• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wybitny podwodny eksplorator z wizytą w Polsce

    13.10.2011. 10:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Dr Robert Stenuit, belgijski dziennikarz, pisarz i archeolog podwodny będzie gościł w Polsce na zaproszenie Muzeum Nurkowania w Warszawie w dniach 15-18 października.

    "To pierwszy archeolog-poszukiwacz, który odważył się głośno powiedzieć, że poszukiwania wraków należy zaczynać od archiwów" - podkreśla Karina Kowalska z Muzeum Nurkowania.

     

    Dr Stenuit wygłosi dwa wystąpienia. Pierwsze odbędzie się w sobotę, 15 października, o godz. 19.00 w Muzeum Nurkowania w Warszawie, a drugie w Instytucie Archeologii UW w niedzielę, 16 października, o godz. 12.00 w sali nr 210. Wstęp na oba spotkania jest wolny.

    Dziennikarz opowie o utworzonej przez siebie archeologicznej grupie badawczej, która w latach 1967-2011 odnalazła i dokonała archeologicznej eksploracji oraz opisała w różnorodnych publikacjach 17 wraków okrętów i statków handlowych z okresu XVI-XIX wieku.

    Dr Stenuit zasłynął z tego, że jako pierwszy na świecie odnalazł skarby okrętów hiszpańskiej Armady. Zasłużył się również w badaniach naukowych dotyczących długotrwałego przebywania pod wodą, zyskując w 1962 r. miano pierwszego na świecie akwanauty. Zanurzony w cylindrycznym habitacie w Morzu Śródziemnym na głębokości 62 m Stenuit oddychał mieszanką helowo-telnową (Heliox). Pozostał pod wodą 24 godzin. Podobnemu eksperymentowi poddał się kilka lat później - na większej głębokości i dłużej pozostając pod wodą.

    Stenuit zaczął nurkować w wieku 17 lat. Szczególnie zainteresowała go speleologia, dlatego przez wiele lat eksplorował belgijską jaskinię Hans-sur-Lesse. Jego główną pasją była historia. W czasie studiów prawniczych zaczął interesować się skarbami hiszpańskiej Armady, która zatonęła w 1702 r. w pobliżu Vigo Bay. Rozpoczął podwodne poszukiwania wraz z innym poszukiwaczem skarbów, Amerykaninem Johnem Potterem. W tym celu używali specjalnego pojazdu "Diod Te Guarde". Odkryte przez ten zespół skarby znajdują się w Muzeum w Ulsterze, zakupione w ramach specjalnego funduszu narodowego.

    W 1968 r. Stenuit, wraz z szefem francuskiej firmy nurkowej COMEX założył Groupe de Recherche Archeologique Sous-Marine Post-Medieval (GRASP), czyli Grupę Podwodnych Poszukiwań Archeologicznych, skupiającą się na znajdowaniu statków, które zatonęły po okresie średniowiecza. Nurek wraz ze swoją córką Marie-Eve Stenuit, w ramach prac GRASP, kontynuuje archeologiczne poszukiwania wraków.

    Robert Stenuit jest autorem wielu książek, m.in. "Treasures of Armada (Skarby Armady), "The book of lost treasures" (Księga zagubionych skarbów), "The wrecks of gold" (Złote Wraki).

    PAP - Nauka w Polsce

    szz/ agt/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Log book – dziennik wykonywanych nurkowań. Zazwyczaj zawiera: datę, nazwę miejsca nurkowania, maksymalną głębokość, czas nurkowania, rodzaj czynnika oddechowego, nazwisko i podpis partnera lub przewodnika. Czasami nurkowie zapisują dodatkowo: ilość balastu, rodzaj skafandra, średnią głębokość (wyliczoną przez komputer), zużycie czynnika oddechowego i wrażenia z nurkowania. Log book jest przydatny jako uwierzytelnienie ilości i jakości wykonanych nurkowań. USS Albacore (AGSS-569) — amerykański eksperymentalny okręt podwodny Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, o napędzie elektryczno-spalinowym. Od momentu rozpoczęcia programu konstrukcyjnego w 1949 roku, a następnie przez okres służby jednostki w latach 1953–1972, okręt pełnił rolę laboratorium nowych koncepcji hydrodynamicznych. Badania zmierzały do opracowania szczegółów kadłuba i technologii niezbędnych do konstrukcji okrętów podwodnych, które powinny charakteryzować się bardzo dużą prędkością i manewrowością podwodną. W wyniku eksperymentów, pozyskano informacje, które pozwoliły na całkowitą zmianę dotychczasowego podejścia do kształtu okrętów podwodnych i wielu elementów systemu napędowego. Zmiany te odbiły się na sposobie konstrukcji okrętów podwodnych nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale też na całym świecie. Po zakończeniu służby, od roku 1985 okręt pełni rolę muzeum-pomnika. Nurkowanie jaskiniowe – nurkowanie w podziemnych zbiornikach wodnych, mające charakter sportowy lub eksploracyjny, polegające na pokonywaniu zalanych wodą jaskiń lub fragmentów jaskiń, najczęściej syfonów, przy użyciu sprzętu do nurkowania; rzadziej na bezdechu. Umożliwia również bezpieczne pokonywanie obiektów sztucznych zalanych wodą. Kolebką nurkowania jaskiniowego jest Francja.

    Andrzej Kaube (ur. 14 czerwca 1945 r. w Wągrowcu - zginął 4 września 1992 w Tatrach) - kustosz Muzeum Regionalnego w Wolinie w latach 1968-1992. Archeolog zasłużony w badaniach i ochronie zabytków Ziemi Wolińskiej, zaangażowany w rozwój kulturalny miasta Wolin. Obecnie jego imieniem jest nazwane Muzeum Regionalne w Wolinie. Paweł Jaskanis (ur. 1958) - historyk sztuki i archeolog, syn archeologów Danuty i Jana Jaskanisów (związanych z Muzeum Okręgowym w Białymstoku, a później z Państwowym Muzeum Archeologicznym w Warszawie).

    Gdyńskie Muzeum Motoryzacji – muzeum w Gdyni-Chyloni, będące prywatną inicjatywą właściciela i mające na celu gromadzenie i ekspozycję zabytkowych samochodów i motocykli. Muzeum czynne jest od poniedziałku do soboty w godz. 9.00–17.00. Przez trzy lata istnienia muzeum odwiedziły 32 tys. zwiedzających. Vesikko – okręt podwodny z okresu II wojny światowej służący w fińskiej marynarce wojennej, jednostka prototypowa dla niemieckich U-Bootów typu II A. Obecnie okręt-muzeum.

    Mk 60 Encapsulated Torpedo (Captor) – amerykańska minotorpeda wód głębokich przeciwko pojazdom podwodnym znajdująca się na wyposażeniu okrętów podwodnych z napędem atomowym. Mk 60 Captor – Anti-submarine warfare (ASW) – jest bronią inteligentną, w rzeczywistości jest podwodną wyrzutnią torpedową zdolna do poszukiwania, wykrywania, klasyfikowania i namierzania celów w postaci okrętów podwodnych, torped i innych obiektów znajdujących się pod wodą oraz do wykonywania na nie ataków za pomocą torpedy Mk 46 zmodyfikowanej w taki sposób, że zdolna jest do ataku wyłącznie na cele zanurzone. Fenian Ram (Holland II) - drugi okręt podwodny zaprojektowany i zbudowany przez amerykańskiego konstruktora i wynalazcę pochodzenia irlandzkiego Johna Hollanda, jedna z pierwszych tego rodzaju konstrukcji na świecie, pierwszy pełnowymiarowy okręt tej klasy Hollanda. W zwodowanym w 1881 roku okręcie, John Holland po raz pierwszy zastosował wiele rozwiązań konstrukcyjnych, które dwie dekady później znalazły zastosowanie w uznawanym za kamień milowy konstrukcji okrętów podwodnych okręcie Holland. Fenian Ram wyposażony był w dwucylindrowy silnik benzynowy Brayton o mocy 15 KM, zanurzał się, utrzymywał głębokość oraz wynurzał nie dzięki balastowi, lecz z użyciem sterów głębokości, z zachowaniem niewielkiej rezerwy wyporu hydrostatycznego. Podobnie jak późniejsze projekty Hollanda, Fenian Ram utrzymywał stabilność wzdłużną i poprzeczną przez utrzymywanie środka ciężkości zawsze w jednym punkcie. Zbiorniki balastowe znajdowały się na przodzie i rufie okrętu, z dwoma zbiornikami także w śródokręciu celem dostosowania wzdłużnego środka ciężkości. John Holland zapewniał, że Fenian Ram zdolny jest do pływania na powierzchni z prędkością 9 mil morskich na godzinę (podobnie jak pod wodą, mimo że nigdy nie zostało to zmierzone).

    USS S-4 (SS-109) – okręt podwodny amerykańskiego typu S-3 serii S, będącej trzonem amerykańskiej floty podwodnej w okresie okresie międzywojennym. 17 grudnia 1927 został staranowany przez należący do amerykańskiej Straży Wybrzeża niszczyciel USS "Paulding" (CG-17) w pobliżu Provincetown w stanie Massachusetts, skutkiem czego zatonął wraz z całą załogą. Okręt osiadł na dnie na głębokości 33 metrów. Sześciu członków załogi zdołało zatrzasnąć grodzie wodoszczelne w przedziale torpedowym odcinając go od pozostałych trzech sekcji okrętu. Pozostałych 34 ludzi ewakuowało się do dwóch niezalanych przedziałów - sekcji akumulatorów praz centrali okrętu, a następnie wszyscy przeszli do maszynowni okrętu. Załoga jednostki nie miała jednak możliwości samodzielnego podniesienia okrętu, zaś temperatura w jego wnętrzu spadła do wartości bliskiej zeru stopni Celsjusza. Warunki pogodowe na powierzchni morza utrudniały podjecie akcji ratunkowej, zaś załodze zgromadzonej w maszynowni wkrótce zabrakło niezbędnego do życia powietrza. Nurkowie którzy zeszli pod wodę zdołali wprawdzie nawiązać kontakt z osobami zgromadzonymi w przedziale torpedowym, jednakże z powodu warunków pogodowych oraz innych problemów, nie było możliwe podniesienie okrętu aż do marca. W efekcie 40 mężczyzn w okręcie poniosło śmierć. Katastrofa spowodowała jednak podjęcie wysiłków które zaowocowały wieloma innowacjami służącymi prowadzeniu akcji ratunkowych oraz ewakuacji członków załóg zatopionych pokrętów podwodnych.

    Okręty podwodne typu Redoutable – oceaniczne okręty podwodne należące do francuskiej marynarki wojennej (Marine nationale) podczas II wojny światowej. Były one oficjalnie nazywane "długo patrolowymi okrętami podwodnymi" (fr. Sous-marins de grande patrouille) lub "okrętami podwodnymi typu 1". Były one również nazywane serią 1500 oraz zbudowane w trzech podtypach. Okręty podwodne typu Redoutable były powszechnie uważane za sukcesywne, niezawodne oraz zdatne do służby okręty podwodne z dobrym zasięgiem oraz uzbrojeniem. Zbudowano razem 31 jednostek tego typu, co czyniło go najliczniejszym typem okrętów podwodnych zbudowanym przez Marine nationale, stanowiącym ⅛ sił podwodnych francuskiej marynarki.

    Heino von Heimburg (ur. 24 października 1889 w Hanowerze, zm. październik 1945 w Stalingradzie) – niemiecki dowódca okrętów podwodnych Kaiserliche Marine podczas I wojny światowej, następnie wiceadmirał Kriegsmarine. W czasie I wojny światowej dowodzone przez niego okręty podwodne zatopiły 20 statków o łącznej pojemności 44 892 BRT oraz piec okrętów. Okręty dowodzone przez Heino von Heimburga, uszkodziły także osiem jednostek o łącznej pojemności 49 699 BRT. 11 sierpnia 1917 roku został odznaczony Pour le Mérite. Heino von Heimburg do dnia dzisiejszego dzierży miano najskuteczniejszego z dowódców okrętów podwodnych w historii w zakresie zwalczania okrętów podwodnych, zatapiając łącznie cztery jednostki tej klasy. Muzeum Nurkowania – muzeum utworzone przy Warszawskim Klubie Płetwonurków znajdujące się przy ul. Grzybowskiej 88 w Warszawie.

    Brytyjskie okręty podwodne typu R – seria 12 okrętów podwodnych zbudowanych na zamówienie Royal Navy w końcowym okresie I wojny światowej. Były to pierwsze okręty podwodne zaprojektowane specjalnie do polowania na okręty podwodne nieprzyjaciela, a także pierwsze okręty podwodne z hydrodynamicznie zoptymalizowanym kadłubem pozwalającym im na osiągnięcie większej szybkości pod wodą niż na powierzchni.

    Dodano: 13.10.2011. 10:04  


    Najnowsze