• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • W Gnieźnie archeolodzy odnaleźli pozostałości po bramie i murach

    02.09.2010. 00:33
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Badania archeologów potwierdziły, że w Gnieźnie w pobliżu tamtejszego kościoła św. Jerzego na Wzgórzu Lecha odkryto pozostałości po bramie wjazdowej do książęcej części gnieźnieńskiego grodu. Wraz z nią odnaleziono też znaczne fragmenty murów o nietypowej konstrukcji.

    Odnaleziona brama pochodzi prawdopodobnie z II poł. XI wieku. Jak powiedział w poniedziałek PAP Tomasz Janiak, kierownik działu archeologicznego Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie, dzięki tegorocznym badaniom naukowcy są w stanie uściślić zarys wczesnośredniowiecznego grodu.

    "Po raz pierwszy mamy ściśle zlokalizowaną bramę wjazdową do wnętrza grodu. Wiemy, jak ten przejazd wyglądał, mamy też pośrednio uchwycony obraz wnętrza grodu; domyślamy się, gdzie należałoby poszukiwać palatium" - powiedział.

    Jak wyjaśnił, archeolodzy w trakcie prac odkryli czworoboczny fundament, do których dochodzą mury kamienne. Według naukowców, znalezisko można interpretować wyłącznie jako fundament bramy wjazdowej. W trakcie prowadzonych prac odkryto też ponaddziesięciometrowy odcinek murów obronnych, otaczających wczesnośredniowieczny gród. Tomasz Janiak dodał, że odnaleziony mur ma unikatową konstrukcję.

    "Początkowo zakładaliśmy, że mamy do czynienia z dwoma murami biegnącymi do siebie równolegle, pomiędzy którymi miał się znajdować przejazd bramny tak, jak to jest na Wawelu. W naszym przypadku sytuacja jest jeszcze bardziej interesująca. Te dwa odcinki murów w ostatnim wykopie badawczym nieoczekiwanie połączyły się ze sobą, tworząc jeden, skomplikowany ciąg" - powiedział.

    Archeologom udało się też określić przeznaczenie muru odkrytego w latach '80 na południe od kościoła św. Jerzego. Ich zdaniem, jest to także fragment muru, który dochodził do budynku bramnego.

    Archeolog wyjaśnił, że poszukiwane od dziesięcioleci palatium, czyli pałac książęcy połączony z kaplicą dworską, musiał znajdować się na północ od domniemanej bramy wjazdowej. Opracowywany jest program badawczy związany z poszukiwaniem palatium pod budynkami tzw. kolegiat. Archeolodzy będą badać ich okolice, m.in. stosując metody georadarowe. RPO

    PAP - Nauka w Polsce

    abe/ bk/bsz

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Historia Gniezna: Pierwsze ślady osadnictwa na terenach dzisiejszego Gniezna, pochodzą z końca paleolitu, tj. sprzed 8 - 10 tys. lat temu, zaś od końca VIII w. istniał tu obronny zespół osadniczy państwa plemiennego Polan. Rozbudowany i zmodernizowany za czasów Mieszka I stał się siedzibą pierwszych władców piastowskich jako główny gród państwa Polan. Dotychczas uważano, że w końcu VIII w., za rządów półlegendarnej dynastii Popielidów powstał w Gnieźnie gród (plemienia Goplan) i podgrodzie, otoczone wałem drewniano-ziemnym. Jednak najnowsze badania dendrochronologiczne dostarczyły dowodów na to, że najstarszy gród gnieźnieński zbudowano dopiero ok. 940 roku na Wzgórzu Lecha (gdzie wg źródeł archeologicznych znajdowała się wówczas świątynia pogańska), a więc za panowania Siemomysła Lestkowica z dynastii Piastów. W 966 roku w okolicach Gniezna najprawdopodobniej na Ostrowie Lednickim Mieszko I przyjął chrzest Polski. Mieszko I po 966 roku zbudował kościół, w którym pochowano Jego żonę Dąbrówkę, zaś na terytorium grodu w miejscu obecnego kościoła św. Jerzego wzniósł kamienny zamek z kaplicą. Jednak tak późna chronologia Gniezna jako obronnej siedziby książęcej nie wyklucza wcale funkcjonowania na tym miejscu od przełomu VIII i IX w. pogańskiego ośrodka kultowego, na terenie którego dokonywano prawdopodobnie intronizacji książąt plemiennych. W X w. Gniezno stanowiło jeden z grodów stołecznych państwa Piastów, obok m.in. Ostrowa Lednickiego, Poznania i Giecza (grodów stołecznych, czyli miejsc gdzie wzniesiono tzw. palatia książęce było kilka, lecz zgodnie z dokumentem "Dagome iudex" z ok. 991 roku, jedyną formalną stolicą państwa polskiego było Gniezno). O stołecznej funkcji Gniezna świadczyć mogą także napisy Gnezdun civitas na monetach Bolesława Chrobrego, jak również fakt pochowania właśnie w Gnieźnie w 997 roku ciała biskupa i męczennika Wojciecha. Brama Górna w Olsztynie (niem. Obertor, Hochtor – Brama Górna, Wysoka Brama) od XIX wieku zwana Wysoką Bramą zbudowana została w XIV wieku. Jest jedyną bramą pozostałą z trzech,które znajdowały się w murach obronnych otaczających miasto. Ze średniowiecznego obwarowania pozostały również resztki murów przy Bazylice Konkatedralnej św. Jakuba, przy ulicy Asnyka, Okopowej i przy zamku. Brama usytuowana jest w północno-wschodniej części zespołu staromiejskiego, na osi wylotu głównego traktu komunikacyjnego. Historia Ostrołęki: Początków dzisiejszej Ostrołęki można upatrywać w osadzie targowej z piastowskim grodem obronnym z X wieku istniejącym w rejonie wsi Nowy Susk położonej ok. 6 km na południowy wschód od miasta. Odkryto tam w 2008 roku duży ośrodek rzemieślniczy, w pobliżu którego znajdował się otoczony fosą i wałami o wysokości czterech metrów gród mający około 90 metrów średnicy.[1] Po zniszczeniu grodu, nastapiła prawdopodobnie przerwa w osadnictwie, po czym lokowano nowe miasto w pobliżu dawnego grodu.

    Zabytki San Marino: San Marino posiada liczne zabytki, którymi jest w stanie się poszczycić. Zachowały się tutaj średniowieczne domy, place i fortyfikacje. Gród otaczały mury obronne z licznymi bramami i basztami. Powyżej grodu, na trzech wierzchołkach góry Titano zbudowano obronne zamki połączone murami. Baszta Strzegomska wraz z przylegającymi zabudowaniami dawnego kościoła św. Barbary to zespół zabytkowy mieszczący się w Świdnicy. Zespół kościoła wraz z basztą strzegomską mieści się przy ul. Basztowej 2. Jest to dawna kaplica połączona z basteją Bramy Strzegomskiej z 1750 roku. Kaplica jest ostatnią z siedmiu kaplic które stały przy każdej z bram miasta. Kaplica jest budynkiem jednonawowym, ceglanym, trzykondygnacyjną. Do Bramy Strzegomskiej przylega fragment muru obronnego. Kaplicę wybudowano w 1399 roku, lecz wpierw znajdowała się ona poza murami miasta. Na początku XVI wieku została przeniesiona i odbudowana już jako kościół na dzisiejszym miejscu. Obiekt był kilkukrotnie niszczony m.in. przez wichurę w 1599 roku. Kolejna odbudowa i modernizacja w 1691 roku przekształca kościół w ewangelicki kościół garnizonowy. W historii kościół był zbrojownią (1818), i magazynem. Krótko po II wojnie światowej kościół stanowił magazyn z meblami. Po renowacji swe miejsce znalazł tutaj Dom Technika.

    Brama Krakowska - XIV-wieczna brama strzegąca dostępu do Starego Miasta w Lublinie, historyczny symbol grodu. Pozostałość murów obronnych z XIV wieku; zbudowana w stylu gotyckim, w XVIII wieku nadano jej rys barokowy. Żydowska Brama, Żydowskie Wrota, Lwowska Brama – średniowieczna brama wjazdowa do kijowskiego grodu Jarosława, stolicy Rusi Kijowskiej. Kupiecki kwartał żydowski znajdował się w dzielnicy Padole, na Szczekawicy.

    Brama Pile (chorw. Vrata od Pila) – brama miejska w zachodniej pierzei murów miejskich Dubrownika, między basztami Puncjela i Minčeta. Prowadziła do przedmieścia Pile i obsługiwała większość ruchu lądowego. Przejście przez mury w miejscu bramy Pile było najstarszym z istniejących - funkcjonowało od czasu założenia miasta, początkowo jako jedyny dostęp z zewnątrz, bo znajdowało się w punkcie, gdzie wysepka Lausa mieszcząca najstarszą część Dubrownika stykała się z lądem stałym (do XII wieku miasto zajmowało tylko południową część dzisiejszej starówki, oddzieloną od stałego lądu na północy wąską i płytką zatoczką morską w miejscu dzisiejszej ulicy Stradun, na którą wychodzi brama). Mury miejskie w Chełmnie – jedne z najlepiej zachowanych murów miejskich w Polsce, otaczające miasto prawie pełnym obwodem. Ciąg zachowanych murów ma blisko 1700 m długości. Dawniej znajdowało się w nich 7 bram wjazdowych, z których ocalały dwie (Grudziądzka i Merseburska), zachowały się także 23 baszty – kryte (m.in. Prochowa, Mestwina) i otwarte. Mury zaczęto wznosić w 2 połowie XIII w., w 1 ćwierci XIV w. zostały podwyższone, a w ciągu XV i XVI w. modernizowane. W latach 1860-70 rozebrano dwa krótkie odcinki i 5 spośród 7 bram, od końca XIX wieku mury konserwowano.

    Herb Lubska - w polu czerwonym widnieje fragment murów obronnych z otwartą bramą i dwiema wieżami po bokach zakończonymi proporczykami skierowanymi w lewo. Między nimi umieszczony jest złoty, wspięty bezskrzydły gryf z koroną idący w prawą stronę. Mury obronne białe, kratownica bramy - złota. Herb używany jest od XIV wieku.

    Ulica Sławkowska – jedna z ulic na Starym Mieście w Krakowie prowadząca na Śląsk w kierunku Sławkowa. Ulica występuje po raz pierwszy w księgach miejskich z 1307 r. pod nazwą Slacovse gasse. Na końcu ulicy znajdowała się do początku XIX w. Brama Sławkowska (Krawców) i beluarda. Źródła podają, że była to budowla murowana. Niedaleko bramy Sławkowskiej znajdowała się odlewnia dział, a w samej bramie mieszkał rurmistrz zarządzający miejskim rurmuzem (wodociągiem) znajdującym się pomiędzy Bramą a obecnym klasztorem Reformatów. W latach 18171822 mury i Brama zostały rozebrane.

    Palatium (łac. wzgórze rzymskie Palatyn) – nazwa używana dla określenia starożytnego lub średniowiecznego głównego budynku zamku (niem. Palas), pałacu cesarza, króla lub biskupa. W budynku znajdowały się: sala reprezentacyjna, komnaty władcy i na ogół kaplica zamkowa. Podgrodzie − we wczesnym średniowieczu była to osada zakładana obok grodu (siedziby księcia). Często połączona z nim systemem obronnym. W podgrodziu mieszkała ludność, która najczęściej wykonywała prace na rzecz dworu książęcego: ludność rolnicza, rzemieślnicza i zajmująca się drobnym handlem. W razie niebezpieczeństwa mieszkańcy podgrodzia mogli się schronić wewnątrz grodu.

    Kurczowce (biał. Курчоўцы, Kurczoucy, ros. Курчёвцы, Kurczowcy) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie makarowieckim. Położona jest 36 km na południe od Grodna, w oficjalnej strefie przygranicznej Białorusi. We wsi znajdował się w przeszłości dwór, z którego do dziś zachowały się jedynie ruiny otaczającego go muru wraz z bramą wjazdową z XVIII lub XIX w. Pozostałości są w złym stanie. We wsi istnieje też niewielka kapliczka katolicka z figurą Matki Boskiej, zbudowana po 1990 r.

    Dodano: 02.09.2010. 00:33  


    Najnowsze