• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Odkryto pozostałości osadnictwa sprzed 6 tys. lat

    18.08.2010. 08:12
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Pozostałości chat, obiekty o charakterze gospodarczym, naczynia oraz bogaty zestaw narzędzi krzemiennych sprzed 6 tys. lat odkryli w podszczecińskim Mierzynie archeolodzy z Uniwersytetu Szczecińskiego wraz z pracownikami tamtejszego Muzeum Narodowego. O znalezisku poinformowała rzeczniczka Uniwersytetu Marika Gołda.

    Jak z kolei powiedziała ­dr Agnieszka Matuszewska z Zakładu Archeologii US, naukowcy odkryli obiekty o charakterze mieszkalnym. Były one użytkowane w młodszej epoce kamienia przez ludność, którą archeolodzy identyfikują z tzw. kulturami późno wstęgowymi oraz z kulturą pucharów lejkowatych. Przedmioty, które wydobyto z obiektów archeologicznych to przede wszystkim naczynia bądź ich fragmenty oraz bardzo bogaty zestaw narzędzi krzemiennych.

    Jednym z ciekawszych jest dłuto kamienne. Wstępne analizy wskazują, że wykonano je z kamienia sprowadzonego z regionu Sudetów.

    "Dla każdego archeologa w Polsce zajmującego się okresem neolitu, Mierzyn jest miejscem szczególnym. Liczne stanowiska archeologiczne w Mierzynie są znane badaczom nie tylko polskim, ale też europejskim. Obszary te były zamieszkiwane co najmniej od środkowej epoki kamienia, tj. około 10 tysięcy lat temu. Jednak szczególnym powodzeniem ów mikroregion osadniczy cieszył się właśnie w młodszej epoce kamienia, czyli około 5 tys. - 2 tys. lat przed Chrystusem" - dodała Matuszewska. EPR

    PAP - Nauka w Polsce

    abe/ mag/ krf/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Rylec (fr., ang. burin) – jedna z najliczniejszych grup narzędzi krzemiennych epoki kamienia. Powstają poprzez odbicie co najmniej jednego rylczaka, czyli wąskiego odłupka na krawędzi narzędzia, czego śladem jest negatyw rylcowy. Narzędzia kamienne – narzędzia używane przez praludzi, wykonane z kamienia. Najstarsze znane narzędzia kamienne pochodzą sprzed 3,39 mln lat, odkryto je w pobliżu osady Dikika w Etiopii. Są one o około 800 tys. lat starsze od najstarszych znanych wcześniej kamiennych narzędzi i dowodzą, że posługiwał się nimi już Australopithecus afarensis. Wykonywane były w od paleolitu do neolitu . Były to kolejno: Włodzimierz Wojciechowski (ur. 1932) – polski archeolog, specjalizujący się w archeologii pradziejowej i młodszej epoce kamienia.

    Rondel – założenie przestrzenne z czasów neolitu czyli ok. 5200-1900 r. p.n.e. (końcowego okresu epoki kamienia, poprzedzającego epokę brązu), mające zazwyczaj formę kręgu lub owalu otoczonego co najmniej jednym rowem, a czasami także palisadą. W Europie zlokalizowano około 100 tego typu obiektów. Najwięcej tego typu założeń odkryto jak dotąd w Niemczech i Czechach. Żdżary (niem. Eichberg) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Goleniów, na zachód od drogi nr 3 i 6 (obwodnica miasta Goleniowa), na skraju Puszczy Goleniowskiej. Na terenie miejscowości znajdują się bardzo liczne stanowiska archeologiczne. Ze znalezisk wynika, że tereny te były zamieszkane już 8 tys. lat temu przez kultury mezolityczne, następnie przez stosunkowo rzadką na tym terenie kulturę ceramiki dołkowo-grzebykowej i kolejno przez kulturę pucharów lejkowatych, amfor kulistych, ceramiki sznurowej,najliczniejszą na tym terenie kulturę łużycką i wreszcie na północno-wschodnim krańcu wsi znajdują się pozostałości osady wczesno-słowianskiej z VIII w. Wśród przedmiotów znaleziono m.in. mezolityczny kościany harpun, topory kamienne-glównie kultury ceramiki sznurowej, gliniane naczynia, haki, sita i liczne narzędzia z kości i kamienia..W 1314 tereny te stały się własnością miasta Goleniowa. Sama wieś została założona w XIX wieku, kiedy miasto wydzieliło z tego terenu kilkanaście działek kolonizacyjnych. W II połowie XIX stulecia Żdżary były wsią o zabudowie nieregularnej, złożoną z kilku mniejszych osad. Przed wojną znajdowała się tutaj szkoła w której istniało muzeum zabytków archeologicznych ówcześnie znane niemal w całej europie oraz poczta.

    Kintampo – miejsce wykopalisk archeologicznych w dystrykcie Kintampo w regionie Brong-Ahafo w Ghanie datowane na 1400 p.n.e., jedno z najwcześniejszych znanych miejsc uprawy rośliny pnącej fasolnik chiński (Vigna sinensis). Znaleziska obejmują siekiery z wypolerowanego kamienia, kamienne różańce, budynki z kamienia, naczynia domowe oraz rzeźby ludzi i zwierząt z ceramiki wskazują, że Kintampo był miejscem praktyk religijnych i ogrodnictwa. Historia Iraku: Niniejszy artykuł opisuje dzieje Ziemi Irackiej od pojawienia się tam pierwszych ludzi w epoce kamienia, aż do czasów obecnych.

    Chalkolit, (zwany też eneolitem lub epoką miedzi) – jedna z epok prehistorii, okres przejściowy między archeologicznymi epokami kamienia i brązu, w trakcie którego wśród ludów neolitycznych weszły do użycia pierwsze wyroby z metalu, przede wszystkim z miedzi (narzędzia, broń, ozdoby), chociaż nadal w powszechnym użyciu były narzędzia wyrabiane z kamienia i krzemienia. Ounjougou - stanowisko archeologiczne w centralnym Mali (Afryka), gdzie w latach 2002-2006 odnaleziono i datowano pozostałości najstarszej znanej ceramiki na świecie z epoki paleolitu (do tej pory za najstarsze uważano znaleziska ceramiki z Bliskiego Wschodu sprzed 10 tys. lat oraz z regionu Sahary środkowej i wschodniej sprzed 9-10 tys. lat). Na znalezisko składa się sześć fragmentów naczyń glinianych, znalezionych w warstwie sprzed 11.400 lat (rolnictwo w owym czasie nie było jeszcze znane). Niemniej same naczynia mogą być jeszcze starsze.

    Przemysł - w archeologii to duży zespół narzędzi charakteryzujących się identycznymi lub zbliżonym parametrami takimi jak: kształt, jakość obróbki, technika wykonania, wielkość, sposób użytkowania itp. Jest to pojęcie używane w starszej literaturze archeologicznej. Odnosiło się do starszej epoki kamienia, gdzie podstawą wydzielenia jednostek kulturowych jest zazwyczaj jedna kategoria zabytków - narzędzia kamienne. Dokonywano analizy typologicznej, statystycznej, badano udziały procentowe poszczególnych typów narzędzi i surowców z jakich zostały wykonane, odpadków, odłupków itp.

    Historia Macedonii (regionu): Najstarsze źródła dotyczące życia na terenie Macedonii pochodzą z okresu wczesnego neolitu (6000 – 2300 lat p.n.e.). W epoce brązu 1900 p.n.e. napłynęły ludy indoeuropejskie przypuszczalnie ze stepów czarnomorskich i nadwołżańskich. ich napływ spowodował zanik starych kultur archeologicznych. W epoce żelaza Macedończycy prowadzili wojny obronne przeciwko pozostałym bałkańskim plemionom. We wczesnej fazie epoki żelaza (1300-1200 p.n.e.) archeologowie odkryli ślady zniszczeń i pożarów a w środkowej Macedonii ślady migracji. Zachodnia Macedonia utrzymywała kontakty z Ilirami.

    Środkowy paleolit – odnosi się do charakterystycznych wyrobów kulturowych spotykanych na terenie zachodniej Eurazji. Odpowiednikiem dla tego terminu odnośnie terenów afrykańskich jest Środkowa Epoka Kamienia (MSA – Middle Stone Age). Proces przechodzenia od aszelskiej tradycji technologicznej do Środkowej Epoki Kamienia znanej z terenów afrykańskich trwał od ok. 300 do 200 tys lat temu zaś koniec MSA wyznacza okres między 50 a 20 tys. lat temu. Zygmunt Krzak (ur. 1933) – polski archeolog specjalizujący się w tematyce młodszej epoki kamienia i prahistorii świata, od 1995 roku posiadający tytuł profesorski, pracownik Instytutu Archeologii i Etnologii PAN.

    Historia Piekar Śląskich: Człowiek pojawił się na ziemi bytomskiej na początku najmłodszej epoki kamienia (4000 lat p.n.e.). Natomiast nie ma żadnego dowodu na to, że w epoce brązu istniało na tym obszarze jakiekolwiek osadnictwo. Pierwsza osada w dorzeczu Bielczy i Brynicy istniała od XII do IV wieku p.n.e.. Z kolei od IV wieku p.n.e. do II wieku n.e. brak śladów człowieka na tym terenie. Dopiero odkrycie galmanu na polach szarlejskich nad Brynicą umożliwiło natrafienie na szczątki osady z III wieku n.e. Jej mieszkańcy w prymitywnych piecach zwanych dymarkami wytapiali rudę żelaza zalegającą płytko pod darnią. Efekt brylancji to zjawisko świetlne w postaci iskrzących się odbić.
    Polega ono na tym, że dolna część kamienia szlifowanego, zwana podstawą (pawilonem), działa jak zwierciadło. Promienie świetlne padające na taflę kamienia załamują się na jego powierzchni i wnikają w głąb. Padając na podstawę ulegają odbiciu i wracają do czoła kamienia, gdzie podlegają kolejnemu załamaniu. Przy obrocie oszlifowanego kamienia efekty świetlne ulegają stałym zmianom, co daje efekt wielobarwnych migotliwych refleksów, tym intensywniejszych, im szlif jest bardziej precyzyjny.

    Dodano: 18.08.2010. 08:12  


    Najnowsze