• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Popularnonaukowo o badaniach archeologicznych w Stargardzie

    21.02.2012. 09:19
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Opublikowano pierwszy folder z serii Badania archeologiczne Muzeum w Stargardzie: "Odkryte stulecia - stargardzki kwartał IX w świetle badań archeologicznych". Publikacja zawiera informacje o wynikach wykopalisk, które przeprowadzono w latach 2007-2008. Były to w tym czasie największe miejskie prace archeologiczne przeprowadzone na Pomorzu Zachodnim.

    Badania na obszarze o powierzchni ponad 11 000 m kw. przyczyniły się do nowego spojrzenia na dzieje miasta. Przebadano obiekty i nawarstwienia kulturowe o historii liczącej ponad dwa tysiąclecia. Ujawniono liczne pozostałości elementów kultury materialnej, których analiza przyczyniła się do próby rekonstrukcji wielu aspektów życia dawnych stargardzian.

    W wyniku badań wykopaliskowych uzyskano wielką liczbę materiału zabytkowego - w sumie 170 tys. fragmentów materiału ruchomego, jak ceramika, szkło, kości oraz ponad tysiąc tzw. zabytków wydzielonych, czyli wartych szczególnej uwagi. Są wśród nich monety, ozdoby, przedmioty związane z rzemiosłem.

    Wśród najstarszych śladów po osadnictwie człowieka znalezionych w czasie wykopalisk w Stargardzie są pozostałości naczyń użytkowanych przez przedstawicieli kultury łużyckiej w VII wieku p.n.e. - odkryto ich ponad 21 tys. fragmentów. Zaskakujące było odkrycie cmentarzyska szkieletowego, pozakościelnego. Zarejestrowano 32 groby, których chronologię określono wstępnie na połowę XII wieku. Niezwykle bogate są znaleziska z okresu średniowiecza. Wśród nich jest odkrycie ludwisarni z XIII/XIV wieku. Po warsztacie metalurga zachowały się liczne fragmenty glinianych form odlewniczych. Z tego samego okresu archeolodzy wiele interesujących przedmiotów wydobyli z latryn: monety, zestawy tkackie czy grzebienie rogowe.

    W wyniku badań wykopaliskowych możliwe stało się przybliżenie codziennego życia postaci znanych ze źródeł pisanych. Zapisy wymieniają wielu właścicieli poszczególnych działek od XVII wieku. Wśród nich jest David Herlitz, zwany Herliciusem, który parał się astrologią, medycyną i matematyką.

    "Wszelkie informacje, które udało się wydobyć w trakcie prac wykopaliskowych stały się istotnym elementem poznania cząstki codzienności tego hanzeatyckiego ośrodka. Ponad dwa tysiąclecia przemian kulturowych i społecznych ujrzało wreszcie światło dzienne. W ten sposób powstał pomost łączący nas - współczesnych, z dawnymi mieszkańcami pomorskiego Stargardu" - czytamy w folderze.

    PAP - Nauka w Polsce

    szz/ agt/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Metodyka badań wykopaliskowych - zbiór zasad prowadzenia prac wykopaliskowych. Wprowadzone metody postępowania służą utrzymaniu minimalnego standardu badań. Zastosowanie się do przyjętych procedur, sposobów eksploracji i dokumentacji jest podstawą etyki zawodowej prawdziwego archeologa. W wielu krajach łamanie przyjętych zasad, nie zastosowanie się do wytycznych służb ochrony zabytków i nie wywiązywanie się ze swoich obowiązków pociąga za sobą cofnięcie zgody na prowadzenie badań. Koszalińska Biblioteka Publiczna im. Joachima Lelewela jest samorządową instytucją kultury działającą na terenie Koszalina. Jest największą na Pomorzu Środkowym biblioteką publiczną, której zbiory to 400 tysięcy pozycji książkowych, fonoteka (ponad 2800 płyt kompaktowych i 10 000 płyt analogowych), "książka mówiona" (2300 tytułów), 300 tytułów czasopism oraz ponad 15 000 oprawnych roczników, bogate zbiory dokumentów życia społecznego (ponad 14 500), wydawnictwa multimedialne. Korzysta z nich blisko 23 000 zarejestrowanych czytelników. Biblioteka i wszystkie procesy biblioteczne są w pełni skomputeryzowane. Czytelnicy mogą zamawiać i rezerwować książki przez internet. Andrzej Gołembnik - archeolog, absolwent i pracownik Instytutu Archeologii UW. Długoletni pracownik Przedsiębiorstwa Państwowego Pracownie Konserwacji Zabytków (PP PKZ). Specjalista w dziedzinie metodyki i metodologii archeologicznych badań wykopaliskowych - rzeczoznawca Ministra Kultury i Sztuki w tej dziedzinie. Przez szereg lat prowadził badania i brał udział w badaniach w krajach skandynawskich (Dania, Norwegia), gdzie zyskał uznanie i opinię specjalisty od badań średniowiecznych stanowisk miejskich. W latach 90. założył własną firmę archeologiczną, która koncentrowała się na badaniach ratowniczych w historycznym centrum Płocka. Jakość prac prowadzonych przez A. Gołembnika i ich wysoki poziom metodyczny skłonił Generalnego Konserwatora Zabytków do zorganizowania latem 1997 r. we współpracy z nim warsztatów archeologii terenowej dla konserwatorów zabytków archeologicznych - pracowników Państwowej Służby Ochrony Zabytków. W końcu lat 90. z ramienia Instytutu Archeologii UW prowadził badania archeologiczne w historycznym centrum Gdańska, ze szczególnym uwzględnieniem rejonu klasztoru dominikańskiego. Po powstaniu w 2002 r. Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków (KOBiDZ) podjął pracę w jego pracowni badań interdyscyplinarnych. Po zleceniu KOBiDZ w 2003 r. przez Muzeum Pałac w Wilanowie przeprowadzenia badań archeologicznych na terenie ogrodu i parku wilanowskiego A. Gołembnik został ich kierownikiem. Pod jego kierownictwem badania te stały się poligonem najnowocześniejszych metod dokumentacji procesu badawczego w archeologii z wykorzystaniem technik 3D, ortofotografii, programów AutoCAD i systemów GIS.

    Lista najwyższych budynków w Toronto: Toronto jest największym miastem Kanady. Jest to także największe w tym kraju skupisko wieżowców. Stoi tu najwyższy drapacz chmur w całym kraju, First Canadian Place. Powyżej 200 metrów sięga jeszcze 5 budynków. Łącznie ponad 150-metrowych jest 16, a ponad 100-metrowych około 120 gmachów. Budynki te nie powstały jak w wielu innych miastach w jednym czasie, lecz systematycznie budowano nowe. Większość z nich reprezentuje style: międzynarodowy, bądź też postmodernistyczny. W trakcie budowy jest obecnie 8 nowych wieżowców. Wśród nich 2 przekraczają 200 metrów. Budynków w budowie mających ponad 100 metrów jest około 30. Kultura lateńska – sama nazwa pochodzi od eponimicznego stanowiska archeologicznego La Tène nad jeziorem Neuchâtel w Szwajcarii, w czasie badań archeologicznych w XIX wieku na tym stanowisku odkryto znaczne ilości zabytków związanych z ludnością celtycką. Archeolodzy terminem La Tène określają zbiór cech kulturowych charakterystycznych dla ludności celtyckiej, jednak kultura lateńska nie jest jednoznacznie tożsama z kulturą Celtów, gdyż niektóre grupy ludności celtyckiej znalazły się poza oddziaływaniem kultury lateńskiej (badania językowe). Kultura lateńska wykrystalizowała się na miejscowym podłożu kultury halsztackiej.

    Kultura natufijska – kultura mezolitu bliskowschodniego. Nazwa pochodzi od stanowiska archeologicznego Wadi-an-Natuf, w Izraelu, z około IX tysiąclecia p.n.e.. Kultura została zdefiniowana w latach 30. XX wieku w wyniku badań wykopaliskowych na Górze Karmel prowadzonych przez Dorothy Garrod. Sampling, sampling probabilistyczny – w archeologii, jedna z technik prowadzenia badań powierzchniowych. Przedmiotem badań są fragmenty interesującego nas rejonu na których prowadzi się szczegółowe badania. W przypadku kiedy zachodzi konieczność szybkiego przeprowadzenia badań i równocześnie brakuje środków finansowych lub czasu, archeolodzy decydują się na zastosowanie tego rodzaju badań.

    Muzeum Narodowe w Tokio (jap. 東京国立博物館 Tōkyō Kokuritsu Hakubutsukan), skrót: TNM – najstarsze i największe muzeum w Japonii, założone w 1872. Muzeum gromadzi dzieła sztuki oraz obiekty archeologiczne z obszaru Azji, a szczególnie Japonii. Posiada zbiór ponad 110 tys. obiektów, wśród których 87 uznanych jest za skarby narodowe oraz 610 za znaczące wartości kulturowe (stan na lipiec 2005). Muzeum prowadzi również badania naukowe i organizuje imprezy edukacyjne związane z jego zbiorami. Datowanie sotisowe leży u podstaw tradycyjnej chronologii starożytnego Egiptu, gdyż jest jedyną metodą pozwalającą na możliwie precyzyjne umiejscowienie w czasie królów egipskich rządzących w II tysiącleciu przed n.e. Jako że praktycznie cała chronologia starożytna tego okresu (dla państw Żyznego Półksiężyca oraz basenu Morza Śródziemnego) opiera się na chronologii egipskiej można stwierdzić, iż cała chronologia starożytna II tysiąclecia p.n.e. została opracowana pośrednio przy użyciu datowania sotisowego. Daty uzyskane tą metodą mają wpływ także na chronologię 2. połowy III tysiąclecia p.n.e. oraz 1. połowy I tysiąclecia p.n.e.

    Tell, także tall – typ stanowiska archeologicznego, utworzonego z nawarstwiających się wskutek długotrwałego osadnictwa, szczątków osad ludzkich. Po raz pierwszy zjawisko akumulacji poziomów stratygraficznych osadnictwa ludzkiego na stanowisku typu tell zostało zauważone przez Heinricha Schliemanna i Wilhelma Dörpfelda podczas prac wykopaliskowych w Troi w latach 70 i 80 XIX wieku. Pierwsze naukowe metody prac wykopaliskowych na tego typu stanowisku opracował William Flinders Petrie i Frederick J. Bliss podczas wykopalisk w Tell el-Hesi w latach 1890-1892.

    Dokumentacja prac archeologicznych, dokumentacja prac wykopaliskowych, dokumentacja archeologiczna - sporządzana jest na bieżąco w trakcie prac badawczych. Jej celem jest umożliwienie odtworzenia w przyszłości nie istniejącego stanowiska archeologicznego, które zostało rozkopane przez archeologów. Dokumentacja powinna być prowadzona w taki sposób który pozwoli trójwymiarowo zrekonstruować całe stanowisko wraz z lokalizacją i wyglądem zabytków, obiektów i przebiegiem warstw.

    Dodano: 21.02.2012. 09:19  


    Najnowsze