• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pisarka fantasy o archeologii

    27.02.2012. 07:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Maja Lidia Kossakowska, wybitna autorka powieści fantasy opowie w jaki sposób archeologia pomaga przy tworzeniu wiarygodnego świata dla narracji w swoich książkach w ramach wykładu "Jak zbudować wiarygodny świat fantasy. Czy wiedza archeologiczna pomaga, czy przeszkadza autorowi fantastyki?".

    Spotkanie odbędzie się 2. marca br. o godz. 17.00 w Instytucie Archeologii UW (ul. Krakowskie Przedmieście 26/28 w Warszawie) w ramach cyklu "Cała Wstecz!...bo przeszłość ma przyszłość!" - poinformowali PAP Marcin Wagner i Dobrochna Zielińska z Zespołu ds. Promocji IAUW.

    Jak stworzyć ciekawe i prawdopodobne uniwersum para-starożytne, lub para-średniowieczne? Jak czerpać inspiracje z szeroko pojętego antyku i tego, co wie o nim współczesna archeologia? Dlaczego autor fantasy powinien odwiedzać muzea i skanseny archeologiczne? Jak kłamać i kiedy kłamać, żeby nie przekłamać? I najważniejsze. Kiedy wyobraźnia powinna ustąpić miejsca faktom i czy w ogóle powinna? - na temat tych zagadnień rozprawiać będzie Maja Lidia Kossakowska podczas spotkania w Instytucie Archeologii UW.

    Archeologia i fantastyka wydają się być zupełnie nieprzystającymi do siebie światami. Zdaniem organizatorów wykładu, w potocznym rozumieniu, pisarz fantasta to ktoś bujający w obłokach, trochę szaleniec, trochę infantylny bajarz snujący oderwane od rzeczywistości historie o słynnych "ufoludkach", zielonych ludzikach z Marsa, albo krasnalach zamieszkujących baśniowe lasy.

    "Nic bardziej błędnego. Często autor fantastyki, chcący zbudować spójny i wiarygodny świat na potrzeby swojej opowieści musi przeprowadzić wnikliwe "dochodzenie" z dziedziny historii, antropologii kultury i archeologii właśnie" - przekonują.

    Maja Lidia Kossakowska jest absolwentką Liceum Sztuk Plastycznych imienia Wojciecha Gersona. Ukończyła archeologię śródziemnomorską na Uniwersytecie Warszawskim. Pracowała jako dziennikarka w redakcji kultury ludowej Telewizji Polskiej. Obecnie zajmuje się wyłącznie pisarstwem. Od debiutu w 1997 roku opublikowała kilkadziesiąt opowiadań i mikropowieści w licznych czasopismach oraz antologiach. Współpracuje z wydawnictwem Fabryka Słów, gdzie ukazały się jej książki: "Siewca Wiatru", "Zbieracz Burz" tom 1 i 2, "Żarna Niebios", "Ruda sfora", "Zakon krańca świata" tom 1 i 2, "Więzy krwi", czteroczęściowy cykl "Upiór południa" i ostatnio "Grillbar Galaktyka". Jest laureatką nagrody im. Janusza A. Zajdla, "Śląkfy" w kategorii Twórca Roku, "Sfinksa" oraz "Srebrnego Globu".

    PAP - Nauka w Polsce

    szz/ tot/


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Siewca Wiatru – powieść fantasy autorstwa Mai Lidii Kossakowskiej wydana w styczniu 2004 roku przez wydawnictwo Fabryka Słów. Po wyczerpaniu nakładu, w 2007 roku ukazało się drugie wydanie powieści. W lutym 2010 opublikowany został pierwszy z dwóch tomów kontynuacji książki, zatytułowanej Zbieracz Burz. Premiera drugiego tomu miała miejsce we wrześniu 2010. Maja Lidia Kossakowska, właśc. Maja Lidia Korwin-Kossakowska-Grzędowicz (ur. 1972 w Warszawie) – polska autorka literatury fantasy. Elżbieta Jastrzębowska - prof. dr hab., historyk sztuki wczesnochrześcijańskiej. Studiowała archeologię śródziemnomorską na Uniwersytecie Warszawskim pod kierunkiem Kazimierza Michałowskiego i Anny Sadurskiej oraz archeologię chrześcijańską w Rzymie i Fryburgu Bryzgowijskim, gdzie się doktoryzowała pod kierunkiem profesora Waltera N. Schumachera. Habilitowała się w roku 1993, tytuł profesora uzyskała w roku 2001. Od 1990 r. wykłada sztukę rzymską, wczesnochrześcijańską i wczesnobizantyjską na UW. W latach 2005-2009 kierowała Stacją Naukową PAN w Rzymie. Kierownik Zakładu Archeologii Klasycznej w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego.

    Archeologia płci kulturowej (gender archaeology) – orientacja badawcza współczesnej archeologii, mieszcząca się w ogólnym paradygmacie archeologii postprocesualnej. Zajmuje się ona badaniem ról społecznych i kulturowych pełnionych przez kobiety i mężczyzn w dawnych społeczeństwach, na podstawie źródeł archeologicznych. Maria Karina Miśkiewicz, (ur. 1933 w Warszawie), prof. dr hab., archeolog. Studiowała na Uniwersytecie Warszawskim; pracowała w Państwowym Muzeum Archeologicznym, w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego, a wreszcie na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego, gdzie reaktywowała zamierającą Sekcję Archeologii Chrześcijańskiej na Wydziale Nauk Historycznych i Społecznych. Specjalizuje się w archeologii wczesnego średniowiecza, ze szczególnym uwzględnieniem Mazowsza i Podlasia.

    Jerzy Tomasz Bąbel (ur. 1947) – polski badacz zajmujący się archeologią pradziejową, doktor archeologii, historyk wierzeń przedchrześcijańskich praindoeuropejskich plemion Europy Środkowej i Azji. Pionier nowego w archeologii polskiej kierunku badań - archeologii narkotyków i środków psychoaktywnych. W swoich pracach, z racji wykraczania poza tradycyjne ramy archeologii odwołuje się do teorii i prac autorów z różnych dziedzin, w tym teorii psychologicznych jak archetypy Carla Gustava Junga oraz badań z zakresu psychologii transpersonalnej, próbując z ich pomocą lepiej opisać zjawiska zachodzące w ramach dawnych kultur. Obronił rozprawę doktorską w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN w Warszawie w 1988 roku. W latach 1971-2000 pracował w Państwowym Muzeum Archeologicznym w Warszawie, a później, w latach 2000-2008 w Muzeum Historyczno-Archeologicznym w Ostrowcu Świętokrzyskim, gdzie pełnił obowiązki dyrektora i zastępcy dyrektora Rezerwatu Archeologiczno-Przyrodniczego Krzemionki Opatowskie. Brał udział i kierował licznymi pracami archeologicznymi w Polsce i za granicą. Uczestniczył w międzynarodowych ekspedycjach wykopaliskowych w Bułgarii, Finlandii, USA, Tadżykistanie i Turkmenistanie. Kustosz dyplomowany, obecnie na emeryturze. Autor około dwustu prac naukowych i popularnonaukowych. W ramach Wydawnictwa ENETEIA w marcu 2009 r. wydał książkę pt. Reinkarnacja. Z dziejów wierzeń przedchrześcijańskiej Europy, w której wychodzi z nowatorską tezą, iż idee reinkarnacji, kojarzone współcześnie z religiami wschodu wcale nie były obce dawnym mieszkańcom Europy. Jest to pierwsza pozycja z docelowo trzytomowego cyklu, dotyczącego kultury przedchrześcijańskiej Europy (kolejne przygotowywane tomy to: Inicjacje i Halucynogeny). Archeologia eksperymentalna (inaczej: archeologia doświadczalna), to jedna z metod badawczych z dziedziny archeologii. Jej kolebką są kraje anglosaskie, tam też doczekała się największej liczby opracowań naukowych i podzieliła się na rodzaje w ramach klasycznego Thomsenowskiego podziału epok w archeologii. Jej celem jest stworzenie materiału porównawczego pomocnego w interpretowaniu materiału źródłowego pozyskanego w toku badań przeprowadzonych metodą wykopaliskową. Błędnie utożsamiana z działalnością stowarzyszeń "historii żywej", archeologia eksperymentalna zajmuje się badaniem technologii wymarłych cywilizacji, próbując rekonstruować przedmioty i techniki rzemieślnicze. Podczas doświadczenia istotne są czerpane z niego informacje, nie zaś wykonane obiekty czy artefakty. Metody tej używa się głównie podczas prac nad oszacowaniem nakładu pracy, rekonstrukcją narzędzi na podstawie np. śladów przez nie pozostawionych, oraz próbami przypisania funkcji nieznanym przedmiotom. Bardzo modna w latach 60., obecnie, po latach zastoju, przeżywa renesans dzięki zastosowaniu najnowszych technik badawczych wraz z rozwojem archeologii jako nauki przyrodniczo-humanistycznej o charakterze interdyscyplinarnym. W Polsce, z powodu braku zainteresowania ze strony środowiska naukowego oraz w związku z atakami metodologów archeologii na podstawy koncepcji tej metody, archeologia eksperymentalna nie jest uznawana za metodę naukową, a wnioski są traktowane jako niczym niepoparte spekulacje o charakterze popularyzatorskim. Odbiciem tego stosunku są imprezy masowe organizowane przez polskie muzea, zresztą festyniarski charakter działania połączony ze sporadycznie prowadzonymi pracami naukowymi przez kadrę o niewielkich z reguły praktycznych podstawach jest najsłabszym ogniwem archeologii eksperymentu i podstawową płaszczyzną, na której podważa się jej naukowość.

    Archeologia gender, archeologia płci kulturowej – orientacja badawcza współczesnej archeologii, zajmująca się badaniem ról społecznych i kulturowych pełnionych przez kobiety i mężczyzn w dawnych społeczeństwach, na podstawie źródeł archeologicznych. Tomasz Pacyński (ur. 4 lutego 1958 w Warszawie, zm. 30 maja 2005 w Broku) – polski pisarz fantastyczny, z zawodu informatyk. Współtwórca i redaktor naczelny czasopisma internetowego „Fahrenheit”. Publikował na łamach „Science Fiction”, „SFery” i „Fantasy” oraz w internetowych czasopismach „Fahrenheit”, „Esensja”, „Fantazin” i „Srebrny Glob”. Autor felietonów publikowanych w „SFerze” i „Science Fiction”. Jego debiutem książkowym była opublikowana w 2001 powieść Sherwood, za którą otrzymał nominację do nagrody im. Janusza A. Zajdla. Opublikował cztery powieści – trylogię fantasy Sherwood (na motywach legendy o Robin Hoodzie) oraz Wrzesień – militarną postapokaliptyczną powieść political fiction, również nominowaną do Zajdla, a także liczne opowiadania. Humorystyczne opowiadania z cyklu o Dziadku Mrozie zostały w 2005 wydane w zbiorze Linia ognia. W Internecie używał często pseudonimu Pacek.

    Sprawozdania Archeologiczne - polskie naukowe czasopismo archeologiczne (rocznik) wydawane od 1955 roku przez Zakład Archeologii Polski Instytutu Historii Kultury Materialnej PAN w Krakowie, obecnie Instytut Archeologii i Etnologii PAN, Centrum Archeologii Gór i Wyżyn w Krakowie. Od 1955 do 1966 roku redaktorem tego czasopisma był prof. dr Stefan Nosek, w latach 1967-2003 - prof. dr. hab. Jan Machnik a od 2004 roku jest nim prof. dr hab. Sławomir Kadrow. W Sprawozdaniach Archeologicznych (od tomu 56) publikowane są artykuły, pisane w języku angielskim i niemieckim, związane z archeologią Polski oraz Europy środkowej i południowo-wschodniej. Do 2011 roku ukazały się 63 tomy Sprawozdań Archeologicznych. W latach 1958-1960 ukazywały się po trzy tomy w jednym roku, a w 1961 roku ukazały się dwa tomy czasopisma. W pozostałych latach w jednym roku ukazywał się 1 tom Sprawozdań Archeologicznych. Pismo znajduje się na liście European Reference Index for the Humanities (ERIH).

    Piotr Dyczek (ur. w 1956 r.) - polski archeolog, doktor hab. nauk historycznych, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, pracownik naukowy Instytutu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. Jest kierownikiem Zakładu Kultury Materialnej Antyku w tymże Instytucie oraz kierownikiem Ośrodka Badań nad Antykiem Europy Południowo-Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego. Prowadził liczne archeologiczne misje badawcze (m.in. w Egipcie, Sudanie, Bułgarii).

    Archeologia pradziejowa – jeden z działów archeologii badający pozostałości materialne społeczeństw niepiśmiennych. Archeologia procesualna (Nowa Archeologia) - orientacja badawcza we współczesnej archeologii, szczególnie twórcza i aktywna w latach 60., 70. i 80. XX w.

    Irena Kutyłowska - polska archeolog. Specjalizuje się w archeologii średniowiecza. Pracowała w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Rzeszowskiego. Obecnie pracuje na UMCS w Lublinie. W 1991 roku uzyskała habilitację na Uniwersytecie Warszawskim (praca pt. Rozwój Lublina w VI - XIV wieku na tle urbanizacji międzyrzecza środkowej Wisły i Bugu). W 1990 roku w swojej rozprawie habilitacyjnej przedstawiła hipotezę, że lubelski kościół pw. św. Michała pochodził z połowy dziesiątego wieku. Oznaczało to, że chrześcijaństwo do Lublina przyszło - prawdopodobnie z Moraw - wcześniej, niż do Polski. Dokumentacja rysunkowa - w archeologii, zbiór odręcznie wykonanych rysunków, których celem jest udokumentowanie stanowiska archeologicznego. W skład dokumentacji rysunkowej wchodzą plany wszystkich warstw i obiektów, rysunki zabytków oraz rysunki przekrojów.

    Dodano: 27.02.2012. 07:04  


    Najnowsze