• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wykopaliska archeologiczne na terenie grodziska w Mstowie-Podlesiu

    09.08.2011. 00:19
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl


    Wykopaliska archeologiczne na terenie wczesnośredniowiecznego grodziska w Mstowie-Podlesiu rozpoczęli w poniedziałek archeolodzy z Muzeum Częstochowskiego.


    Grodzisko położone jest na Wyżynie Częstochowskiej, w pobliżu przełomu Warty, na wzniesieniu o wysokości 296 m n.p. m. ,,W zeszłym roku udało nam się odkryć zarysy dwóch obiektów mieszkalnych, które przypominają ziemianki. W tym roku zamierzamy je odsłonić w całości" - powiedział PAP kierownik działu archeologii Muzeum Częstochowskiego, Maciej Kosiński.

    Grodzisko w Mstowie-Podlesiu ma charakter dwukulturowy. Najstarsze ślady pochodzą z 750-550 roku p.n.e. Są to pozostałości - głównie ceramiczne - po osadzie pradziejowej związanej z kulturą łużycką.

    ,,W zeszłym roku odkopaliśmy około sześciuset fragmentów różnych rodzajów naczyń. Wskazują one na to, że najpierw była tu osada kultury łużyckiej, a w IX-X wieku n.e. - grodzisko wczesnośredniowieczne. Jest więc spora luka osadnicza" - tłumaczył Kłosiński.

    Do tej pory na podstawie badań odnalezionych naczyń naukowcy nie stwierdzili śladów innych kultur.

    Archeolodzy nie wiedzą jeszcze, ilu mieszkańców liczyły wczesnośredniowieczne ziemianki. ,,Na grodzisko natrafiono po raz pierwszy w latach 50., ale do tej pory teren bardzo zarósł. Napracujemy się przy wycinaniu samosiejek, zanim odkopiemy ziemianki, poza tym grodzisko jest bardzo rozległe" - zauważył Kłosiński.

    Prace wykopaliskowe w Mstowie-Podlesiu prowadzone są fragmentarycznie na obszarze liczącym 1 ha powierzchni.

    Skalno-wyżynne grodzisko ma kształt zbliżony do nieregularnego czworokąta. Otoczone jest wałem kamienno-ziemnym. Pracownicy muzeum stwierdzili, że przy jego budowie wykorzystano naturalne ukształtowanie terenu.

    Wykopaliska i badania prowadzone są pod nadzorem Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

    PAP - Nauka w Polsce

    ktp/ hes/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Grobla – grodzisko wczesnośredniowieczne i stanowisko archeologiczne położone w centralnej części Podegrodzia, na trójkątnym cyplu o wysokości 345 m n.p.m. Podczas prac archeologicznych odnaleziono ślady wczesnych kultur datowanych na VIII-X w. Rowokół (grodziska) – jedno grodzisko to grodzisko wyżynne na wierzchołku Rowokołu, typu pierścieniowatego z wypukłym majdanem pochodzące z X- XII wieku. Drugie znajduje się u podnóża góry, od strony południowo-wschodniej jest to grodzisko z początku Xw.- połowy Xw. Obydwa grodziska przypisywane są Słowianom. Człopa – bardzo dobrze zachowane wczesnośredniowieczne grodzisko w miejscowości Człopa, u ujścia Cieszynki (Deszli) do jeziora Kamień.

    Grodzisko w Siodłoniu – grodzisko zlokalizowane na południowy wschód od wsi Siodłonie (pow. Słupsk), w miejscu, gdzie w czasie jego istnienia była to wysoka skarpa dużej rzeki- dzisiaj jest tam pradolina tej rzeki, tu i ówdzie jest teren bagnisty. Powstanie grodziska datowane jest na epokę brązu i wiązane z kulturą łużycką. Grodzisko miało wtórne zagospodarowanie w okresie wczesnośredniowiecznym- było zagospodarowane przez Słowian. Grodzisko w Ociążu – wczesnośredniowieczne grodzisko wklęsłe, lokalnie zwane Lisią Góra. W niemieckich publikacjach często określane jako Alte Schanze (Stare Szańce).

    Darłowo (grodzisko) - grodzisko położone w miejscu gdzie obecnie znajduje się średniowieczny zamek książęcy. Grodzisko jest położone w południowo-zachodniej części Darłowa, bezpośrednio na wschód od rzeki Wieprzy. Trudno dokładnie ustalić wiek grodziska, przyjmuje się okres wczesnośredniowieczny i późnośredniowieczny. Grodzisko w Sopocie – wczesnośredniowieczne grodzisko w obrębie miasta Sopot, otoczone wałem i fosą, porośnięte bukowym lasem. Funkcjonuje jako skansen archeologiczny będący oddziałem Muzeum Archeologicznego w Gdańsku.

    Budowo – grodzisko wczesnośredniowieczne położone w odległości 2 kilometrów na południe od Budowa, w pradolinie rzeki Skotawy. Wyraźne pozostałości obwałowań ziemnych wkomponowanych w przesmyk pomiędzy stawem i pobliską Skotawą oraz miejsca wczesnośredniowiecznego pochówku. Równo - zlokalizowane jest blisko osady Rówienko. Na grodzisku wystąpiły warstwy kulturowe wyłącznie z ceramiką "łużycką". (Patrz też: Gałęzinowo). Tak więc powstanie grodziska datowane jest na epokę brązu i wiązane z kulturą łużycką.

    Budzistowo (grodzisko) – grodzisko wyżynne, dwuczłonowe. Położone na wyniesieniu od zachodu przylegające do prawego brzegu rzeki Parsęty, od wschodu jest otoczone podmokłymi łąkami. Grodzisko jest położone na przedpolu Kołobrzegu – od południa miasta. Powstanie osady, potem grodziska przypada na okres od VIII do XIII wieku, jest przypisywane Słowianom.

    Grodzisko w Gałęzinowie – grodzisko zlokalizowane na północny wschód od wsi Gałęzinowo (pow. Słupsk), w miejscu, gdzie w czasie jego istnienia był brzeg morza. Powstanie grodziska datowane jest na epokę brązu i wiązane z kulturą łużycką.

    Sławsko (grodzisko) - jest to grodzisko nizinne całkowicie już zniwelowane, typu pierścieniowatego, usytuowane wśród podmokłych łąk, pochodzące z X- XII wieku. Grodzisko przypisywane jest Słowianom. Grodzisko jest oddalone 0,5 km w kierunku południowo-wschodnim od miejscowości Sławsko. Zamczysko – grodzisko wczesnośredniowieczne i stanowisko archeologiczne położone w zachodniej części Podegrodzia, na niewielkim cyplu, wcinającym się w dolinę Dunajca. Jego całkowita powierzchnia wynosi 0,25 ha. Badane w latach 50. i 60. przez trzy ekipy Instytutu Archeologii Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz w 1991 ekipa dr. Jacka Poleskiego, również z IA UJ.

    Zamczysko – grodzisko kultury łużyckiej oraz wczesnośredniowieczne (VI-X w.), znajdujące się na północnych krańcach Bydgoszczy, niedaleko drogi krajowej nr 5 w kierunku Gdańska. Grodzisko w Damnie zlokalizowane jest na wschód od wsi Damno (pow. Słupsk), w miejscu, gdzie w czasie istnienia grodu mogła nie płynąć jeszcze wcale rzeka Łupawa. Istnieje bowiem podejrzenie, że w czasie funkcjonowania grodziska rzeka Łeba i rzeka Łupawa płynęły jako jedna rzeka. Prakoryto tej dużej rzeki jest rozpoznawalne w okolicy. Powstanie grodziska datowane jest na epokę brązu i wiązane z kulturą łużycką.

    Kopiec św. Jana Nepomucena – kopiec położony wśród łąk na północ od Włoszczowy, początkowo na terenie podmokłym. Mokradła istniały do roku 1942, kiedy to władze okupacyjne przeprowadziły prace melioracyjne na tym obszarze. Jest pozostałością wczesnośredniowiecznego grodziska z XII–XIII wieku. Prawdopodobnie było to grodzisko stożkowe z wieżą obronną. W odległości kilku metrów od podstawy kopca widać ślady fosy. Na jego szczycie znajduje się figura świętego Jana Nepomucena (stąd nazwa kopca) wykonana w stylu barokowym. Grodzisko w Żoruchowie zlokalizowane jest na zachód od wsi Żoruchowo, niedaleko wsi Łękwica, (pow. Słupsk), w miejscu, gdzie w czasie istnienia grodu był brzeg morza. Powstanie grodziska datowane jest na epokę brązu i wiązane z kulturą łużycką.

    Grodzisko w Mierczycach - pozostałości fortyfikacji znajdujące się w okolicy rzeki Wierzbiak w pobliży wsi Mierczyce na środkowym Śląsku Właściwym. Ze względu na stan w jakim znajdują się umocnienia należy domniemywać że jest to obiekt wczesnośredniowieczny. Tak jak okoliczne grodziska np w Janowicach Dużych grodzisko powstało najprawdopodobniej w czasach umacniania się na nowych ziemiach plemienia Trzebowian, tj. w poł. VIII wieku.

    Dodano: 09.08.2011. 00:19  


    Najnowsze