• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Powstaje film promujący archeologię lotniczą

    21.05.2010. 00:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W połowie czerwca rozpoczną się zdjęcia do filmu pt. "Czy leci z nami archeolog?", popularyzującego metodę prospekcji lotniczej. Ujęcia zostaną zrealizowane z pokładu samolotu 3Xtrim, pilotowanego przez Krzysztofa Wieczorka - mistrza świata w lataniu precyzyjnym z 2009 roku. Akcję zainicjowali studenci Uniwersytetu Warszawskiego.

    Zainteresowani archeolodzy do początku czerwca mogą zgłaszać propozycje wykonania dokumentacji wybranego stanowiska czy obszaru w promieniu 150 km wokół Krakowa.

    "Pomysł przedsięwzięcia narodził się w naszym studenckim kole naukowym Wod.o.lot na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie zajmujemy się promowaniem nowoczesnych technik prospekcji i dokumentacji archeologicznej. Na początku tego roku pojawiła się idea stworzenia filmu, ale wydawała się mało realna. Dopiero spotkanie z Krzysztofem Wieczorkiem - zawodowym pilotem i absolwentem Instytutu Archeologii UW, sprawiło, że przedsięwzięcie nabrało rozpędu" - wyjaśnia Piotr Wroniecki, jeden z inicjatorów akcji.

    Do zespołu badawczego dołączyli również: Miron Bogacki - archeolog i fotograf z UW, Roman Brejcha - czeski archeolog, który zajmuje się fotointerpretacją oraz Przemysław Dulęba - doktorant w Instytucie Archeologii UW, badacz południowej Polski. W przedsięwzięcie od samego początku jest także zaangażowany dziennikarz i operator kamery, Stanisław Maksymowicz.

    Organizatorzy akcji chcą, by film trafił do szerszej publiczności, przede wszystkim będzie jednak skierowany do archeologów - by zaznajomić ich z możliwościami prospekcji lotniczej. W Polsce nadal nie ma centralnego ośrodka, który zajmowałby się archiwizacją i opracowywaniem zdjęć lotniczych wykonywanych pod kątem wykrywania obiektów archeologicznych.

    "Naszym nadrzędnym celem jest pokazanie przydatności archeologii lotniczej w prospekcji. Nie chcemy dokumentować jedynie stanowisk już znanych i posiadających własną formę terenową - będziemy szukać nowych obiektów. W dalszej perspektywie planujemy także badania powierzchniowe - w tym badania topograficzne i geofizyczne , które zweryfikują odkryte stanowiska" - wyjaśnia Wroniecki.

    Trasa przelotów będzie ostatecznie ustalona w pierwszym tygodniu czerwca. Do tego czasu należy przysyłać wszelkie sugestie i pomysły jej modyfikacji do koordynatora przedsięwzięcia - Piotra Wronieckiego na adres e-mail: piotr.wroniecki@gmail.com.

    Inspiracją dla filmu stała się produkcja wykonana przez czeskiego profesora i wielkiego propagatora archeologii lotniczej - Martina Gojdę. Można ją zobaczyć tutaj.

    Więcej szczegółów na stronie internetowej SKN Wod.o.lot: www.wodolot.wordpress.com

    PAP - Nauka w Polsce, Szymon Zdziebłowski

    agt/ kap


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Wiercenia - w archeologii, metoda prospekcji archeologicznej wymagająca pobierania próbek. Badania przeprowadzane są za pomocą serii odwiertów. Badania powierzchniowe, prospekcja powierzchniowa – w archeologii najczęściej stosowana i najprostsza metoda prospekcji archeologicznej. Polega na dokładnej penetracji wyznaczonego obszaru w celu odkrycia zabytków archeologicznych widocznych w ziemi lub w formach krajobrazowych takich jak grodziska czy kurhany. Geofizyczne metody prospekcji - w archeologii polegają na obserwacji i analizie zmian badanych parametrów takich jak zróżnicowanie przewodnictwa prądu elektrycznego, natężenia pola magnetycznego pomiędzy obiektami archeologicznymi a ich otoczeniem. Oznacza to, że dzięki zastosowaniu specjalistycznej aparatury można uzyskać obraz znajdujących się pod ziemią obiektów archeologicznych w postaci mapy/wykresu badanego terenu.

    Kamil Omar Kuraszkiewicz - polski archeolog, jeden z laureatów pierwszej edycji Stypendiów Polityki - "Zostańcie z nami". Od 1996 roku stały członek misji archeologicznej w Sakkarze. Obecnie adiunkt w Zakładzie Archeologii Egiptu Instytutu Archeologii UW. Andrzej Gołembnik - archeolog, absolwent i pracownik Instytutu Archeologii UW. Długoletni pracownik Przedsiębiorstwa Państwowego Pracownie Konserwacji Zabytków (PP PKZ). Specjalista w dziedzinie metodyki i metodologii archeologicznych badań wykopaliskowych - rzeczoznawca Ministra Kultury i Sztuki w tej dziedzinie. Przez szereg lat prowadził badania i brał udział w badaniach w krajach skandynawskich (Dania, Norwegia), gdzie zyskał uznanie i opinię specjalisty od badań średniowiecznych stanowisk miejskich. W latach 90. założył własną firmę archeologiczną, która koncentrowała się na badaniach ratowniczych w historycznym centrum Płocka. Jakość prac prowadzonych przez A. Gołembnika i ich wysoki poziom metodyczny skłonił Generalnego Konserwatora Zabytków do zorganizowania latem 1997 r. we współpracy z nim warsztatów archeologii terenowej dla konserwatorów zabytków archeologicznych - pracowników Państwowej Służby Ochrony Zabytków. W końcu lat 90. z ramienia Instytutu Archeologii UW prowadził badania archeologiczne w historycznym centrum Gdańska, ze szczególnym uwzględnieniem rejonu klasztoru dominikańskiego. Po powstaniu w 2002 r. Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków (KOBiDZ) podjął pracę w jego pracowni badań interdyscyplinarnych. Po zleceniu KOBiDZ w 2003 r. przez Muzeum Pałac w Wilanowie przeprowadzenia badań archeologicznych na terenie ogrodu i parku wilanowskiego A. Gołembnik został ich kierownikiem. Pod jego kierownictwem badania te stały się poligonem najnowocześniejszych metod dokumentacji procesu badawczego w archeologii z wykorzystaniem technik 3D, ortofotografii, programów AutoCAD i systemów GIS.

    Michał Janusz Parczewski (ur. 1946 ) - prof. dr hab., polski archeolog specjalizujący się w archeologii średniowiecza, początkach kultury słowiańskiej w Polsce, wczesnośredniowiecznym osadnictwie w Karpatach. Pracownik Zakładu Archeologii Średniowiecza i Czasów Nowożytnych w Instytucie Archeologii UJ. Profesor w Instytucie Archeologii UJ oraz Instytucie Archeologii URz, członek Komitetu Słowianoznawstwa PAN oraz Komitetu Nauk Pra- i Protohistorycznych PAN. Studia z zakresu archeologii Polski i powszechnej ukończył w roku 1969 na Uniwersytecie Jagiellońskim. W roku 1978 obronił pracę doktorską, następnie w roku 1989 rozprawę habilitacyjną. W roku 1993 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Brał udział w ekspedycjach archeologicznych na terenie Małopolski i Śląska, a także w południowo-zachodniej Bułgarii w latach 1979-1982 oraz na Spitsbergenie w roku 1982. W roku 1996 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Od 2009 r. członek Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (SKOZK). Piotr Dyczek (ur. w 1956 r.) - polski archeolog, doktor hab. nauk historycznych, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, pracownik naukowy Instytutu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. Jest kierownikiem Zakładu Kultury Materialnej Antyku w tymże Instytucie oraz kierownikiem Ośrodka Badań nad Antykiem Europy Południowo-Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego. Prowadził liczne archeologiczne misje badawcze (m.in. w Egipcie, Sudanie, Bułgarii).

    Archeologiczne Zdjęcie Polski to nazwa realizowanego na terenie całej Polski od 1978 r. przedsięwzięcia poszukiwania, rejestrowania i nanoszenia na mapy stanowisk archeologicznych. Celem przedsięwzięcia jest uzyskanie informacji potrzebnych do celów naukowych i konserwatorskich (związanych z ochroną zabytków). Przedsięwzięcie jest koordynowane przez poszczególnych wojewódzkich konserwatorów zabytków, a centralna baza danych przechowywana jest w Narodowym Instytucie Dziedzictwa w Warszawie. Renata Ciołek (ur. 1972) - archeolog, numizmatyk, doktor habilitowana nauk humanistycznych, pracownik naukowy Uniwersytetu Warszawskiego. W 1996 ukończyła archeologię na UW (habilitacja 2011 r.) Od początku działalności naukowo-dydaktycznej związana z Instytutem Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. Kierownik Pracowni Numizmatycznej Wydziału Historycznego. Główny wykonawca międzynarodowego projektu korpusu znalezisk monet antycznych na ziemiach Polski Fundmünzen der römischen Zeit in Polen] (FMRPL). Specjalność: archeologia okresu rzymskiego, numizmatyka rzymska i grecka, w tym szczególnie mennictwo antyczne na Półwyspie Bałkańskim.

    Witold Świętosławski (ur. 1 stycznia 1956 w Zgierzu), archeolog, dr hab., profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Gdańskiego. Od 1 września 2012 r. dyrektor Instytutu Archeologii i Etnologii Uniwersytetu Gdańskiego, kierownik Zakład Archeologii Średniowiecza i Nowożytności. Pracownik Instytutu Archeologii i Etnologii PAN. Specjalista w dziedzinie badań archeologicznych średniowiecza oraz bronioznawstwa, ze szczególnym uwzględnieniem śladów bytności ludów Wielkiego Stepu na terenach ziem polskich oraz kulturze materialnej średniowiecza w Polsce i państwie zakonu krzyżackiego w Prusach. Jest autorem kilku publikacji książkowych i ponad 100 artykułów.

    Sekwencja stratygraficzna - w archeologii termin oznaczający występowanie po sobie kolejnych warstw archeologicznych w obrębie danego stanowiska archeologicznego. Analiza układu warstw pozwala archeologom odtworzyć dzieje stanowiska i ich kolejność. Układ warstw nie jest jednolity i same warstwy także nie są jednakowe w obrębie stanowiska. W różnych rejonach stanowiska proces powstawania warstw mógł przebiegać inaczej.

    Internetowa Telewizja Miejska (i-tvm.pl) - powstała 1 stycznia 2013 roku. Organizatorem przedsięwzięcia jest spółka Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Nieruchomościami jako wsparcie pomysłu młodych ludzi, którzy zgłosili się z taką inicjatywą . Przedsięwzięcie jest finansowane ze środków Powiatowego Urzędu Pracy w Grudziądzu z programów refundacji kosztów wyposażenia i doposażenia stanowisk ze środków Funduszu Pracy. Maria Karina Miśkiewicz, (ur. 1933 w Warszawie), prof. dr hab., archeolog. Studiowała na Uniwersytecie Warszawskim; pracowała w Państwowym Muzeum Archeologicznym, w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego, a wreszcie na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego, gdzie reaktywowała zamierającą Sekcję Archeologii Chrześcijańskiej na Wydziale Nauk Historycznych i Społecznych. Specjalizuje się w archeologii wczesnego średniowiecza, ze szczególnym uwzględnieniem Mazowsza i Podlasia.

    Struktura podziału pracy, ang. Work Breakdown Structure (WBS) - podstawowa technika w zarządzaniu przedsięwzięciami pomagająca określić i zorganizować zasięg przedsięwzięcia przy pomocy hierarchicznej struktury drzewa. Pierwsze dwa poziomy drzewa (korzeń i poziom 2.) określają zbiór oczekiwanych celów przedsięwzięcia, które przedstawiają cały zakres przedsięwzięcia. Na każdym kolejnym poziomie węzły w sumie reprezentują 100% zakresu węzła nadrzędnego. Dobrze zaprojektowana WBS opisuje oczekiwane cele, nie zaś zadania. Cele można określić z dużą dokładnością, dużo trudniej przewidzieć zadania stanowiące część planu przedsięwzięcia. Mając dobrze zaprojektowaną WBS można każdą czynność związaną z przedsięwzięciem przypisać do jednego i tylko jednego liścia drzewa WBS.

    Dodano: 21.05.2010. 00:17  


    Najnowsze