• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Warmińsko-mazurskie/ Prace archeologiczne nie opóźnią budowy DK 16

    20.11.2011. 11:47
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl


    Służby konserwatorskie zdecydowały o rozszerzeniu obszaru wykopalisk archeologicznych na budowie odcinka drogi krajowej nr 16 z Biskupca do Borek Wielkich, gdzie odkryto pozostałości osady kultury wielbarskiej. Nie wpłynie to na termin zakończenia inwestycji.




    Jak poinformował Karol Głębocki, rzecznik oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Olsztynie, podczas prac archeologicznych w okolicach wsi Parleza odkryto 60 obiektów o znamionach kultury wielbarskiej, w tym fragmenty ceramiki, zarysy jam osadniczych o owalnych kształtach i paleniska.

    "Ze względu na to, ze zarysy jam osadniczych są skierowane dalej, wojewódzki konserwator zabytków zalecił rozszerzenie badań na tym terenie" - powiedział Głębocki.

    Prace przy budowie drogi wstrzymano również w pobliżu Niborka, gdzie w trakcie robót ziemnych odkryto obiekt o charakterze osadniczym. Znaleziono tam fragmenty ceramiki i kafla miskowego, żelazne narzędzie do drążenia pni, ułamki żarna rotacyjnego, resztki podwaliny, bruku i jamy paleniskowej.

    Według drogowców, prace archeologiczne nie wpłyną na termin ukończenia budowy DK 16, przewidziany na grudzień 2012 r. Przebudowa dwujezdniowej trasy o długości 8,2 km będzie kosztować 146 mln zł.

    PAP - Nauka w Polsce

    mbo/ ls/ bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Konserwator zabytków archeologicznych – zwyczajowo przyjęty tytuł pracownika służby ochrony zabytków odpowiedzialnego za ochronę zabytków archeologicznych. Do lat 90. XX w. tytuł ten związany był z funkcją kierownika wojewódzkiego ośrodka archeologiczno-konserwatorskiego (WOAK) lub kierownika albo pracownika właściwego działu wojewódzkiego ośrodka badań i dokumentacji zabytków (WOBiDZ) (w niektórych województwach funkcje KZA wykonywały na mocy odpowiedniego porozumienia muzea archeologiczne, np. Muzeum Archeologiczne w Krakowie, Muzeum Archeologiczne w Gdańsku, Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne w Łodzi, Muzeum Archeologiczne w Poznaniu, Muzeum Narodowe w Szczecinie). Do połowy lat 90. XX w. KZA posiadali w stosunku do zabytków archeologicznych uprawnienia wojewódzkich konserwatorów zabytków. Od poł. lat 90. XX w. zaczął się proces "powrotu" zadań i uprawnień KZA do wojewódzkich oddziałów Państwowej Służby Ochrony Zabytków/Służby Ochrony Zabytków, a obecnie wojewódzkich urzędów ochrony zabytków (WUOZ). Obecnie tytuł KZA używany jest coraz rzadziej i raczej czysto umownie wobec kierowników inspekcji archeologicznych w WUOZ lub osób pełniących funkcje inspektorów (specjalistów, gł. specjalistów) ds. zabytków archeologicznych. Wojewódzki ośrodek archeologiczno-konserwatorski (WOAK) – jednostka organizacyjna wojewódzkiej służby ochrony zabytków powołana do wypełniania zadań wojewódzkiego konserwatora zabytków wobec zabytków archeologicznych. Zadania WOAK porównywalne są z zadaniami obecnych inspekcji ds. zabytków archeologicznych pozostających w ramach wojewódzkich urzędów ochrony zabytków (WUOZ), z tą różnicą, iż ich "zasobność" kadrowa, finansowa i sprzętowa (w porównaniu z obecną sytuacją "służby" archeologicznej) pozwalała, oprócz realizowania zadań o charakterze czysto administracyjnym, na prowadzenie własnych badań archeologicznych (wykopaliskowych i AZP) - w tym także ratowniczych badań archeologicznych. WOAKi uległy likwidacji do połowy lat 90. XX w. w ramach kolejnej reformy administracji ochrony zabytków i scalaniu zadań wojewódzkich konserwatorów zabytków w ramach ich urzędów. Kadesz-Barnea – oaza położona na pustyni Zin, miejsce skrzyżowania kilku dróg z południa na północ. W trakcie wykopalisk archeologicznych w Kadesz-Barnea odkryto twierdzę z X wieku p.n.e. i ślady starożytnego osadnictwa.

    Archeologiczne Zdjęcie Polski to nazwa realizowanego na terenie całej Polski od 1978 r. przedsięwzięcia poszukiwania, rejestrowania i nanoszenia na mapy stanowisk archeologicznych. Celem przedsięwzięcia jest uzyskanie informacji potrzebnych do celów naukowych i konserwatorskich (związanych z ochroną zabytków). Przedsięwzięcie jest koordynowane przez poszczególnych wojewódzkich konserwatorów zabytków, a centralna baza danych przechowywana jest w Narodowym Instytucie Dziedzictwa w Warszawie. Żdżary (niem. Eichberg) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Goleniów, na zachód od drogi nr 3 i 6 (obwodnica miasta Goleniowa), na skraju Puszczy Goleniowskiej. Na terenie miejscowości znajdują się bardzo liczne stanowiska archeologiczne. Ze znalezisk wynika, że tereny te były zamieszkane już 8 tys. lat temu przez kultury mezolityczne, następnie przez stosunkowo rzadką na tym terenie kulturę ceramiki dołkowo-grzebykowej i kolejno przez kulturę pucharów lejkowatych, amfor kulistych, ceramiki sznurowej,najliczniejszą na tym terenie kulturę łużycką i wreszcie na północno-wschodnim krańcu wsi znajdują się pozostałości osady wczesno-słowianskiej z VIII w. Wśród przedmiotów znaleziono m.in. mezolityczny kościany harpun, topory kamienne-glównie kultury ceramiki sznurowej, gliniane naczynia, haki, sita i liczne narzędzia z kości i kamienia..W 1314 tereny te stały się własnością miasta Goleniowa. Sama wieś została założona w XIX wieku, kiedy miasto wydzieliło z tego terenu kilkanaście działek kolonizacyjnych. W II połowie XIX stulecia Żdżary były wsią o zabudowie nieregularnej, złożoną z kilku mniejszych osad. Przed wojną znajdowała się tutaj szkoła w której istniało muzeum zabytków archeologicznych ówcześnie znane niemal w całej europie oraz poczta.

    Słownik polszczyzny XVI wieku: Prace nad słownikiem rozpoczęto w 1949 r. z inicjatywy Marii Renaty Mayenowej, są one nadal w toku - przewidywany termin ich zakończenia to rok 2025 . Pierwszy tom ukazał się w 1966 r., ostatnim opublikowanym tomem jest tom XXXV (hasła od Q do ROWNY), który ukazał się w 2011 r. Wydawcą słownika jest Instytut Badań Literackich PAN. Obecnie trwają również prace mające na celu zdygitalizowanie korpusu wszystkich utworów stanowiących materiał źródłowy słownika. Andrzej Gołembnik - archeolog, absolwent i pracownik Instytutu Archeologii UW. Długoletni pracownik Przedsiębiorstwa Państwowego Pracownie Konserwacji Zabytków (PP PKZ). Specjalista w dziedzinie metodyki i metodologii archeologicznych badań wykopaliskowych - rzeczoznawca Ministra Kultury i Sztuki w tej dziedzinie. Przez szereg lat prowadził badania i brał udział w badaniach w krajach skandynawskich (Dania, Norwegia), gdzie zyskał uznanie i opinię specjalisty od badań średniowiecznych stanowisk miejskich. W latach 90. założył własną firmę archeologiczną, która koncentrowała się na badaniach ratowniczych w historycznym centrum Płocka. Jakość prac prowadzonych przez A. Gołembnika i ich wysoki poziom metodyczny skłonił Generalnego Konserwatora Zabytków do zorganizowania latem 1997 r. we współpracy z nim warsztatów archeologii terenowej dla konserwatorów zabytków archeologicznych - pracowników Państwowej Służby Ochrony Zabytków. W końcu lat 90. z ramienia Instytutu Archeologii UW prowadził badania archeologiczne w historycznym centrum Gdańska, ze szczególnym uwzględnieniem rejonu klasztoru dominikańskiego. Po powstaniu w 2002 r. Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków (KOBiDZ) podjął pracę w jego pracowni badań interdyscyplinarnych. Po zleceniu KOBiDZ w 2003 r. przez Muzeum Pałac w Wilanowie przeprowadzenia badań archeologicznych na terenie ogrodu i parku wilanowskiego A. Gołembnik został ich kierownikiem. Pod jego kierownictwem badania te stały się poligonem najnowocześniejszych metod dokumentacji procesu badawczego w archeologii z wykorzystaniem technik 3D, ortofotografii, programów AutoCAD i systemów GIS.

    Kierownictwo Badań nad Początkami Państwa Polskiego, instytucja powołana zarządzeniem Ministra Kultury i Sztuki z 3 kwietnia 1949 r. przy ówczesnej Naczelnej Dyrekcji Muzeów i Ochrony Zabytków. Na jego czele stał Aleksander Gieysztor. Kierownictwo miało koordynować prace badawcze stanowisk archeologicznych z okresu plemiennego i wczesnopiastowskiego. W 1954 r. funkcje Kierownictwa przejął Instytut Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk. Kultura lateńska – sama nazwa pochodzi od eponimicznego stanowiska archeologicznego La Tène nad jeziorem Neuchâtel w Szwajcarii, w czasie badań archeologicznych w XIX wieku na tym stanowisku odkryto znaczne ilości zabytków związanych z ludnością celtycką. Archeolodzy terminem La Tène określają zbiór cech kulturowych charakterystycznych dla ludności celtyckiej, jednak kultura lateńska nie jest jednoznacznie tożsama z kulturą Celtów, gdyż niektóre grupy ludności celtyckiej znalazły się poza oddziaływaniem kultury lateńskiej (badania językowe). Kultura lateńska wykrystalizowała się na miejscowym podłożu kultury halsztackiej.

    Krajowy Fundusz Drogowy – fundusz celowy stanowiący wsparcie dla realizacji rządowego Programu Budowy Dróg i Autostrad w Polsce poprzez gromadzenie środków finansowych na przygotowanie, budowę, przebudowę, remonty, utrzymanie i ochronę autostrad i dróg ekspresowych, a także innych dróg krajowych.

    Kultura Tei – kultura archeologiczna epoki brązu. Jej nazwa pochodzi od jeziora Tei w Bukareszcie, gdzie odkryto stanowisko archeologiczne tej kultury. Omawiana jednostka była dawniej nazywana także kulturą Bukareszt.

    Drogi Zaufania – pilotażowy program przygotowany na zlecenie Ministerstwa Transportu przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, skierowany do wszystkich użytkowników ruchu drogowego. Jego celem jest ochrona życia ludzi na drogach. Pierwsze działania w ramach tego programu rozpoczęły się latem 2007, na krajowej ósemce. Na tej drodze są prowadzone prace inżynieryjne, edukacyjne i informacyjne. Od roku 2008 programem zostało objętych osiem innych dróg (od jedynki do dziewiątki). Na rok 2009 planowane jest objęcie programem Drogi Zaufania 88 następnych dróg krajowych. Drogi zaufania to Ósemka – Osiem – Osiemdziesiąt Osiem. Jaskinia Koziarnia – jaskinia położona na terenie w Ojcowskiego Parku Narodowego. Główny jej ciąg stanowi szeroki korytarz, z dwoma odgałęzieniami po lewej stronie. Osady w przyotworowej części jaskini zostały zniszczone w 1877 r. podczas eksploatacji guana nietoperzów. Badania prowadzone od 1956-1963 dostarczyły licznych znalezisk krzemiennych, reprezentujących kultury paleolityczne: jerzmanowicką i mikocko-prądnicką. Odkryte fragmenty ceramiki neolitycznej przynależą do kultur ceramiki wstęgowanej rytej, lendzielskiej i ceramiki promienistej.

    Stanowisko eponimiczne - stanowisko, na którym odkryto typowe dla jakiejś kultury źródła archeologiczne. Zazwyczaj nazwa nowo odkrytej kultury pochodzi właśnie od nazwy danego stanowiska, np. kultura rzucewska od miejscowości Rzucewo, kultura iwieńska od miejscowości Iwno. Jama zasobowa - prosty obiekt archeologiczny, zagłębienie w terenie służące do przechwywania żywności, ziarna itp., rodzaj prymitywnej spiżarni. Lokalizację jam zasobowych, jak i innych obiektów archeologicznych, znacząco ułatwia archeologiczne rozpoznanie zdjęć lotniczych.

    Dodano: 20.11.2011. 11:47  


    Najnowsze