• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wydobywanie dzieł sztuki na światło dzienne

    17.07.2012. 15:49
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Historia Europy została uwieczniona nie tylko w książkach historycznych, ale również we wspaniałych dziełach sztuki. Ludzie z całego świata odwiedzają rozmaite miasta w Europie, aby oglądać z zachwytem arcydzieła stworzone przez Hogartha, Brandla czy El Greco. Podczas gdy eksperci podejmują ogromne wysiłki, aby je chronić, czas nie jest tak łaskawy i zmusza do przeprowadzania renowacji. W trakcie tego procesu często używa się laserów, aby pasywnie zajrzeć pod warstwę kurzu i brudu nagromadzoną na przestrzeni wieków. Wykorzystywane są również skany cyfrowe, a naukowcom udało się nawet dostrzec brwi Mony Lisy namalowane przez Leonarda da Vinci. Teraz zespół włoskich naukowców opracował nowe narzędzie obrazowania, które może uchwycić cechy niewykrywalne ani gołym okiem, ani za pomocą obecnych technik obrazowania, wprowadzając dalsze udoskonalenia procesu renowacji.

    "Z tego co wiemy, ta technika została zastosowana do dzieł sztuki po raz pierwszy" - zauważa Dario Ambrosini z Uniwersytetu w L'Aquila we Włoszech, jeden z autorów artykułu. "Ta nowa metoda stanowi potężne, ale bezpieczne narzędzie do diagnostyki dzieła sztuki". Technika opiera się na fakcie, że wszystkie obiekty emitują pewne promieniowanie podczerwone. W zależności od swojej temperatury, niektóre materiały świecą jaśniej na pewnej długości fali niż na innej. W temperaturze pokojowej, obrazy emitują zazwyczaj więcej energii na większych długościach fal podczerwieni (42%) niż w podczerwieni średniej (1,1%).

    System laserowy znany pod nazwą termiczna quasi-reflektografia (TQR) pozwala uzyskać odkrywcze zdjęcia za pomocą odbitego światła z części widma, zajmowanej przez podczerwień średnią (o długości fal od trzech do pięciu mikrometrów). To umożliwia naukowcom badanie najdrobniejszych szczegółów, analizę pigmentów i wyszukiwanie subtelnych defektów, niewidocznych gołym okiem.

    Naukowcy z Uniwersytetu w L'Aquila, Uniwersytetu w Weronie i włoskiego Krajowego Instytutu Optyki we Florencji zaprezentowali działanie systemu TQR na dwóch sławnych dziełach sztuki: freskach Zavattariego w kaplicy Teodolindy oraz na obrazie "Zmartwychwstanie" włoskiego artysty renesansowego, Piero della Francesca. Badacze zaprezentowali swoje prace w artykule opublikowanym niedawno w ogólnodostępnym czasopiśmie Optics Express wydawanym przez Optical Society (OSA).

    Tradycyjne obrazowanie podczerwone, jak np. termografia, wykrywa subtelne różnice temperatur wynikające z pigmentacji na powierzchni obrazów. Tworzone w ten sposób mapy termiczne można wykorzystywać w trakcie renowacji w celu ujawnienia wewnętrznych wad, które nie są widoczne w świetle widzialnym.

    Natomiast system obrazowania TQR korzysta z zupełnie odmiennej taktyki i w ogóle nie wykrywa ciepła emitowanego przez obrazy, a wręcz stara się to zminimalizować. Działa podobnie to radaru, tylko że ze światłem. Kieruje słabe źródło światła podczerwieni średniej na powierzchnię obrazu i rejestruje światło odbijane do kamery.

    W pierwszym teście na niewielkiej części fresków Zavattariego w kaplicy Teodolindy, system TQR ujawnił szczegóły, które umknęły we wcześniejszych badaniach z wykorzystaniem optyki i bliskiej podczerwieni. "Nasz system z łatwością zidentyfikował stare renowacje, w których pominięte złote dekoracje zostały po prostu zamalowane" - stwierdziła autorka naczelna Claudia Daffara z Uniwersytetu w Weronie. "System TQR okazał się również znacznie lepszy w wizualizacji zbroi niektórych postaci na freskach".

    Aby przeprowadzić dalszą ocenę potencjału systemu TQR, naukowcy przeanalizowali również obraz "Zmartwychwstanie" Piero della Francesca. System TQR zidentyfikował interesujące cechy, takie jak silnie refleksyjne retusze pozostałe po wcześniejszych renowacjach, a wszystko to w czasie zwykłych godzin otwarcia muzeum, bez żadnej przerwy. Najbardziej zaskakującą cechą był obszar wokół miecza żołnierza, który został namalowany za pomocą dwóch odmiennych technik freskowych. Ta subtelna różnica nie została wychwycona przez fotografię NIR.

    "W przypadku malowideł ściennych wykorzystanie regionów podczerwieni średniej ujawnia istotne szczegóły" - stwierdza dr Daffara. "To sprawia, że TQR staje się obiecującym narzędziem w badaniu tych dzieł sztuki".

    Naukowcy przeprowadzają obecnie testy w celu ustalenia, czy system TQR może także zapewnić podczerwone zdjęcia powierzchni obrazów, które umożliwiłyby identyfikację użytych pigmentów. "Ustalenie składu chemicznego pigmentów ma istotne znaczenie dla ustalenia jak najlepszego sposobu ochrony i renowacji dzieła sztuki" - mówi dr Ambrosini.

    Zdaniem naukowców system TQR może znaleźć zastosowanie poza konserwacją sztuki. "Zasadniczo powinien się sprawdzać wszędzie tam, gdzie chcemy rozróżnić materiały na powierzchni" - stwierdza Ambrosini.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Own art (z ang. własna sztuka) to angielski system, który pozwala na zakup produktu/dzieła artystycznego na raty przy dogodnej bezprocentowej pożyczce. System został ustanowiony przez Arts Council Anglia w celu pozyskania nowych nabywców sztuki, promowania ekonomicznego rozwoju sztuk wizualnych poprzez zwiększenie liczby nowoczesnych prac sprzedawanych przez artystów. Dzieło otwarte (wł. opera aperta) – semiotyczna koncepcja analizy dzieła sztuki opisana po raz pierwszy przez Umberto Eco w 1962 roku w jego książce Dzieło otwarte: Forma i nieokreśloność w poetykach współczesnych, opisująca polisemiczność każdego dzieła sztuki i przenosząca akcent w analizie dzieła z relacji twórca – dzieło na dzieło – odbiorca. Interaktywność to własność dzieła sztuki, która sprawia, że jego odbiorca może podjąć działania, które wpłyną na kształt końcowy dzieła. Stanowi jedną z najważniejszych cech współczesnej kultury.

    Termografia to proces obrazowania w paśmie średniej podczerwieni (długości fali od ok. 0,9 do 14 μm). Pozwala on na rejestrację promieniowania cieplnego emitowanego przez ciała fizyczne w przedziale temperatur spotykanych w warunkach codziennych, bez konieczności oświetlania ich zewnętrznym źródłem światła; oraz, dodatkowo, na dokładny pomiar temperatury tych obiektów. Estetyka relacyjna - teoria estetyczna zakładająca ocenę dzieła sztuki pod względem relacji międzyludzkich, które ono obrazuje, wytwarza lub podtrzymuje. Takie dzieła sztuki wytwarzane są przez sztukę relacyjną, czyli zespół praktyk estetycznych, które za teoretyczny i praktyczny punkt wyjścia przyjmują raczej stosunki międzyludzkie i ich społeczny kontekst niż autonomiczną i prywatną przestrzeń. Autorem tej koncepcji jest Nicolas Bourriaud, który w latach 90. opublikowawszy zbiór esejów szukających cech wspólnych dla pokolenia artystów wyłaniających się w owej dekadzie, następnie zebrał je w książce pt. Estetyka relacyjna. Książka ukazała się we Francji w 1998 roku.

    Wolność panoramy – regulacja w prawie autorskim w niektórych państwach, pozwalająca publikować zdjęcia dzieł sztuki oraz wszelkich obiektów architektonicznych, których właściciele wystawili je na stałe na widok publiczny, bez konieczności zgody właścicieli tych dzieł. Promiennik – techniczne źródło promieniowania wysyłające zazwyczaj promieniowanie podczerwone (promiennik podczerwieni) lub promieniowanie nadfioletowe (promiennik nadfioletu). Wytwarzaniu pożądanego promieniowania towarzyszy również emisja światła widzialnego. W przypadku promiennika emitującego podczerwień jest to zwykle światło czerwone, a w przypadku ultrafioletu – niebieskie.

    Site-specific – dziedzina sztuki obejmująca dzieła sztuki stworzone z myślą o funkcjonowaniu w precyzyjnie określonym miejscu. Miejsce to zazwyczaj znane jest z góry - uwzględniane już w stadium projekcyjnym samego dzieła. Koncepcja wyrosła z wielkich realizacji ziemych - pracy z nurtu land art. Pierwotnie, na fali ruchów kontestacyjnych, formułowania kontrkultury i rewolucji seksualnej na miejsca realizacji dzieł wybierano przestrzenie nie mieszczące się w ówczesnym języku świata sztuki. Sam termin site-specific został spopularyzowany i sprecyzowany przez Roberta Irwina, jednak pierwotnie pojawia się w latach siedemdziesiątych, używany przez rzeźbiarzy realizujących publiczne zamówienia na obszerne miejskie przestrzenie. takich, jak Lloyd Hamrol czy Athena Tacha. Giovanni Morelli (ur. 25 lutego 1816 r., zm. 28 lutego 1891 r.), włoski historyk i krytyk sztuki. Twórca metody atrybucji dzieł sztuki poprzez analizę detali, charakterystycznych dla twórczości danego artysty. Był również jednym z inicjatorów ochrony dzieł sztuki.

    Wdzięk - właściwość dzieła literackiego, dzieła sztuki uważana przez pewne teorie estetyczne za konieczny warunek jego piękna, albo też za czynnik wobec piękna nadrzędny.

    Adaptacja (łac. adaptatio - przystosowanie) - przetworzenie dzieła sztuki lub publikacji do odbioru za pomocą innego środka przekazu niż to planowano pierwotnie, np. adaptacja dzieła literackiego na potrzeby filmu lub przeróbka dzieła sztuki na potrzeby nowych odbiorców, np. liczne adaptacje dla dzieci Robinsona Crusoe.

    Sterling and Francine Clark Art Institute (w skrócie The Clark) – muzeum sztuki oraz instytut naukowo-badawczy w Williamstown. Posiada w swych zbiorach wyjątkowe dzieła sztuki europejskiej i amerykańskiej (malarstwo i rzeźba), zbiory grafiki i rysunku, angielskich wyrobów ze srebra i porcelany, oraz wczesnych fotografii. Najbardziej znane jest z kolekcji obrazów francuskich impresjonistów. Przy muzeum działa też biblioteka specjalizująca się w historii sztuki i centrum konserwacji dzieł sztuki Williamstown Art Conservation Center. Dzieło sztuki – całościowy i syntetyczny wytwór artystyczny o określonym sensie, charakteryzujący się wysokimi walorami estetycznymi (piękno). Poza funkcją estetyczną może pełnić również inne funkcje (np. wychowawczą, poznawczą, użytkową lub religijną). Jego twórcą jest człowiek - istota wyposażona w specyficzną wrażliwość (bez autora nie ma dzieła sztuki). Produkt ten stara się ukazać za pomocą określonej konwencji (formy) pewną rzeczywistość fizyczną lub psychiczną (treść). Dzieło sztuki ustanawia szczególny wgląd w świat widzialny lub emocjonalny, który może być wynikiem namysłu filozoficznego autora lub spontaniczną reakcją chwili.

    Spektrofotometria – technika pomiarowa polegająca na ilościowym pomiarze transmisji lub odbicia światła przez próbkę. Od połowy XX wieku stanowi główne narzędzie spektroskopii absorpcyjnej i odbiciowej w bliskim nadfiolecie i świetle widzialnym, a dawniej również w podczerwieni, znajdując szerokie zastosowanie w chemii analitycznej, biologii, medycynie i badaniach materiałowych. Brake Assist System w skrócie BAS (zwane także Brake Assist, BA lub AFU we Francji), jest to system wspomagania nagłego hamowania w sytuacjach awaryjnych. System ten działa we współpracy z ABSem. System wykrywa sytuacje gdy kierowca chce szybko zahamować. Wtedy system BAS zwiększa maksymalnie ciśnienie w układzie hamulcowym, aby uzyskać jak największą siłę hamowania. W niektórych pojazdach, w czasie działania systemu BAS włączają się również światła awaryjne ostrzegające o nagłym hamowaniu.

    Dodano: 17.07.2012. 15:49  


    Najnowsze