• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Prof. Antony Polonsky doktorem honoris causa UW

    21.06.2010. 18:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Wybitny historyk, jeden najbardziej znanych w świecie badaczy losów polskich Żydów i stosunków polsko-żydowskich prof. Antony Polonsky otrzymał 18 czerwca tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego.



    "Antony Polonsky jest niekwestionowanym międzynarodowym autorytetem w dziedzinie historii Żydów w Europie Środkowej i Wschodniej" - mówił w laudacji promotor dorobku naukowego Polonsky'ego, prof. Jerzy Tomaszewski z Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego.

    Antony Polonsky urodził się w 1940 r. w Johannesburgu w Republice Południowej Afryki, w rodzinie żydowskiej, której przodkowie w XIX wieku wyemigrowali do Afryki z terenów dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Studiował na południowoafrykańskim Uniwersytecie Witwatersrand, gdzie w 1960 r. uzyskał licencjat z historii i politologii.

    Następnie dzięki stypendium Rhodesa rozpoczął studia na Uniwersytecie w Oxfordzie w Wielkiej Brytanii. Tam zainteresował się historią Polski. W 1964 r. Polonsky skorzystał z możliwości wyjazdu do Polski, w ramach stypendium British Council, gdzie miał zbierać materiały do pracy na temat konfliktu Józefa Piłsudskiego z parlamentem. W trakcie tego pobytu prowadził jednak głównie badania dotyczące polskich Żydów w okresie Zagłady.

    W latach następnych Polonsky uzyskał w Oxfordzie doktorat z historii nowożytnej, a następnie został zatrudniony w London School of Economics and Political Science, gdzie przyznano mu stopień profesora; w latach 1992-1999 pracował na Uniwersytecie Brandeis w Waltham/Boston w Massachusetts w Stanach Zjednoczonych.

    Polonsky jest założycielem m.in. Instytutu Studiów Polsko-Żydowskich w Oxfordzie, wiceprezesem Amerykańskiego Stowarzyszenia Studiów Polsko-Amerykańskich oraz członkiem Międzynarodowej Rady Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau.

    Prof. Antony Polonsky jest też autorem kilkunastu książek oraz licznych publikacji ogłoszonych w czasopismach historycznych. Jednak jednym z największych dokonań jest wydawnictwo "Polin. Jurnal of Polish-Jewish Studies", które redaguje i wydaje nieprzerwanie od ponad 20 lat począwszy od 1986 r.; dotychczas ukazały się 22 tomy, jesienią ma pojawić się tom 23. W pierwszych tomach "Polin" Polonsky zamieszczał m.in. prace polskich badaczy, które ze względu na panującą wówczas cenzurę, nie mogły zostać opublikowane w kraju.

    Jak podkreślają znawcy tematyki, m.in. prof. Feliks Tych, żaden z nie-polskich historyków nie przyczynił się w tak szerokim zakresie, jak Antony Polonsky, do dostarczenia anglojęzycznemu czytelnikowi tak bogatej, rzetelnej wiedzy o Polsce, a także o zamieszkujących ją Żydach oraz stosunkach polsko-żydowskich.

    W 1999 r. Polonsky został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi RP.

    "Ponad 45 lat temu pewnego szarego grudniowego dnia przybyłem do Polski" - tak swój wykład rozpoczął Polonsky. Wspominał kontakty, jakie wówczas nawiązał z polskimi historykami, a także późniejsze kolejne przyjazdy.

    Jak zaznaczył, jeśli udało mu się poprzez swoje badania i publikacje przyczynić do zbliżenia między Polakami a Żydami, do nowego spojrzenia na stosunki polsko-żydowskie, to nauczyły się tego na tej właśnie uczelni - na Uniwersytecie Warszawskim? "To moja Alma Master, uczelnia matka" - mówił wzruszonym głosem. DSR

    PAP - Nauka w Polsce

    ls/ gma/ yy/ bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Stanisław A. Blejwas w Stanach Zjednoczonych - Stanislaus A. Blejwas (ur. 5 października 1941 w Nowym Yorku, zm. 23 września 2001 w Canton w USA) – historyk i działacz Polonii amerykańskiej. Pochodził w rodziny imigrantów polskich w trzecim pokoleniu. Doktoryzował się na Columbia Uniwersity w 1973 z historii Polski i krajów Europy Wschodniej. Na Central Connecticent State University wykładał historię Europy Wschodniej, stosunków polsko-amerykańskich i polsko-żydowskich. Od 1997 roku kierował utworzoną wówczas katedrą historii Polski i Polonii. Był autorem wielu studiów w periodykach i pracach zbiorowych, członkiem redakcji czasopism: „Polin” oraz „Polish American Studies ”. Kilkakrotnie przebywał w Polsce jako badacz. Działał na rzecz zbliżenia między Polonią i krajem, Polakami i Żydami, Polską i USA. Był aktywny w Kongresie Polonii Amerykańskiej zerwał z nim kontakty w 1996 protestując przeciwko antysemickim akcentom w jego działalności. W 1994 roku został z nominacji prezydenta USA członkiem Amerykańskiej Rady Holocaust Memorial. Był prezesem Rady Stosunków Polsko-Żydowskich. W 1996 udekorowany przez prezydenta RP Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej i w 2000 przez ministra spraw zagranicznych dyplomem za promocję polskiej kultury za granicą. Jakub Petelewicz (ur. 1975 w Łowiczu) - historyk zajmujący się tematyką zagłady Żydów. Studiował historię i stosowane nauki społeczne na Uniwersytecie Warszawskim. Stypendysta United States Holocaust Memorial Museum w Waszyngtonie i Instytutu Yad Vashem w Jerozolimie. Autor artykułów na temat zagłady Żydów i stosunków polsko-żydowskich. Współzałożyciel, członek i sekretarz naukowy Centrum Badań nad Zagładą Żydów IFiS PAN. Sekretarz redakcji rocznika naukowego Zagłada Żydów. Studia i Materiały oraz jego anglojęzycznej mutacji Holocaust Studies and Materials, edytor publikacji Centrum. Współpracował przy wypracowaniu koncepcji i tworzeniu galerii Holokaustu w powstającym Muzeum Historii Żydów Polskich w Warszawie. Opracował także koncepcje wystawienniczą i narrację historyczną ekspozycji dot. Żydów w Łowiczu w tamtejszym muzeum. Stanisław Bylina (ur. 1936 w Kielcach) - polski historyk, mediewista. Absolwent historii Uniwersytetu Warszawskiego. Doktorat w 1964, habilitacja 1972 tamże. Profesor od 1991 roku. Pracownik Zakład Studiów Średniowiecznych Instytutu Historii PAN. Doktor honoris causa uniwersytetu w Kielcach. W 1997 za wybitne zasługi dla nauki polskiej został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

    Mieczysław Bielski (ur. 24 października 1943 w Porzeczu niedaleko Grodna) – polski historyk specjalizujący się w dziejach wojen i wojskowości, historii Polski XIX i XX wieku, biografistyce. Szkołę podstawową ukończył w Krynkach a liceum ogólnokształcące w Sokółce.Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego (1967 r.).Pracę magisterską zatytułowaną "Działania wojenne polsko-rosyjskie na Litwie w latach 1658-1664" napisał pod kierunkiem prof.dr. hab.Janusza Wolińskiego. Stopień doktora nauk humanistycznych uzyskał w 1983 na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.Pracował w szkolnictwie średnim w Ostródzie i Toruniu oraz na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Bydgoszczy(obecnie Uniwersytet Kazimierza Wielkiego) i na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.Odbył kilka staży naukowych, krajowych i zagranicznych, m.in.:w Wojskowym Instytucie Historycznym w Warszawie,w Centro Incontri e Studi Europei w Rzymie, w Instytucie i Muzeum im. gen. Władysława Sikorskiego w Londynie, na Uniwersytecie w Sankt Petersburgu. W ramach doskonalenia zawodowego ukończył:Studim Podyplomowe Historii i Archiwistyki w Toruniu(1974 r.); Studium Podyplomowe Zarządzania Oświatą w Kaliszu (1982 r.) oraz kurs "Organizacja pracy i zarządzanie placówkami dyplomatycznymi i innymi plsacówkami podległymi Ministerstwu Spraw Zagranicznych" w Warszawie(1990).Odbył staże dyplomatyczne w Tallinnie i Paryżu.Od 2001 r. nauczyciel dyplomowany.W latach 1990-1998 kurator oświaty województwa toruńskiego a następnie dyrektorem Zespołu Szkół przy Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej w Sofii (1998-2007). Był jednym z inicjatorów powstania Gimnazjum i Liceum Akademickiego w Toruniu. Autor pona 310 prac naukowych i popularno naukowych: książek, artykułów, opracowań,recenzji...] Odznaczony: Złotym Krzyżem Zasługi(1991),Medalem Komisji Edukacji Narodowej(1997),Krzyżem Kawalerskim Orderu "Polonia Restituta"(1997). Rafael Felix Scharf (ur. 1914 w Krakowie, zm. 16 września 2003 w Londynie) – ukończywszy studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim wyjechał w 1938 roku do Anglii, gdzie uzyskał obywatelstwo brytyjskie. Był żołnierzem Armii Brytyjskiej w czasie II wojny światowej. Po wojnie pracował w jednostce przygotowującej procesy zbrodniarzy wojennych. Jest współzałożycielem "The Jewish Quarterly" oraz jednym z założycieli Instytutu Spraw Polsko-Żydowskich w Oxfordzie. Był także wieloletnim wiceprezesem Międzynarodowego Stowarzyszenia im. Janusza Korczaka.

    Michael Kaplan (ur. 15 kwietnia 1946 w Neuilly-sur-Seine) – francuski historyk mediewista, bizantynolog. Absolwent a następnie wykładowca na uniwersytecie Paris 1 Panthéon-Sorbonne. Specjalizuje się w historii mentalności oraz hagiografii bizantyńskiej. W latach 1999-2004 był rektorem tej uczelni. Otrzymał tytuł doktora honoris causa uniwersytetu w Mińsku (2000). Grzegorz Zackiewicz (ur. 1971) – historyk dziejów najnowszych. Absolwent historii (1996) Filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku. Doktorat (2002) i habilitacja (2014) na Uniwersytecie w Białymstoku. Adiunkt w Instytucie Historii i Nauk Politycznych Uniwersytetu w Białymstoku. Główne zainteresowania badawcze to historia polityczna i historia idei I połowy XX wieku oraz stosunki polsko-rosyjskie i polsko-radzieckie XIX-XX w.

    Łeonid Opanasowycz Zaszkilniak (ur. 25 sierpnia 1949 we Lwowie) – ukraiński historyk. Absolwent Wydziału Historycznego Uniwersytetu Lwowskiego imienia Iwana Franki. W 1988 doktorat, habilitacja w Instytucie Historii Ukrainy NAN w Kijowie. Od 1995 profesor. Od 2007 zastępcy dyrektora w Instytucie Ukrainoznawstwa im. Iwana Krypjakewycza NAN we Lwowie. Oprócz pracy na Uniwersytecie Lwowskim wykładał też na Ukraińskim Uniwersytecie Katolickim, w Narodowym Uniwersytecie „Ostrogska Akademia”. Jego prsce skupiają się na historii Ukrainy i Polski. Był organizatorem II Ukraińsko-Polskiego Naukowego Spotkania w 1995 (Wojny kozackie XVII wieku w świadomości polskiego i ukraińskiego narodów, 1996) oraz Międzynarodowej naukowej konferencji poświęconej 100-leciu Dmytra Pochyłewycza (Europa Centralna i Wschodnia w XV – XVIII wieku: zagadnienia historii socjalno-ekonomicznej i politycznej, 1998). Aktywnie uczestniczył w spotkaniach Ukraińsko-Polskich Naukowego Seminarium Ukraina – Polska: trudne pytania. Razem z prof. Jerzym Maternickim koordynował ukraińską część wspólnego naukowego projektu Wielokulturowe środowisko historyczne Lwowa XIX i XX wieku (2002-2007) i Historia – mentalność – tożsamość. Odnalazł też i opublikował dzienniki M. Hruszewskiego z lat 1883-1894 (1997). Opublikował sporo artykułów w polskich czasopismach i zbiorowych wydaniach. Stowarzyszenie Żydowski Instytut Historyczny – stowarzyszenie założone w 1951, mające na celu zachowanie i utrwalenie pamięci o kulturze i historii Żydów polskich oraz ich wkładzie w kulturę światową. Swoje cele realizuje obecnie głównie poprzez wspieranie budowy i tworzenia wystawy głównej Muzeum Historii Żydów Polskich oraz działalności Żydowskiego Instytutu Historycznego im. Emanuela Ringelbluma.

    Maciej Lewenstein (ur. 1955 w Warszawie) – polski fizyk teoretyk o specjalności fizyka statystyczna, optyka kwantowa, sieci neuronowe. Magister Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego z 1978. Doktorat w Essen University (promotor prof. Fritz Haake) w 1983. Rozprawę habilitacyjną wykonał w Instytucie Fizyki Polskiej Akademii Nauk w 1986. Pracował jako PostDoc z laureatem Nagrody Nobla, prof. Royem Glauberem na Uniwersytecie Harvarda, potem zatrudniony był w Saclay (francuskim Centrum Badań Jądrowych - CEA), następnie jako profesor na Uniwersytecie w Hanowerze. Od 2005 r. pracuje w Instytucie Fotoniki (ICFO) w Castelldefels i Katalońskiej Instytucji Badań i Studiów Zaawansowanych w Barcelonie. Tytuł profesorski otrzymał 11 maja 1993 w dziedzinie nauk fizycznych.

    Antony Hegarty (ur. w roku 1971 w Chichester w hrabstwie West Sussex w Wielkiej Brytanii), brytyjski piosenkarz i autor tekstów, najbardziej znany jako lider grupy muzycznej Antony and the Johnsons.

    Eugeniusz Stanisław Kruszewski (ur. 1929) – polski historyk emigracyjny. Studia ukończył w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Sopocie (1957-62, magister ekonomii). Na emigrabji politycznej od 1969 w Danii. Studia doktoranckie w Instytucie Ekonomii w Kopenhadze (1971-73) a następnie na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych Polskiego Uniwersytetu w Londynie zakończone doktoratem nauk politycznych w 1975. Habilitacja w zakresie historii stosunków międzynarodowych w 1980. Profesor zwyczajny na Wydziale Nauk Społecznych (1985-1999) i Wydziału Humanistycznego (1998-2009) PUNO. W 1985 stoi na czele Instytutu Polsko-Skandynawskiego w Kopenhadze. Inicjator Nagrody naukowej im. Stanisława Sawickiego za prace w języku polskim lub językach obcych o związkach Polski z krajami regionu skandynawskiego i wiedzy o Skandynawii w Polsce (od 1995). Członek: Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, Katolickiego Towarzystwa Historycznego w Danii, Instytutu Kaszubskiego, Akademii Historii i Literatury Polskiej oraz Słowiańskiej im. Adama Mickiewicza, Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie i Polskiego PEN-Clubu. Studia Podlaskie (Podlasie Studies), polskie czasopismo historyczne. Istnieje od 1990 roku. Redaktorem naczelnym w latach 1990-2011 był prof. Michał Gnatowski. Czasopismo wy-dawane jest przez Instytut Historii i Nauk Politycznych Uniwersytetu w Białymstoku. W czasopiśmie zamieszczane są prace dotyczące Podlasie, Wschodniego Mazowsza i obszarów historycznego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Czasopismo posiada również dział recenzji. Obecnie „Studia Podlaskie” poszerzyły zakres swej tematyki o nauki polityczne. Redaktorem naczelnym jest prof. Józef Maroszek. Całość dorobku periodyku jest dostępna w wersji cyfrowej w Podlaskiej Bibliotece Cyfrowej.

    Andrzej Szczerski (ur. 26 listopada 1971 w Krakowie) – polski historyk sztuki, krytyk sztuki, wykładowca i kierownik muzealniczych studiów kuratorskich (2005-2011) w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Studiował historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w 2000 uzyskał stopień doktora, a w 2010 doktora habilitowanego. Ukończył także m.in. kurs Royal Collection Studies w Londynie, organizowany przez The Attingham Trust (2001), Summer University Course na Central European University w Budapeszcie (2002) oraz The Stone Summer Theory Institute w School of the Art Institute w Chicago (2007). Jarosław Kłaczkow (ur. w 1972 r. w Radomiu) – historyk. Studiował historię na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu w latach 1992-1997. Po ukończeniu studiów podjął pracę na tej uczelni, obecnie jest adiunktem w Zakładzie Historii Polski i Powszechnej 1918-1944/1945. Od 2011 r. jest zastępcą dyrektora Instytutu Historii i Archiwistyki. W 2002 r. obronił doktorat nauk humanistycznych w zakresie historii, w 2011 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego. Od 2006 r. prezes Toruńskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego. Żonaty.

    Tomasz Hergesel (ur. 1943 w Dobrzeniu Wielkim) – ksiądz katolicki, biblista. Studia filozoficzno–teologiczne odbył w Seminarium Duchownym we Wrocławiu. Święcenia kapłańskie otrzymał 21 czerwca 1969. Kontynuował studia w Rzymie, gdzie w 1973 roku uzyskał licencjat na Biblicum. Doktorat obronił na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w 1975 roku. Od 1976 roku - prefekt w Seminarium Duchownym we Wrocławiu. Jako adiunkt na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu prowadzi wykłady z egzegezy Nowego Testamentu, wstępu do Nowego Testamentu i teologii biblijnej. Studiował germanistykę na Uniwersytecie Wrocławskim w latach 1979–1981. Habilitował się na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w 1983 roku. Autor popularnych artykułów z zakresu biblistyki w czasopiśmie Jak być człowiekiem?. Od 1997 roku jest Kapelanem honorowym Ojca Świętego, od 1999 prof. nauk. humanistycznych, a od 2001 - prof. zwyczajnym Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu. Chirurgia Polska (ang. Polish Surgery) – to oficjalny półrocznik Polsko-Niemieckiego Towarzystwa Chirurgów Naczyniowych wydawany przez Wydawnictwo Via Medica. Redaktorem naczelnym jest prof. Krzysztof Ziaja. Zastępcami redaktora naczelnego są: prof. Walerian Staszkiewicz oraz prof. Piotr Szyber.

    Jerzy Dobrzycki (ur. 8 kwietnia 1927, zm. 1 lutego 2004) – historyk nauki, specjalizował się w dziejach astronomii, profesor w Instytucie Historii Nauki PAN. Był jednym z jego twórców i pierwszym z wyboru dyrektorem (w latach 1989-1995). Od 1983 roku aktywnie działał w Towarzystwie Naukowym Warszawskim (w latach 1992-1995 jako sekretarz generalny, po 1995 roku jako sekretarz Wydziału III i członek Komisji Rewizyjnej). Był pochodzącym z wyboru członkiem Międzynarodowej Akademii Historii Nauki (Académie Internationale d’Histoire des Sciences), Międzynarodowej Unii Historii i Filozofii Nauki (International Union of the History and Philosophy of Science) oraz Międzynarodowej Unii Astronomicznej (International Astronomical Union). Jako członek komitetów redakcyjnych „Studi Galileani” (Castel Gandolfo) i „Journal for the History of Astronomy” (Cambridge) przyczynił się do trwałej obecności polskich badań z zakresu historii nauki w kręgu zachodnioeuropejskim. Przez wiele lat (1976-1997) wykładał historię nauki w Instytucie Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Był członkiem licznych komitetów naukowych: Komitetu Historii Nauki i Techniki, Komisji Neolatynistycznej Komitetu Nauk o Kulturze Antycznej, następnie Komitetu Nauk o Kulturze PAN, Komitetu Astronomii, a także rad naukowych: Instytutu Historii Nauki, Archiwum i Muzeum Ziemi PAN. Janusz Durko (ur. 23 lutego 1915 w Warszawie) – historyk, archiwista i muzeolog. Urodzony w Warszawie w rodzinie o tradycjach lewicowych, PPS-owskich. W 1934 roku ukończył gimnazjum im. Jana Zamojskiego w Warszawie. W latach 1934-1938 studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim.Absolwent Wydziału Historii Uniwersytetu Warszawskiego, autor licznych publikacji o Warszawie i ruchu robotniczym. Uczeń Władysława Tomkiewicza i Wacława Tokarza. Obronił pracę magisterską Stanowisko Gdańska w czasie wojny polsko-szwedzkiej 1623-1629. W czasie niemieckiej okupacji pracował jako sekretarz i członek zarządu Społecznego Przedsiębiorstwa Budowlanego w Warszawie, gdzie zatrudnionych było wielu Żydów z tzw. „aryjskimi” papierami. Od jesieni 1942 r. do wybuchu Powstania Warszawskiego w mieszkaniu Janiny i Janusza Durków schronienie znalazło około 20 osób - uciekinierów z getta. Na wniosek Ocalonych Instytut Yad Vashem nadał państwu Durko tytuł „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata” w 1989 roku. W 1948 roku obronił pracę doktorską Początki ruchu socjalistycznego w Królestwie Polskim. W 1955 otrzymał tytuł docenta. Od 1945 roku był pracownikiem naukowym Instytutu Pamięci Narodowej i Instytutu Historii Najnowszej. W latach 1947-1951 wykładał na Akademii Nauk Politycznych. Od 1951 roku pracował w WHP/ZHP przy KC PZPR, gdzie kierował tamtejszym archiwum. Od 1971 do 1981 roku pracował Centralnym Archiwum PZPR, którego był kierownikiem. W latach 1952-2004 był dyrektorem Muzeum Historycznego m.st. Warszawy (najdłuższy staż w Polsce). Przez wiele lat związany z Zakładem Historii Partii przy KC PZPR, gdzie był wicedyrektorem, następnie z Centralnym Archiwum KC PZPR. Członek Komitetu Opieki nad Starymi Powązkami im. Jerzego Waldorffa. Współzałożyciel i członek Towarzystwa Przyjaciół Warszawy.

    Dodano: 21.06.2010. 18:17  


    Najnowsze