• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • O tradycyjnym teatrze jawajskim w Muzeum Etnograficznym w Warszawie

    05.07.2010. 17:18
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    O tradycyjnym teatrze jawajskim opowie Maria Szymańska - studentka Instytutu Etnologii i Antropologii, absolwentka muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego - 6 lipca w Muzeum Etnograficznym w Warszawie. Będzie to kolejne spotkanie z cyklu "Młoda antropologia".

    Prezentacja pt. "Tradycyjny teatr jawajski jako instytucja" będzie poświęcona historii teatru Wayang Orang Sriwedari jako instytucji oraz różnorodnym funkcjom, które pełnił jako teatr tradycyjny od czasów powstania po współczesność.

    "Prześledzimy, jak zmieniały się zasady jego funkcjonowania, status występujących w nim artystów, oceny widzów, a także jaka jest współczesna kondycja teatru oraz przed jakimi problemami i wyzwaniami staje tego typu placówka kulturalna na początku XXI wieku" - zapowiada Szymańska. Podczas spotkania zostaną zaprezentowane fragmenty filmów nagranych w czasie prób teatralnych i spektakli, a także dokumentacja fotograficzna oraz fragmenty wywiadów, przeprowadzonych podczas badań w 2008 roku.

    "Wayang Orang Sriwedari to jeden z ostatnich działających jeszcze na Jawie tradycyjnych teatrów aktorskich. Wywodzi się od sztuki powstałej na dworze w Surakarcie. Po wyjściu poza mury pałacu stał się rozrywką popularną, dostępną szerokiej publiczności i stopniowo ulegał komercjalizacji" - opowiada Szymańska. Jak dodaje, teatr ten w latach siedemdziesiątych przeżywał niezwykły rozkwit, który jednak zakończył się wraz z upowszechnieniem się telewizji i innych masowych rozrywek. Współcześnie funkcjonuje już na zupełnie innych zasadach niż na początku XX wieku.

    Cykl "Młoda antropologia" to przedsięwzięcie skierowane do studentów oraz absolwentów, którzy chcą podzielić się swoimi inicjatywami badawczymi z szerszą publicznością.

    "Interesuje nas, w jakich kierunkach rozwija się współczesna antropologia i jakie są jej dzisiejsze odsłony" - wyjaśnia Agata Pietrzyk z Państwowego Muzeum Etnograficznego. Dodaje, że nieformalne spotkania w muzealnej kluboksięgarni Bílý Koníček, wzbogacone o multimedialne zaplecze, są pretekstem do zaprezentowania różnorodnych antropologicznych wątków i problemów, umożliwiają wymianę poglądów, stworzenie mapy zainteresowań i inicjatyw badawczych młodej antropologii.

    Spotkanie rozpocznie się o godz. 19.00 w kluboksięgarni w siedzibie Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie (ul. Kredytowa 1). ESZ

    PAP - Nauka w Polsce

    agt/ kap/


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Teatrologia – nauka o teatrze, zapoczątkowana na początku XX wieku przez niemieckiego badacza Maxa Hermanna, jako osobna dziedzina studiów powstała pod wpływem zmian w teatrze, związanych z Wielką Reformą Teatru i haseł wzywających do „reteatralizacji” teatru. Działania te potrzebowały wsparcia teoretycznego w procesie odnawiania i ponownego definiowania sztuki teatralnej, wzmacniania autonomii teatru od innych dziedzin sztuki. Teatr Literacki (także: Teatr Literacki Warszawa, Teatr Literacki Aleksandry Ford) – prywatny teatr dramatyczny, założony w 1991 przez Aleksandrę Ford-Sampolską. Jeden z najdłużej działających prywatnych teatrów w Warszawie. Teatr przez wiele lat dawał przedstawienia w Domu Literatury - siedzibie Związku Literatów Polskich przy ul. Krakowskie Przedmieście w Warszawie, a także w ramach Sceny Lapidarium Muzeum Historycznego m. St. Warszawy. Obecnie teatr występuje gościnnie na scenach stołecznych centrów kultury. Przy teatrze funkcjonuje trzyletnia, eksternistyczna Prywatna Warszawska Szkoła Teatralna. Do zespołu artystycznego należą głównie studenci tej szkoły. Archiwum Artystyczne i Biblioteka Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie – ośrodek dokumentacji pracy artystycznej Teatru im. Juliusza Słowackiego oraz informacji naukowej dotyczącej dziejów krakowskiego teatru XIX i XX wieku o charakterze placówki muzealnej. Zbiory należą do największych i najcenniejszych zasobów teatralnych w Polsce.

    Teatr Współczesny w Szczecinie – instytucja kultury, prowadząca i rozwijająca sztukę widowiskową w Szczecinie. Siedziba teatru znajduje się w budynku Muzeum Narodowego na Wałach Chrobrego. Teatr posiada dwie sceny, pierwsza Duża Scena i Malarnia znajduje się na Wałach Chrobrego, natomiast druga scena tzw. "Teatr Mały" znajduje się na Deptaku Bogusława. Zespół artystyczny teatru obejmuje 27 aktorów, a także 7 aktorów współpracujących. Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu – muzeum, którego historia sięga początków XX wieku. Oddziałami muzeum są Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie oraz Muzeum Sztuki Współczesnej. Muzeum co roku uczestniczy w Nocy Muzeów.

    Teatr Napięcie – nieinstytucjonalny teatr autorski utworzony przez Łukasza Piętę w 2005 roku, działający w Łodzi. Teatr tworzy głównie pełnowymiarowe spektakle, swoje poszukiwania lokując w próbach znalezienia właściwego ekwiwalentu przestrzennego i słownego (także groteskowego) dla rzeczywistości wypaczonej przez wyobraźnię oraz ułomności i słabości ciała. Od 2007 roku pracuje nad wykorzystywaniem sygnałów subliminalnych w teatrze. Od października 2008 roku organizuje projekt o nazwie Dynamofaza Wittenberga, który ma na celu stworzenie szczególnego kontr-teatru, będącego rodzajem rzeczywistej alternatywy wobec współczesnej, nierzeczywistej kultury alternatywnej. Od listopada 2010 roku pracuje nad realizacją niezależnej opery pt. Cosmocanto. Miejski Teatr Miniatura – w gdańskiej dzielnicy Wrzeszcz to jeden z najstarszych teatrów lalkowych w Polsce (jako instytucja powstał w 1952 roku). Realizuje repertuar dla całej rodziny. Co roku wystawia około 280 spektakli, które ogląda ponad 55 tysięcy widzów. Powstają tu przedstawienia zarówno na podstawie klasyki, jak i współczesnej literatury dziecięcej i młodzieżowej dla widzów już od 1 roku życia. Repertuar teatru dopełniają wydarzenia towarzyszące premierom oraz powstające we współpracy z innymi instytucjami kultury, wydawnictwami i organizacjami pozarządowymi. Są to m.in. warsztaty rodzinne, spotkania otwarte, panele i debaty, kiermasze z książkami, festiwale lub przeglądy.

    Grażyna Kubica-Heller - polska socjolożka. Doktorat obroniła 17 maja 2007 roku na podstawie rozprawy Siostry Malinowskiego czyli kobiety nowoczesne na początku XX wieku. Obecnie zatrudniona na Uniwersytecie Jagiellońskim. Interesuję się problematyką mniejszości kulturowych, symbolicznym wymiarem kultury, krajobrazem kulturowym, antropologią wizualną oraz historią antropologii. Od lat zajmuje się biografią i twórczością Bronisława Malinowskiego. Opracowała i opatrzyła wstępem ”Dziennik w ścisłym znaczeniu tego wyrazu” zawierający całość zapisków Malinowskiego. Zajmuje się także fotografią, a jedną z jej najbardziej znanych ekspozycji jest wystawa „Człowiek - z obu stron obiektywu. Fotografia i antropologia.” w Muzeum Etnograficznym w Krakowie (2002). Paulina Dulla - Latos (ur. 1980) – polska aktorka teatralna. Od 2007 roku aktorka Teatru Żydowskiego w Warszawie i w Teatrze Wariacja oraz Teatrze Dobrego Serca, gdzie w tym ostatnim spełni się jako aktorka, współautorka scenariuszy, scenograf i komstiumograf. Dyplom zdała na ZASP. Ukończyła studia magisterskie na Wydziale Filologii Germańskiej Uniwersytetu Warszawskiego.

    Mikołaj Müller (ur. 22 lipca 1944 w Zwickau) – polski aktor teatralny i dubbingowy oraz lalkarz. W latach 1961–1963 występował w Teatrze Lalki i Aktora "Marcinek" w Poznaniu, w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim, w latach 1977–1979 w Teatrze Polskim w Szczecinie, w latach 1979–1982 w Teatrze Muzycznym w Szczecinie. W latach 1968–1982 współpracował z Filharmonią Szczecińską jako akompaniator i konferansjer. W latach 1982–1990 aktor Teatru Muzycznego w Halberstadt w Niemczech. W latach 1990–1991 występował w Teatrze "Lalka" w Warszawie, w latach 1991–2000 w Teatrze Baj w Warszawie. Obecnie aktor Teatru Żydowskiego w Warszawie.

    Stanisław Brejdygant (ur. 2 października 1936 w Warszawie) - polski aktor, reżyser, scenarzysta, pisarz i dramaturg. Absolwent polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim, wydziału aktorskiego Warszawskiej Szkoły Teatralnej i reżyserii w łódzkiej filmówce. Jako aktor występował na deskach teatrów warszawskich: Narodowego, Powszechnego, Nowego i Dramatycznego a także Teatru Bałtyckiego w Koszalinie, Teatru Polskiego w Poznaniu i Teatru Nowego w Łodzi. Jako reżyser pracował w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu i Teatrze Nowym Warszawie. Ma w swoim dorobku role szekspirowskie i w adaptacjach Dostojewskiego, a także w wielu innych. Jako reżyser wystawił m.in. Wiecznego małżonka i Idiotę Dostojewskiego oraz pięć oper (m.in. Damę Pikową Piotra Czajkowskiego). Ma w swoim dorobku kilka filmów, słuchowisk radiowych i widowisk plenerowych. Dużą popularność zdobył jako dubbingujący tytułową postać w brytyjskim serialu Ja, Klaudiusz. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, był członkiem Zarządu Głównego ZASP-u, ZAiKS-u, PEN Clubu, ITI oraz Rady Pisarzy Trzech Mórz. Ojciec aktora Igora Brejdyganta.

    Antropologia interpretatywna – jeden z nurtów współczesnej antropologii kulturowej, bliski antropologii refleksyjnej. Charakteryzuje się położeniem nacisku na osobę badacza, jego przeżyć i jego "nieprzezroczystość". Według antropologii interpretatywnej należy się skupić bardziej na interpretacji kultury, niż na doszukiwaniu się jej struktur. Opiera się przede wszystkim na badaniach z wykorzystaniem metod jakościowych, odrzuca obiektywizujące założenia funkcjonalizmu. Antropologia dźwięku jest jedną z dyscyplin podlegających rozległej nauce społecznej – antropologii. Antropologia zajmuje się człowiekiem jako jednostką w danej społeczności, natomiast antropologia dźwięku dotyka warstwy dźwiękowej oraz bada zależności i powiązania pomiędzy człowiekiem a tym co ten słyszy oraz sprawdza co się z nim dzieje gdy jego środowisko akustyczne ulega zmianie. Stawia także pytanie o to czy pejzaż dźwiękowy świata jest niezależną kompozycją, czy też ludzie mają nad nim może kontrolę i są jego twórcami.

    Katarzyna Błachowska (ur. 1966) – historyk historiografii, mediewista. Absolwentka historii Uniwersytetu Warszawskiego. Magisterium w 1990 roku. W latach 1990-1993 nauczyciel historii w XXIII Liceum Ogólnokształcącym w Warszawie. W Instytucie Historii Uniwersytetu Warszawskiego zatrudniona od 1993. Doktorat - 1999, habilitacja w 2010 roku. Kierownik Zakładu Dydaktyki Historii Instytutu Historii UW. Zajmuje się historią polskiej i rosyjskiej myśli historycznej XVIII–XX wieku oraz edukacją historyczną w XIX wieku oraz współczesna dydaktyka historii. Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej – teatr w Krakowie, narodowa instytucja kultury, drugi najstarszy teatr w Polsce. Obok Teatru Narodowego w Warszawie i Teatru Wybrzeże w Gdańsku jest jedną z trzech narodowych scen dramatycznych, podlegających bezpośrednio Ministrowi Kultury. Jako jedyny polski teatr należy do Europejskiej Sieci Teatrów Mitos21, która skupia najważniejsze sceny teatralne w Europie.

    Dodano: 05.07.2010. 17:18  


    Najnowsze