• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Sukces poznańskich archeologów w Sudanie

    10.01.2011. 00:19
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Koncentrację rytów, liczących tysiące przedstawień, starożytne cmentarzyska i kilkadziesiąt figurek terakotowych odkryła ekipa archeologów z Pracowni Archeologii Afryki z Oddziału Poznańskiego Instytutu Archeologii i Etnologii PAN, podczas badań w górach nad Morzem Czerwonym na północ od Portu Sudan.

    Teren północno-wschodniego Sudanu objęty działaniami misji archeologicznej nie był nigdy dotąd badany pod kątem pradziejowego osadnictwa. W 1999 roku Krzysztof Pluskota odkrył przypadkowo pierwsze skupienie sztuki naskalnej i to właśnie informacje przekazane przez niego archeologom przyczyniły się do wysłania ekspedycji w teren. Przewodniczy jej dr Przemysław Bobrowski.

    "Podczas grudniowej ekspedycji odkryliśmy kolejne, bardzo bogate skupienia sztuki naskalnej - to przede wszystkim wizerunki bydła, ale także i ludzi i niektórych zwierząt dzikiej fauny afrykańskiej" - informuje prof. Michał Kobusiewicz, jeden z uczestników ekspedycji. "Przedstawienia te koncentrują się w pobliżu charakterystycznej, samotnej, stożkowatej góry kształtu fallicznego, co pozwala sądzić, że koncentracja przedstawień bydła, stanowiącego podstawę utrzymania ówczesnej ludności, ma związek z kultem płodności" - dodaje.

    Zdaniem archeologów, góra była symbolem kultu płodności, czego mają dowodzić jej miniatury wykonane z piaskowca odnajdywane w pobliżu rytów, pozostałości cmentarzysk i osad oraz jej wyobrażenia wykuwane w skałach.

    Kultowego charakteru tego miejsca dowodzić ma także odkrycie depozytu składającego się z kilkudziesięciu terakotowych figurek, przedstawiających ludzi, bydło i symbole falliczne.

    W najbliższym sąsiedztwie rytów naskalnych badacze natrafili na liczne pozostałości osadnictwa prahistorycznego z różnych okresów.

    Według naukowców, możliwości ściślejszego określenia wieku galerii rytów rysują się obiecująco, dzięki możliwości zastosowania analizy radiowęglowej, badaniom geomorfologicznym i środowiskowym.

    W 2011 roku archeolodzy planują kontynuację badań tych ważnych odkryć. Dotychczasowe działania możliwe były wyłącznie dzięki funduszom grantowym przyznanym przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

    PAP - Nauka w Polsce, Szymon Zdziebłowski

    agt/


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Sztuka arktyczna – nazwa, odnosząca się do zespołu rytów naskalnych w Skandynawii i północnej Rosji. Po raz pierwszy ryty naskalne odkryto w 1848 roku w pobliżu Onegi. Badania wykazały, że ciągnęły się one aż po wybrzeże Morza Białego. Rysunki były wykonywane przy pomocy ostrych narzędzi metodą piktażu (wykuwanie punktami). Motywami rytów były: sylwetki ludzi (w tym ludzi na nartach), ssaków, ptaków, ryb, gadów, ponadto znaki i łodzie. Do sztuki arktycznej zaliczane są także ryty, występujące w dorzeczu Jeniseju (tzw. ryty syberyjskie).

    Europejskie Stowarzyszenie Archeologów (European Association of Archaeologists – EAA) – organizacja powstała w 1994 roku, licząca obecnie ponad 1100 członków z 41 krajów europejskich i pozaeuropejskich. Skupia archeologów i innych współpracujących z archeologią specjalistów. Należą do niej naukowcy, dydaktycy, archeolodzy terenowi, konserwatorzy, muzealnicy i studenci archeologii. W 1999 EAA uzyskała status ciała konsultacyjnego Rady Europy.

    Skupienie - (ang. focus) to proces myślowy polegający na błyskawicznym zogniskowaniu świadomości na określonym bodźcu, myśli, przedmiocie. Przedstawiając ten proces sytuacyjnie można porównać skupienie z pierwszym zachwytem lub przerażeniem. W dalszym etapie skupienie może być naturalnie puszczane i wkrótce zastąpione przez inne skupienie lub utrzymywane przez koncentrację i np. poddawane kontemplacji.
    Skupienie jako zjawisko może również następować samoistnie, bez wyraźniej, uświadomionej woli człowieka, podczas percepcji określonego zjawiska lub prowadzenia określonego działania.

    Herb gminy TanumHerb gminy Tanum przedstawia tarczę dzieloną poziomo w kolorach złotym i czerwonym. W obydwu polach znajdują się przedstawienia wizerunków z rytów naskalnych: czerwony w polu górnym (człowiek orzący pole pługiem zaprzęgniętym w dwa woły) i złoty w polu dolnym (łódź).

    Archeologia eksperymentalna (inaczej: archeologia doświadczalna), to jedna z metod badawczych z dziedziny archeologii. Jej kolebką są kraje anglosaskie, tam też doczekała się największej liczby opracowań naukowych i podzieliła się na rodzaje w ramach klasycznego Thomsenowskiego podziału epok w archeologii. Jej celem jest stworzenie materiału porównawczego pomocnego w interpretowaniu materiału źródłowego pozyskanego w toku badań przeprowadzonych metodą wykopaliskową. Błędnie utożsamiana z działalnością stowarzyszeń "historii żywej", archeologia eksperymentalna zajmuje się badaniem technologii wymarłych cywilizacji, próbując rekonstruować przedmioty i techniki rzemieślnicze. Podczas doświadczenia istotne są czerpane z niego informacje, nie zaś wykonane obiekty czy artefakty. Metody tej używa się głównie podczas prac nad oszacowaniem nakładu pracy, rekonstrukcją narzędzi na podstawie np. śladów przez nie pozostawionych, oraz próbami przypisania funkcji nieznanym przedmiotom. Bardzo modna w latach 60., obecnie, po latach zastoju, przeżywa renesans dzięki zastosowaniu najnowszych technik badawczych wraz z rozwojem archeologii jako nauki przyrodniczo-humanistycznej o charakterze interdyscyplinarnym. W Polsce, z powodu braku zainteresowania ze strony środowiska naukowego oraz w związku z atakami metodologów archeologii na podstawy koncepcji tej metody, archeologia eksperymentalna nie jest uznawana za metodę naukową, a wnioski są traktowane jako niczym niepoparte spekulacje o charakterze popularyzatorskim. Odbiciem tego stosunku są imprezy masowe organizowane przez polskie muzea, zresztą festyniarski charakter działania połączony ze sporadycznie prowadzonymi pracami naukowymi przez kadrę o niewielkich z reguły praktycznych podstawach jest najsłabszym ogniwem archeologii eksperymentu i podstawową płaszczyzną, na której podważa się jej naukowość.

    Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego – urząd utworzony w Polsce 5 maja 2006 r. do obsługi Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego kieruje działami administracji rządowej „nauka” i „szkolnictwo wyższe” oraz jest dysponentem budżetu na badania naukowe finansowane przez państwo. Przy ministrze działała Rada Nauki, powołana w miejsce zlikwidowanego w 2005 Komitetu Badań Naukowych. Siedziba ministerstwa mieści się w Warszawie, przy ulicy Wspólnej 1/3.

    Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego – urząd utworzony w Polsce 5 maja 2006 r. do obsługi Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego kieruje działami administracji rządowej „nauka” i „szkolnictwo wyższe” oraz jest dysponentem budżetu na badania naukowe finansowane przez państwo. Przy ministrze działała Rada Nauki, powołana w miejsce zlikwidowanego w 2005 Komitetu Badań Naukowych. Siedziba ministerstwa mieści się w Warszawie, przy ulicy Wspólnej 1/3.

    Dodano: 10.01.2011. 00:19  


    Najnowsze