• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Powstanie zbiorowa mogiła tysięcy gdańszczan sprzed wieków

    25.01.2011. 00:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Szczątki tysięcy dawnych gdańszczan znalezione w czasie prac archeologicznych w centrum miasta zostaną pochowane na miejskim cmentarzu Łostowice. Szczątki pochodzą z dawnego cmentarza prowadzonego od XIII wieku przy klasztorze dominikanów.



    Jak poinformował Henryk Paner, dyrektor Muzeum Archeologiczne w Gdańsku, pochówek około stu skrzyń ze szczątkami (każda ma ok. metra długości i pół metra wysokości) odbędzie się, gdy poprawią się warunki atmosferyczne: najprawdopodobniej wiosną. Zbiorowa mogiła zostanie specjalnie oznaczona, np. tablicą czy płytą.

    Cmentarz komunalny Łostowice, jako miejsce pochówku szczątków, wskazało archeologom miasto.

    Anna Dobrowolska z biura prasowego gdańskiego magistratu powiedziała PAP, że pod zbiorową mogiłę wyznaczono fragment terenu zielonego na cmentarzu. "Gdyby wskazano przestrzeń, na której istnieją kwatery grzebalne, to - zgodnie z przepisami, muzeum musiałoby za nie płacić" - wyjaśniła Dobrowolska.

    Szczątki, które będą pochowane na Łostowicach, zostały wydobyte w czasie prac archeologicznych prowadzonych w ciągu ostatnich trzech lat na dzisiejszym placu Dominikańskim (prace zakończyły się w grudniu ub.r.)

    W miejscu tym od pierwszej połowy XIII wieku znajdował się klasztor dominikanów sprowadzonych do Gdańska w 1227 roku przez księcia Świętopełka. Zakonnicy prowadzili na swoim terenie cmentarz. Chowano na nim zmarłych od ulokowania klasztoru, aż do 1813 roku, gdy został on zniszczony przez pożar zaprószony na skutek ostrzału artyleryjskiego prowadzonego przez oblegające Gdańsk wojska rosyjsko-pruskie.

    Trudno powiedzieć, szczątki ilu dokładnie osób wydobyli archeolodzy w trakcie prac. "Gros szczątków znaleźliśmy w skupiskach zwanych ossuariami, które tworzono ekshumując starsze groby, by zrobić miejsce na nowe pochówki. Przy takich pracach z różnych względów zaginęło bardzo wiele szczątków, w tym czaszek" - powiedział PAP Paner.

    Część szczątków znalezionych na terenie dawnego klasztoru nie zostanie pochowana w zbiorowej mogile: trafiły one do muzealnych magazynów. "Przynajmniej część z nich chcemy poddać różnego typu badaniom, które pozwolą nam dowiedzieć się więcej na temat życia dawnych gdańszczan" - wyjaśnił Paner.

    W trakcie badań prowadzonych na terenie placu Dominikańskiego archeolodzy znaleźli też wiele zabytków: paciorków, kabłączków skroniowych, pierścieni, bransolet oraz wiele dewocjonaliów. Natrafiono też na sporo monet, z których najstarszą (spośród dotąd zbadanych i zakonserwowanych) jest niemiecki denar krzyżowy z połowy XI wieku.

    PAP - Nauka w Polsce, Anna Kisicka 

    tot/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Tafonomia (gr. taphos – pogrzeb, mogiła; nomos – prawo) - nauka badająca pośmiertny los szczątków organicznych, zarówno współczesnych (szczątki subfosylne), jak i kopalnych (skamieniałości). Pojęcie tafonomia wprowadził paleontolog rosyjski Ivan Efremov w 1940 roku.

    Klimatostratygrafia – dziedzina stratygrafii, stosowana w badaniach czwartorzędu (ostatnich 2,6 mln lat). Polega na obserwacji w osadach szczątków organicznych świadczących o charakterze zbiorowisk roślinnych i zwierzęcych oraz ich zmianach w czasie. Występowanie w kolejnych warstwach osadu szczątków organizmów, które miały określone wymagania termiczne i wilgotnościowe, pozwala na odtworzenie zmian warunków klimatycznych w okresie powstawania osadu.

    Refektarz klasztoru Dominikanów w Gdańsku – romański refektarz (jadalnia) jest najstarszą zachowaną murowaną budowlą w Gdańsku, o powierzchni 52 . Był ukryty w całości pod ziemią, odkryty został w 2005. Znajduje się na Głównym Mieście, pod Placem Dominikańskim, pomiędzy kościołem św. Mikołaja a Halą Targową. Refektarz był częścią klasztoru Dominikanów, powstał w trzeciej ćwierci XIII wieku. Większa część pomieszczenia zachowała się w dobrym stanie pomimo, że budynek był kilkakrotnie przebudowywany. Obiekt był usytuowany na bardzo niskim parterze, ok. 1 metr zagłębiony w ziemi. Refektarz posiada unikalną konstrukcję sklepienia z filarami krzyżowymi i czterema kopułami.

    Kidzina – wał plażowy utworzony przez organiczne szczątki wyrzucone przez fale na brzeg morza. Składa się głównie ze szczątków wodorostów morskich. Oprócz tego może zawierać szczątki zwierzęce, np. martwe ryby lub meduzy, muszle, a także bursztyn i szczątki pochodzące pierwotnie z lądu (np. drewno, szczątki lądowych bezkręgowców).

    Krakowskie cmentarzysko przedlokacyjne (także Cmentarz św. Wojciecha) - cmentarz usytuowany przed lokacją Krakowa na wyznaczonym w 1257 ówczesnym i obecnym Rynku Głównym. Najprawdopodobniej był to cmentarz ulokowany we wschodnio-południowym kwartylu rynku przy Kościele św. Wojciecha, choć nie wyklucza się istnienia jeszcze wcześniejszego cmentarzyska po zachodniej stronie rynku. Większość szczątków ludzkich odkrytych podczas prac archeologicznych prowadzonych w latach 2004-2010 została ponownie pochowana w krypcie Kościoła Mariackiego, część została udostępniona zwiedzającym w Muzeum Historycznym Miasta Krakowa "Podziemia Rynku".

    Muzeum Historyczne Miasta Gdańska – do 2000 r. istniejące pod nazwą Muzeum Historii Miasta Gdańska. Instytucja gromadząca zbiory dokumentujące historię Gdańska od średniowiecza do XX wieku. Muzeum zostało utworzone 31 marca 1970 uchwałą Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej jako oddział Muzeum Pomorskiego w Gdańsku.

    Densignathus (z gr. "gruba szczęka") jest nazwą wczesnego czworonoga, którego szczątki odkryto w Red Hill w Pensylwanii. Najprawdopodobniej żył w późnym dewonie (famen), około 360 milionów lat temu. Jest to drugi po hynerpetonie wczesny kręgowiec lądowy znaleziony na tym stanowisku. Szczątki densygnata reprezentowane są jedynie przez pojedynczą żuchwę. Przez pewien czas nie było pewności czy omawiany fragment żuchwy, odnaleziony zaledwie 50 metrów od szczątków hynerpetona, nie należy właśnie do tego, czy do innego zwierzęcia. Wątpliwości zostały rozwiane, gdy natrafiono na właściwą żuchwę hynerpetona. Fakt ten pozwolił na wyodrębnienie rodzaju "Densignathus"

    Dodano: 25.01.2011. 00:04  


    Najnowsze