtura ostródzkiego Güntera von Hohensteina, który był znany jako inspirator okazałej budowli zamkowej w Świeciu. W przeciwieństwie do niej zamek ostródzki nie miał wówczas wież, które w końcu XIV wieku były rzadkością w budownictwie krzyżackim, wypełnienie wyspy osiedlem nie pozwoliło na założenie wzmocnionego podzamcza, które przeniesiono na przeciwległy brzeg rzeki. W 1381 roku istniały dwie budowle zamkowe, stara i nowa, obie spalone tego roku przez wojska księcia litewskiego Kiejstuta.

    Adaptacja (łac. adaptatio - przystosowanie) to przebudowa pomieszczeń lub budowli w celu spełniania innych niż dotąd funkcji użytkowych. Adaptacja może polegać także na przystosowaniu istniejącego obiektu do nowych wymagań, bez zmiany jego funkcji (np. stary budynek mieszkalny zostaje wyposażony w nowoczesne instalacje ogrzewania w miejsce dawniejszych pieców; wzmocnienie konstrukcji zabytkowego mostu w celu umożliwienia współczesnego ruchu komunikacyjnego itp.). Adaptacja zachowuje wszystkie walory stylowe istniejącej budowli.

    Termy Karakalli – największe termy rzymskie zasilane wodą dostarczaną akweduktem Aqua Marcia. Wzniesione podczas panowania Marka Aureliusza Antoniusza – Karakalli (zapoczątkowane przez Septymiusza Sewera), w okresie od 212 do 216 zajmowały obszar 11 ha. Sam budynek miał wymiary 337,0 x 328,0 m. Był to kompleks typowy dla obiektów budowanych w czasach cesarstwa. Do pomieszczeń prowadziła brama umieszczona pośrodku wschodniego boku. Przez pomieszczenia szatni (apodyterium) przechodziło się do palestry. Pomieszczenia te przeznaczone były między innymi do wykonywania ćwiczeń gimnastycznych. Z nimi sąsiadowały sale masażu, wypoczynku i najprawdopodobniej biblioteki umieszczone w symetrycznie rozmieszczonych apsydach. Za tymi pomieszczeniami, po stronie zachodniej budynku, znajdował się kompleks pomieszczeń ogrzewanych. Były tam m.in. pomieszczenia sauny, baseny z gorącą wodą (calidarium). Dalej umieszczono otwarte pomieszczenie sąsiadujące z wewnętrznym patio, na którym umieszczono basen z zimną wodą (frigidarium). Po stronie zachodniej budynku znajdował się plac do rozgrywania zawodów sportowych. Eksedry umieszczone po wschodniej i zachodniej stronie budynku mieściły sale, z których jedna w kształcie ośmiokąta najprawdopodobniej odgrywała rolę nimfeum. Po stronie południowej i północnej wybudowano perystyle i aule zakończone apsydami na dłuższym boku. Wnętrza budowli urozmaicały liczne wnęki i nisze. Ściany i posadzki pokrywały mozaiki oraz malowidła. Bogaty wystrój uzupełniała zieleń i monumentalne rzeźby, z których najbardziej znane są: Herakles Farnezyjski i Byk Farnezyjski.

    Ratusz w Lidzbarku Warmińskim - była siedziba władzy miejskiej powstała na przełomie XIX i XX wieku. Wybudowany z czerwonej cegły, pokryty jest dwuspadowym dachem. Podobnie jak inne eklektyczne ratusze charakteryzuje się bogatym wystrojem elewacji, szczególnie widocznym w części frontowej. Ratusz mieści się przy ulicy Ratuszowej, wybudowany na planie litery "L", wyróżnia się dużym neogotyckim wykuszem, położonym w narożniku budowli. Podwieszony na dużym wsporniku wykusz, zakończony zębatą blankowatą attyką pokryty jest blaszanym namiotowym hełmem z iglicą na szczycie. Od ulicy Ratuszowej wyróżnia się trójkątny szczyt przedzielony symetrycznie blendami i lizenami, zakończony czworokątnymi wieżyczkami. Wejście do budowli prowadzi przez portyk wgłębny zamknięty półkoliście, tak jak wielkie parterowe okna.

    Korona budowli – to górna płaszczyzna korpusu danej budowli. Wyróżnienie w budowlach tej części korpusu wiąże się z koniecznością jej odpowiedniego i prawidłowego ukształtowania oraz zabezpieczenia. Ma to szczególne znaczenie w budowlach hydrotechnicznych, w których może nastąpić przelanie się wód przez koronę budowli, co doprowadzić może do rozmycia całego lub części korpusu budowli i w konsekwencji do katastrofy budowlanej. Korona budowli jest powierzchnią płaską (płaszczyzną), poziomą, albo o niewielkim spadku umożliwiającym prawidłowe zebranie i odprowadzenie wód opadowych. Spadek na koronie może być dobrany jako: poprzeczny, podłużny lub równocześnie poprzeczny i podłużny. Dobór szerokości korony i jej niezbędnego wniesienia ponad przyległy teren lub określony poziom wody, zależny jest od wielu czynników takich jak: rodzaj budowli, jej przeznaczenie, klasa (kategoria, itp.), konstrukcja korpusu, sposób jej wykorzystania użytkowego i wiele innych, co normuje szereg przepisów techniczno–budowlanych.

    Dodano: 14.02.2011. 00:19  


    Najnowsze