• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • W Gnieźnie znaleziono nie palatium tylko bramę

    05.08.2010. 02:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Prawdopodobne pozostałości po bramie wjazdowej do książęcej części gnieźnieńskiego grodu odkryli archeolodzy w Gnieźnie w pobliżu tamtejszego kościoła św. Jerzego na Wzgórzu Lecha. Wcześniej przypuszczali, że są to ślady palatium Bolesława Chrobrego.



    Jak powiedział Tomasz Janiak kierownik działu archeologicznego Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie, jeśli potwierdzi się, że odnalezione relikty to pozostałości bramy, będzie to również bardzo duży sukces. Do tej pory w Polsce odnaleziono tylko jedną podobną bramę - na Wawelu w Krakowie.

    "Badania wykopaliskowe jeszcze trwają i nie można jeszcze podać ostatecznych rezultatów prac, jednak na tym ich etapie można stwierdzić, że mamy do czynienia z dwoma fundamentami kamiennymi, które układają się w dwa ciągi równoległe do siebie. Po analizie miejsca znaleziska wysuwamy koncepcję, że mamy do czynienia z kamiennymi licowaniami wału obronnego przeciętego przez szyję bramną" - powiedział PAP Janiak.

    Mury są zbudowane z kamieni płytowych niełączonych zaprawą. Stanowiły wewnętrzną okładzinę drewniano-ziemnego wału obronnego.

    "Jest to znalezisko unikatowe w Polsce, do tej pory tego typu brama została odkryta tylko na Wawelu. Podobieństwo do tego obiektu krakowskiego jest bardzo duże. Nasz obiekt możemy datować na XI wiek" - dodał.

    Jak wyjaśnił archeolog, poszukiwane od dziesięcioleci palatium, czyli pałac książęcy połączony z kaplicą dworską, musiał znajdować się na północ od domniemanej bramy wjazdowej.

    "Jedyne miejsce, które rysuje się, jako możliwe do przyjęcia dla lokalizacji palatium, to teren kolegiat, postawionych w I połowie XVIII wieku przez prymasa Teodora Potockiego. W trakcie prac archeologicznych prowadzonych w latach'80 XX wieku w okolicy kolegiat uchwycono pewien ciąg fundamentowy. Jest cień szansy, że ten relikt może się wiązać z palatium" - powiedział Tomasz Janiak.

    Archeolodzy będą badać okolice kolegiat pod kątem odnalezienia pozostałości palatium, m.in. stosując metody georadarowe. ROP

    PAP - NAuka w Polsce

    abe/ mag/ krf/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Sala o 24 słupach – nieistniejące już reprezentacyjne pomieszczenie palatium ksiażęcego, znajdującego się na Wzgórzu Wawelskim. Zbudowane ok XI w. Jego relikty zostały odnalezione w 1921 r. pod północnym skrzydłem Zamku Królewskiego. Historia Gniezna: Pierwsze ślady osadnictwa na terenach dzisiejszego Gniezna, pochodzą z końca paleolitu, tj. sprzed 8 - 10 tys. lat temu, zaś od końca VIII w. istniał tu obronny zespół osadniczy państwa plemiennego Polan. Rozbudowany i zmodernizowany za czasów Mieszka I stał się siedzibą pierwszych władców piastowskich jako główny gród państwa Polan. Dotychczas uważano, że w końcu VIII w., za rządów półlegendarnej dynastii Popielidów powstał w Gnieźnie gród (plemienia Goplan) i podgrodzie, otoczone wałem drewniano-ziemnym. Jednak najnowsze badania dendrochronologiczne dostarczyły dowodów na to, że najstarszy gród gnieźnieński zbudowano dopiero ok. 940 roku na Wzgórzu Lecha (gdzie wg źródeł archeologicznych znajdowała się wówczas świątynia pogańska), a więc za panowania Siemomysła Lestkowica z dynastii Piastów. W 966 roku w okolicach Gniezna najprawdopodobniej na Ostrowie Lednickim Mieszko I przyjął chrzest Polski. Mieszko I po 966 roku zbudował kościół, w którym pochowano Jego żonę Dąbrówkę, zaś na terytorium grodu w miejscu obecnego kościoła św. Jerzego wzniósł kamienny zamek z kaplicą. Jednak tak późna chronologia Gniezna jako obronnej siedziby książęcej nie wyklucza wcale funkcjonowania na tym miejscu od przełomu VIII i IX w. pogańskiego ośrodka kultowego, na terenie którego dokonywano prawdopodobnie intronizacji książąt plemiennych. W X w. Gniezno stanowiło jeden z grodów stołecznych państwa Piastów, obok m.in. Ostrowa Lednickiego, Poznania i Giecza (grodów stołecznych, czyli miejsc gdzie wzniesiono tzw. palatia książęce było kilka, lecz zgodnie z dokumentem "Dagome iudex" z ok. 991 roku, jedyną formalną stolicą państwa polskiego było Gniezno). O stołecznej funkcji Gniezna świadczyć mogą także napisy Gnezdun civitas na monetach Bolesława Chrobrego, jak również fakt pochowania właśnie w Gnieźnie w 997 roku ciała biskupa i męczennika Wojciecha. Historia Poznania 966-1034: W 966 roku, wraz z chrztem Mieszka I, rozpoczyna się pisana historia Polski. Poznań jest jednym z miejsc, które należy brać pod uwagę jako miejsce tego wydarzenia. Ostatnie badania archeologiczne dowodzą istnienia w Poznaniu palatium, które jest największym znanym świeckim, murowanym budynkiem owych czasów w państwie Polan. Przy nim znajdowała się najprawdopodobniej rotunda, zwana kaplicą Dąbrówki. Dziś fundamenty obu tych budowli znajdują się pod Kościołem NMP. W 968 roku Polska otrzymała również biskupa misyjnego. Był nim Jordan, który przybył do kraju Mieszka I wraz z orszakiem Dobrawy. Jako biskup misyjny nie miał formalnie swojej stolicy, jednak w rzeczywistości musiał posiadać swój kościół katedralny i siedzibę. Tytuł biskupa misyjnego sprawiał, że Jordan i jego bezpośredni następcy nie podlegali władzy żadnego z metropolitów, lecz bezpośrednio papieżowi. Badania archeologiczne oraz przekaz Thietmara wskazują, że ową siedzibą stał się Poznań, a głównym kościołem w państwie stała się katedra św. Piotra na Ostrowie Tumskim. O wysokiej pozycji poznańskiego biskupstwa najlepiej świadczy utrzymanie przez pewien czas niezależności tego ośrodka władzy kościelnej, pomimo ustanowienia w 1000 roku metropolii w Gnieźnie. W poznańskiej katedrze pochowano również pierwszego historycznego władcę Mieszka I. Siła ośrodka była tak duża, że po śmierci Bolesława Chrobrego Mieszko II również złożył go w katedrze. Ostatnim z pochowanych tu władców był Przemysł II 1296 roku.

    Kościół farny św. Bartłomieja we Frankfurcie nad Menem, zwany Katedrą Cesarską (niem. Kaiserdom St. Bartholomäus) – najstarszy, największy i najważniejszy obiekt sakralny we Frankfurcie nad Menem (Hesja, Niemcy). Kościół ma bardzo wczesną metrykę, jej początki sięgają czasów panowania Merowingów, kiedy to powstała kaplica przy palatium. W czasach karolińskich wzniesiono w tym miejscu dwie świątynie, druga była dedykowana Najświętszemu Salwatorowi. Obecna katedra poświęcona jest św. Bartłomiejowi apostołowi, ze względu na relikwie sprowadzone przed 1239. Jedna z siedmiu katedr cesarskich. Od 1376 miejsce wyboru króla niemieckiego, w latach 15621792 stanowiła miejsce koronacji cesarzy. Jeden z najważniejszych przykładów architektury gotyckiej XIV i XV w. Palatium (łac. wzgórze rzymskie Palatyn) – nazwa używana dla określenia starożytnego lub średniowiecznego głównego budynku zamku (niem. Palas), pałacu cesarza, króla lub biskupa. W budynku znajdowały się: sala reprezentacyjna, komnaty władcy i na ogół kaplica zamkowa.

    Kościół Najświętszej Marii Panny (in summo) w Poznaniugotycki kościół na Ostrowie Tumskim wraz z resztkami wczesnopiastowskiego palatium. Kaiserpfalz lub Königspfalz (z niem. Pałac cesarski) – ogólna nazwa dla wszystkich zamków i pałaców (oraz wczesnośredniowiecznych palatiów) w Świętym Cesarstwie Rzymskim, które spełniały rolę siedziby i miejsca wykonywania władzy cesarza. Siedziby te miały za zadanie utrzymywać ekonomicznie cesarza i jego orszak, w czasie jego pobytu w danym miejscu. Zarząd Kaiserpfalzami sprawowali palatyni.

    Brama Górna w Olsztynie (niem. Obertor, Hochtor – Brama Górna, Wysoka Brama) od XIX wieku zwana Wysoką Bramą zbudowana została w XIV wieku. Jest jedyną bramą pozostałą z trzech,które znajdowały się w murach obronnych otaczających miasto. Ze średniowiecznego obwarowania pozostały również resztki murów przy Bazylice Konkatedralnej św. Jakuba, przy ulicy Asnyka, Okopowej i przy zamku. Brama usytuowana jest w północno-wschodniej części zespołu staromiejskiego, na osi wylotu głównego traktu komunikacyjnego. Palatium królewskie w Goslarze (niem. Kaiserpfalz) – romański dwór królewski założony na początku XI w. przez cesarza Henryka II u podnóży Rammelsberga na południu miasta Goslar w środkowej części Niemiec. Palatium w Goslarze zastąpiło dotychczasową siedzibę cesarską w Werli. Rezydując w Goslarze władcy mogli sprawować lepszą kontrolę nad pobliskimi kopalniami kruszców, szczególnie srebra.

    Brama Sławkowska (Krawców) – nieistniejąca już brama w Krakowie. Jedna z ośmiu krakowskich bram obronnych obok floriańskiej, grodzkiej, wiślnej, mikołajskiej-rzeźniczej (Brama na Gródku), szewskiej, nowej, pobocznej. Była częścią fortyfikacji miejskich, których budowa rozpoczęła się po lokacji miasta w 1286 roku. Budynek Bramy Sławkowskiej wzniesiony został na przełomie wieków XIII i XIV, we wczesnym okresie fortyfikowania miasta. Bramę i sąsiadujące z nią baszty rozebrano na początku XIX wieku. Obok Bramy Floriańskiej, był to drugi co do ważności wjazd do miasta.

    Brama Poboczna (właściwie Porta Lateranea) − nieistniejąca już "brama" krakowska stanowiąca część murów obronnych miasta, choć w rzeczywistości była to jedynie Furta Poboczna od strony południowej ulicy Kanoniczej, gdzie kończył się mur obronny u samego podnóża Wawelu. Nazwa, pod którą jest znana w źródłach historycznych jako brama ukształtowała się w XVII wieku. Brama ta pozwalała przedostać się poza mury, nad Wisłę. Mieściła się na terenie obecnej posesji przy ul. Kanoniczej 25. Była jedną z ośmiu krakowskich bram miejskich obok floriańskiej, sławkowskiej, grodzkiej, wiślnej, szewskiej, mikołajskiej-rzeźniczej (tzw. Brama na Gródku), nowej.

    Park zamkowy w Głogowie dawniej był jednym z ogrodów zamkowych istniejącego Zamku Książąt Głogowskich i położony jest po zachodniej jego części. Od strony wschodniej wejście do niego zwieńcza Brama Brzostowska będąca pozostałością z epoki grodu głogowskiego. Po jej przekroczeniu napotykamy na schody prowadzące do niżej prowadzącej alejki i tym samym do umieszczonej centralnie rzeźby "Koncert". Udając się w kierunku północnym natrafiamy na pozostałości z pomnika Jana z Głogowa. Cały park obsadzony jest dwoma rodzajami drzew: topolami i klonami. Topole obsadzone są prawie w całym parku natomiast klony tylko we wschodniej części dawnego ogrodu. Do parku można wejść 4 wejściami. Wszystkie zrobione są z granitu, tylko trzy z nich ozdabia murek zrobiony w stylu opus rusticum. Przez cały park poprowadzone są dwie alejki, w tym jedna okala centralną rzeźbę. Ulica Sławkowska – jedna z ulic na Starym Mieście w Krakowie prowadząca na Śląsk w kierunku Sławkowa. Ulica występuje po raz pierwszy w księgach miejskich z 1307 r. pod nazwą Slacovse gasse. Na końcu ulicy znajdowała się do początku XIX w. Brama Sławkowska (Krawców) i beluarda. Źródła podają, że była to budowla murowana. Niedaleko bramy Sławkowskiej znajdowała się odlewnia dział, a w samej bramie mieszkał rurmistrz zarządzający miejskim rurmuzem (wodociągiem) znajdującym się pomiędzy Bramą a obecnym klasztorem Reformatów. W latach 18171822 mury i Brama zostały rozebrane.

    Brama Floriańska (Brama św. Floriana) w Krakowie – średniowieczna brama z basztą, położona na Starym Mieście w Krakowie u końca ulicy Floriańskiej, przy skrzyżowaniu z ulicą Pijarską. Stanowi pozostałość po dawnych murach miejskich. Jest jedną z ośmiu krakowskich bram obronnych obok sławkowskiej, grodzkiej, wiślnej, mikołajskiej-rzeźniczej (Brama na Gródku), szewskiej, nowej i pobocznej.

    Dodano: 05.08.2010. 02:17  


    Najnowsze