• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Studenci UŚ badają przeszłość swego regionu

    30.07.2010. 01:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Przeprowadzenie prac wykopaliskowych na terenie wczesnośredniowiecznego grodziska Gąszczyk niedaleko Częstochowy było celem obozu naukowego zorganizowanego w połowie lipca przez Zakład Nauk Pomocniczych Historii Uniwersytetu Śląskiego. W obozie uczestniczyło dziesięcioro studentów nadzorowanych przez pracowników Działu Archeologii Muzeum Częstochowskiego: Macieja Kosińskiego, Gertę Bielińską i Magdalenę Wieczorek-Szmal.

    Jak informuje rzecznik UŚ Magdalena Ochwat, prace archeologiczne miały charakter sondażowy - stanowiły podstawę pod przyszłoroczne badania na szerszą skalę, które w efekcie mają doprowadzić do rekonstrukcji grodziska.

    W czasie wykopalisk studentom udało się odnaleźć m.in. dużą ilość fragmentów ceramiki, datowanych na okres ok. 750-550 lat p.n.e. i posiadających cechy charakterystyczne dla kultury łużyckiej, oraz skorupy naczyń z czasów wczesnego średniowiecza. Ponadto odkryli oni pozostałości po dawnych obiektach mieszkalnych i gospodarczych.

    Ochwat przypomina, że tegoroczny obóz nie był pierwszą tego typu inicjatywą historyków i archeologów z UŚ. Podobne wyjazdy badawcze organizowane są każdego roku, a ich celem jest wszechstronne badanie przeszłości regionu śląskiego.

    Inicjatorem i opiekunem naukowym obozów jest prof. Antoni Barciak, kierownik Zakładu Nauk Pomocniczych Historii, a uczestniczą w nich nie tylko studenci, ale również doktoranci i absolwenci, dla których jest to doskonała okazja do zdobycia praktycznej wiedzy na temat badań historycznych.

    W czasie poprzednich obozów przeprowadzano m.in. prace inwentaryzacyjne dokumentujące zabytki historyczne Rud i Janowa i zbierano inskrypcje z terenów Katowic i Mysłowic. Włączano się także w badania archeologiczne gródków stożkowych w Dankowicach oraz w Żurawiu.

    PAP - Nauka w Polsce, Katarzyna Czechowicz

    tot/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Wojciech Drelicharz (ur. 1965) – polski historyk, doktor habilitowany nauk humanistycznych, adiunkt w Zakładzie Nauk Pomocniczych Historii i Archiwistyki Instytutu Historii UJ, badacz dziejów polskiego średniowiecza. Instytut Kulturoznawstwa Uniwersytetu Wrocławskiego - jednostka dydaktyczno-naukowa należąca do struktur Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego. Dzieli się na 2 zakłady i 2 pracownie naukowe. Posiada uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora. Prowadzi działalność dydaktyczną i badawczą związaną z historią refleksji nad kulturą, filozoficznymi i teoretycznymi podstawy tej refleksji oraz współczesnymi nurtami filozofii i teorii kultury. Prace badawcze Instytutu obejmują także wybrane problemy historii kultury (zwłaszcza najnowszej) oraz kultury współczesnej i jej wyspecjalizowanych dziedzin (komunikacji, sztuki, religii, obyczaju). Janusz Gruchała (ur. 1949, zm. 21 listopada 2011) – polski historyk, prof. dr hab., wieloletni wykładowca w Instytucie Historii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Kierownik Zakładu Historii Nowożytnej XIX wieku w Instytucie Historii Uniwersytetu Śląskiego.

    Polacy a Wandalowie: Począwszy od wczesnego średniowiecza wielu rodzimych i zachodnich historyków utrzymywało popularny wówczas pogląd, iż Polacy i pozostałe ludy zachodniosłowiańskie to w prostej linii potomkowie Wandalów. Swoje założenie opierali na historii tego germańskiego plemienia, które zamieszkiwało przez pewien okres ziemie Dolnego Śląska, Górnego Śląska, Małopolski i Mazowsza (tzw. kultura przeworska), co sugerują badania archeologiczne . Na 375 rok datuje się jednak sukcesywne opuszczanie tych terenów, głównie pod naporem Hunów. Geografia historyczna - dział geografii oraz jedna z nauk pomocniczych historii. Zajmuje się badaniem zróżnicowania przestrzeni w przeszłości, względnie wymiarem historycznym świata współczesnego. Celem geografii historycznej jest zrozumienie dawnej organizacji przestrzennej danego obszaru, jego ewolucję oraz wpływ na stan aktualny.

    Wiesław Kaczanowicz (ur. 1949) - historyk, profesor w dziedzinie nauk humanistycznych (tytuł naukowy profesora nadany postanowieniem Prezydenta RP z 28 kwietnia 2000 r.), badacz dziejów historii starożytnej, szczególnie Cesarstwa rzymskiego. Profesor zwyczajny na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego, kierownik Zakładu Historii Starożytnej. Od września 2008 roku pełni także funkcję dziekana tego wydziału. Sprawozdania Archeologiczne - polskie naukowe czasopismo archeologiczne (rocznik) wydawane od 1955 roku przez Zakład Archeologii Polski Instytutu Historii Kultury Materialnej PAN w Krakowie, obecnie Instytut Archeologii i Etnologii PAN, Centrum Archeologii Gór i Wyżyn w Krakowie. Od 1955 do 1966 roku redaktorem tego czasopisma był prof. dr Stefan Nosek, w latach 1967-2003 - prof. dr. hab. Jan Machnik a od 2004 roku jest nim prof. dr hab. Sławomir Kadrow. W Sprawozdaniach Archeologicznych (od tomu 56) publikowane są artykuły, pisane w języku angielskim i niemieckim, związane z archeologią Polski oraz Europy środkowej i południowo-wschodniej. Do 2011 roku ukazały się 63 tomy Sprawozdań Archeologicznych. W latach 1958-1960 ukazywały się po trzy tomy w jednym roku, a w 1961 roku ukazały się dwa tomy czasopisma. W pozostałych latach w jednym roku ukazywał się 1 tom Sprawozdań Archeologicznych. Pismo znajduje się na liście European Reference Index for the Humanities (ERIH).

    Piotr Dyczek (ur. w 1956 r.) - polski archeolog, doktor hab. nauk historycznych, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, pracownik naukowy Instytutu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. Jest kierownikiem Zakładu Kultury Materialnej Antyku w tymże Instytucie oraz kierownikiem Ośrodka Badań nad Antykiem Europy Południowo-Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego. Prowadził liczne archeologiczne misje badawcze (m.in. w Egipcie, Sudanie, Bułgarii). Sopockie Towarzystwo Naukowe (STN) – polskie towarzystwo naukowe z siedzibą w Sopocie. Celem STN jest zapoczątkowywanie, organizowanie i popieranie badań naukowych bez względu na dziedzinę, upowszechnianie wyników badań naukowych i wiedzy, przedstawianie władzom potrzeb i inicjatyw naukowych, rozwijanie życia naukowego regionu, działanie na rzecz wiązania nauki z potrzebami gospodarczymi i społecznymi. Obecnie składa się z trzech sekcji: Nauk Humanistycznych i Społecznych, Nauk Przyrodniczych i Nauk Ścisłych.

    Muzeum Regionalne w Kraśniku – oddział Muzeum Lubelskiego. Powstało w 1976 r. w związku z obchodami 600-lecia Kraśnika. Posiada zbiory regionalne historyczne i etnograficzne, a nade wszystko znane daleko poza Kraśnikiem zabytki archeologiczne. Zbiory etnograficzne prezentują zabytki związane z kulturą i sztuką ludową regionu: kolekcję ceramiki urzędowskiej od XVIII w. po czasy współczesne, duży zbiór eksponatów dotyczących kultury materialnej wsi i plastyki obrzędowej. Najciekawsze zbiory historyczne to księgi z biblioteki klasztoru Kanoników Regularnych, fotografie dawnego Kraśnika i jego mieszkańców, dokumenty z okresu okupacji. Ciekawe są zbiory militariów z I i II wojny światowej oraz oporządzenia wojskowego. Zabytki archeologiczne pochodzą głównie z licznych badań własnych muzeum, m.in. cmentarzyskach ciałopalnych z epoki brązu w Świeciechowie, cmentarzysku z późnego okresu lateńskiego w Pikulach i cmentarzysku z okresu wpływów rzymskich w Kraśniku-Piaskach, a także na Zamczysku - siedzibie dawnych właścicieli Kraśnika.

    Muzea w Łodzi: Wśród licznych placówek muzealnych, które znajdują się w Łodzi, jest m.in. Muzeum Sztuki – z unikatową w skali Europy, gromadzoną od lat 30. XX w., kolekcją sztuki nowoczesnej, Centralne Muzeum Włókiennictwa – posiadające (w zabytkowym gmachu Białej Fabryki Ludwika Geyera) największą w Polsce kolekcję tkaniny artystycznej, Muzeum Historii Miasta Łodzi (w pałacu Izraela Poznańskiego, jednego ze współtwórców XIX-wiecznej potęgi przemysłowej miasta), czy Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne – z zabytkami regionu łódzkiego oraz dużą kolekcją numizmatyczną – z monetami, wśród których wiele prezentowanych ocalało tylko w kilku lub kilkunastu egzemplarzach na świecie.

    Wydział Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii Uniwersytetu Jagiellońskiego – najmłodszy z piętnastu wydziałów Uniwersytetu Jagiellońskiego. Powstał w roku 2002 na bazie Instytutu Biologii Molekularnej wchodzącego w owym czasie w skład Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi. Siedziba WBBiB mieści się przy ul. Gronostajowej 7 w Krakowie na terenie III Kampusu UJ. Wydział dysponuje nowoczesnymi laboratoriami oraz bardzo dobrze wyposażonymi salami dydaktycznymi.
    Prace naukowe prowadzone na WBBiB mają zróżnicowany charakter. Wśród nich można wyróżnić m.in.
    Muzeum Ziemi Polskiej Akademii Nauk w Warszawie jest wielodziałową placówką muzealną, która oprócz podstawowej misji jaką jest gromadzenie zbiorów i ochrona dziedzictwa geologicznego, prowadzi prace badawcze i dokumentacyjne oraz szeroką działalność w zakresie popularyzacji nauk o Ziemi i upowszechniania wiedzy przyrodniczej.

    „Polskie obozy koncentracyjne” w latach 1945-1948 – termin „polskie obozy koncentracyjne” pada w odniesieniu do komunistycznych obozów pracy i obozów jenieckich powstających w Polsce po II wojnie światowej; . Gromadzono w nich przede wszystkim Niemców (żołnierzy i cywilów), ale także Ślązaków, Ukraińców oraz żołnierzy Armii Krajowej i opozycji niepodległościowej, a także każdego kogo w PRL uznano za wroga ideologii komunistycznej. Wśród powojennych obozów tego typu wymienić można Obóz Zgoda, Obóz NKWD na Majdanku, Obóz NKWD w Rembertowie, Obóz NKWD w Toszku, Łabędzki obóz NKWD, a także dwa obozy przejściowe dla jeńców niemieckich utworzonych przez NKWD po wyzwoleniu KL Auschwitz-Birkenau na terenie obozu. Na terenie Auschwitz Rosjanie utworzyli tzw. Łagier 22 oraz Łagier 78, których komendantem był sowiecki pułkownik Masłobojew. W powojennym Oświęcimiu istniał również tzw. „Gemeinschafslager” obóz Państwowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego, który funkcjonariusze UB przejęli od władz sowieckich.

    Dodano: 30.07.2010. 01:17  


    Najnowsze