• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Znaleziono brakujące ogniwo?

    14.04.2010. 16:28
    opublikowane przez: Karolina Kostrzewa

    Naukowcy publikują pierwsze niezwykłe wyniki badań nowego ludzkiego przodka.

    Analizy przeprowadzane w Grenoble, we Francji wykazały, że w środku czaszki Australopithecus sediba znajdują się trzy skamieniałe jaja owadów, które żerowały na ciele po śmierci. Rozpoznano także odcisk mózgu po wewnętrznej stronie czaszki.

    Szczątki liczące około 1, 9 miliona lat zostały znalezione w okolicach Johannesburga w Afryce Południowej. W okolicy znajduje się system jaskiń Malapa, gdzie już wcześniej dokonano wielu podobnych odkryć.

    Niezwykłe skamieniałości to pozostałość po ciele 9-13 letniego chłopca. Obok znaleziono także szkielet dorosłej kobiety z tego samego okresu i w podobnym stanie. Chłopiec miał około 1,2 metra wysokości i był lekkiej budowy. Z wczesnych analiz zachowanych części ręki, nogi, miednicy i czaszki wynika, że Australopithecus sediba mógł świetnie wspinać się po drzewach a jednocześnie chodził na dwóch nogach. Mimo, że prawdopodobnie nie jest to bezpośredni przodek współczesnego człowieka (jest setki tysięcy lat młodszy niż inne znalezione szczątki rodzaju Homo) to jego budowa jest bardzo zbliżona do naszej.

    Szkielet może być brakującym ogniwem pomiędzy starszymi gatunkami (jak np. 3.2 milion- letni Australopithecus afarens, zwany Lucy) i tymi z grupy Homo, do której należy współczesny człowiek.

    Czaszka nowo odkrytego ludzkiego przodka jest badana najnowocześniejszą i nieinwazyjną metodą mikro topografii. Głównym celem naukowców jest poznanie wieku nowych Człowiekowatych w chwili śmierci.

    "Chcemy poznać ich prawdziwy wiek w chwili śmierci, nie tylko odpowiednik współczesnego wieku ani stadium rozwoju, ponieważ pragniemy odkryć w jaki sposób, w procesie ewolucji homonidów, zwalniało tempo życia- z bardzo szybkiego u małp człekokształtnych to bardzo wolnego, jak u współczesnego człowieka.", powiedział Dr Paul Tafforeau, który analizuje znalezisko.

    Badanie niezwykłej skamieniałości ma potrwać ponad rok. Polega ono na robieniu serii zdjęć rentgenowskich o dużym kontraście i rozdzielczości . Potem tworzony jest trójwymiarowy obraz skamieniałości. Metoda pozwala na zbadanie wnętrza każdego znaleziska bez konieczności uszkadzania go.

    Źródło: BBC i New Scientist

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Ardipithecus ramidus (syn. Australopithecus ramidus; Ardipithecus ramidus ramidus) – gatunek wymarłego ssaka naczelnego z rodziny człowiekowatych (Hominidae) żyjącego w pliocenie na terenach Afryki. Najbardziej kompletne skamieniałości A. ramidus pochodzą z okolic wioski Aramis w Etiopii i liczą około 4,4 mln lat. Znaleziony tam szkielet młodej samicy nie przypomina budową szkieletu szympansa, goryla, ani innych naczelnych blisko spokrewnionych z człowiekiem. A. ramidus wykazywał cechy zarówno hominidów nadrzewnych, jak i pewną formę naziemnej dwunożności, bardziej prymitywną niż występująca u Australopithecus. Żył prawdopodobnie głównie w lasach. Był stworzeniem dwunożnym, miał chwytne stopy, stosunkowo niewielką czaszkę – objętość puszki mózgowej wynosiła 300–350 cm³. Wiele cech budowy czaszki występowało także u Sahelanthropus, dowodząc, że czaszki środkowoplioceńskich hominidów znacząco różniły się od tych u australopiteków oraz współczesnych małp. Odnaleziono ponad 145 zębów Ardipithecus ramidus – ich budowa sugeruje, że hominid ten był prawdopodobnie wszystkożercą lub owocożercą. Samica miała około 120 cm wzrostu i ważyła 50 kg. Australopithecus sediba – gatunek hominida żyjącego na przełomie pliocenu i plejstocenu w południowej Afryce. Mierząc około 130 cm wzrostu, osiągał rozmiary typowe dla innych australopiteków, jednak wiele cech łączy ten gatunek z rodzajem Homo. Przez niektórych naukowców uznawany jest za ostatniego wspólnego przodka tego rodzaju lub jego bliskiego krewnego. Homo georgicus – gatunek człowieka sklasyfikowany w 2002 roku. Po raz pierwszy jego szczątki odnalazł gruziński archeolog David Lordkipanidze w 1991 roku. Następnie w 1999 r. znaleziono dobrze zachowane czaszki a w 2001 r. część szkieletu. Wszystkie znaleziska miały miejsce w Dmanisi, średniowiecznym gruzińskim miasteczku. Wiek szczątków oszacowano na około 1,8 miliona lat. Na ich podstawie ustalono, że przeciętny Homo georgicus miał około 150 cm wzrostu i puszkę mózgoczaszki pojemności około 600–680 cm³ i umieszczono gdzieś pomiędzy Homo habilis a Homo erectus.

    Brakujące ogniwo – określenie pochodzące od samego Charlesa Darwina, twórcy teorii ewolucji, używane jako nazwa hipotetycznych form o cechach pośrednich pomiędzy współczesnymi organizmami, które powinny występować wśród skamielin, jeśli proces ewolucji zachodził w rzeczywistości. Konieczność istnienia brakujących ogniw niepokoiła Darwina i wynikała z niekompletności zapisu kopalnego. Ślady wielu prehistorycznych organizmów nie dotrwały do czasów współczesnych albo jeszcze nikt ich nie odszukał. Proces fosylizacji jest zjawiskiem przypadkowym i niektóre istoty żywe niezwykle rzadko mu ulegają, co powoduje, że znana nauce historia procesu ewolucji na Ziemi jest niepełna. Pradhania – rodzaj niewielkiego dinozaura z grupy zauropodomorfów (Sauropodomorpha). Żył we wczesnej jurze na terenach współczesnego Półwyspu Indyjskiego. Jego skamieniałości zostały odkryte w datowanych na synemur osadach formacji Dharmaram w indyjskim stanie Andhra Pradesh. Materiał kopalny, na podstawie którego opisano Pradhania, należy do niemal dorosłego osobnika i obejmuje fragmenty czaszki, zęby, dwa kręgi szyjne i jeden krzyżowy oraz kilka kości lewej dłoni (ISI R265). W pobliżu odnaleziono również szczątki dwóch innych zauropodomorfów – Lamplughsaura oraz nienazwanej formy. Nazwa rodzajowa Pradhania honoruje Dhuyię Pradhana, kolekcjonera skamieniałości współpracującego z Indian Statistical Institute, zaś gatunkowa fragilis, oznaczająca po łacinie „kruchy”, odnosi się do kruchej natury zwierzęcia.

    Metoda Gierasimowa - metoda badawcza stosowana w antropologii fizycznej, polegająca na rekonstrukcji plastycznej wyglądu twarzy człowieka na podstawie zachowanych elementów czaszki. Nazywana jest metodą Gierasimowa od nazwiska rosyjskiego antropologa Michała Gierasimowa, który stał się współtwórcą otwartego w 1950 roku Laboratorium Rekonstrukcji Plastycznej Radzieckiej Akademii Nauk. Metoda oparta jest na związku między kształtem oraz grubością tkanki miękkiej czaszki a morfologią czaszki. Na początku Gierasimow wykonywał modele w plastelinie, potem metoda została udoskonalona. Eoplectreurys – rodzaj pająka z rodziny Plectreuridae żyjącego w środkowej jurze na obecnych terenach Azji. Został opisany w 2010 roku przez Paula Seldena i Huanga Diyinga w oparciu o skamieniałości odkryte w datowanych na około 165 mln lat osadach pokładów Daohugou w Mongolii Wewnętrznej. Pod względem morfologii jest bardzo podobny do współczesnych przedstawicieli Plectreuridae, w szczególności do rodzaju Plectreurys, dlatego Selden i Huang stwierdzają, że wątpliwości dotyczące jego przynależności do tej rodziny są niewielkie – dowodzi to, że Plectreuridae są grupą bardzo konserwatywną ewolucyjnie. Dorosłe samce E. gertschi mierzyły mniej niż 3,5 mm długości, co sprawia, że gatunek ten jest najmniejszym znanym przedstawicielem rodziny. Odkrycie środkowojurajskich skamieniałości Eoplectreurys wydłuża znany okres istnienia Plectreuridae o około 120 mln lat – najstarszym oprócz niego przedstawicielem tej rodziny jest Palaeoplectreurys baltica sprzed około 44–49 mln lat, a kolejne pod względem wieku szczątki pochodzą z miocenu (Plectreurys pittfieldi). Eoplectreurys jest najstarszym znanym przedstawicielem zarówno rodziny Plectreuridae, jak i całego kladu Haplogynae.

    Aardonyx – rodzaj wczesnego zauropodomorfa należący do grupy anchizaurów (Anchisauria). Jego skamieniałości odkryto w górnych pokładach dolnojurajskiej formacji Elliot w Republice Południowej Afryki. Został opisany w 2010 roku przez Adama Yatesa i współpracowników. Holotypem jest rostralna połowa lewej kości szczękowej (BP/1/6254). Zwietrzałą tylną część lewej kości szczękowej odnaleziono w odległości około metra od holotypu, możliwe więc, że oba fragmenty reprezentują tę samą kość. W pobliżu odkryto liczne szczątki czaszki oraz szkieletu pozaczaszkowego – kręgów, kości kończyn, żeber, szewronów. Wszystkie te kości należą prawdopodobnie do dwóch niedorosłych osobników. Analiza histologiczna żeber oraz łopatek sugeruje, że przebadane osobniki zmarły prawdopodobnie przed ukończeniem dziesięciu lat, kiedy tempo wzrostu spadało. Mierzyły ponad 7 m długości, jednak nie zakończyły one jeszcze wzrostu, co wskazuje, że dorosłe osobniki osiągały większe rozmiary. Do cech charakterystycznych Aardonyx należy budowa czaszki, kręgosłupa, przedramienia i dłoni. Miał on pięć zębów przedszczękowych, podobnie jak plateozaur, jednak cecha ta jest wynikiem konwergencji, a nie bliskiego pokrewieństwa. Zaawansowane zauropodomorfy miały szczęki w kształcie litery U, co umożliwiało im pochwycenie większej ilości pożywienia, utraciły również mięsiste policzki. Aardonyx miał V-kształtne szczęki, co jest cechą prymitywną, jednak również utracił mięsiste policzki – odwrotnie niż bazalny chiński zauropod Chinshakiangosaurus, który miał policzki oraz U-kształtne szczęki. Aardonyx miał stosunkowo krótkie kończyny przednie – u mniejszego osobnika kość ramienna stanowiła około 72% długości kości udowej, co sugeruje, że Aardonyx był co najmniej fakultatywnie, a prawdopodobnie przeważnie dwunożny. Analiza filogenetyczna przeprowadzona przez Yatesa i współpracowników wskazuje, iż Aardonyx jest jednym z najbardziej zaawansowanych zauropodomorfów nienależących do zauropodów – taksonem siostrzanym dla kladu Melanorosaurus + Sauropoda, obejmującego czworonożne zauropodomorfy, co potwierdza, że stanowi on formę przejściową pomiędzy bazalnymi zauropodomorfami a zauropodami. Aardonyx jest także najbardziej zaawansowanym spośród wszystkich znanych dwunożnych bazalnych zauropodomorfów. Dziecko z Taung – hominid z gatunku Australopithecus africanus. Jego szczątki zostały odkryte w 1924 roku przez Raymonda Darta i datowane są na okres 2,5 mln lat temu. Znalezisko składało się z fragmentów czaszki, żuchwy i odlewu endokranialnego (scementowany osad, który wypełniał puszkę mózgową).

    Crocodylus anthropophagus – gatunek wymarłego krokodyla żyjącego na przełomie pliocenu i plejstocenu we wschodniej Afryce. Został opisany w 2010 roku przez Christophera Brochu i współpracowników w oparciu o niekompletną czaszkę oraz fragmentaryczne pozostałości szkieletu pozaczaszkowego (NNHM-OLD-1001) odkryte w 2007 roku w Wąwozie Olduvai, na powierzchni pomiędzy dwiema warstwami tufu wulkanicznego. Oprócz holotypu odnaleziono także szczątki co najmniej kilku osobników, obejmujące pozostałości czaszki, w tym puszki mózgowej, kości kończyn, kręgi, osteodermy. Skamieniałości liczą około 1,84 mln lat – w tym okresie na terenie Wąwozu Olduvai żyły również hominidy Homo habilis i Paranthropus boisei. Crocodylus anthropophagus cechował się dużymi wyrostkami na kościach łuskowych. Nie występowało u niego wydłużenie grzebienia przedoczodołowego typowe dla indopacyficznych przedstawicieli rodzaju Crocodylus oraz środkowych guzków rostralnych, diagnostycznych dla neotropikalnych Crocodylus. Budowa szkieletu pozaczaszkowego jest podobna jak u współczesnych przedstawicieli tego rodzaju. Głęboki pysk i rogi upodabniają C. anthropophagus do Voay robustus – dużego krokodyla żyjącego na Madagaskarze jeszcze około 2000 lat temu. C. anthropophagus osiągał prawdopodobnie rozmiary zbliżone do krokodyla nilowego i był największym drapieżnikiem występującym na terenie Wąwozu Olduvai. Ślady zębów odnalezione na kościach dowodzą, że polował m.in. na wczesne hominidy. Ponieważ współczesne mu hominidy były stosunkowo niewielkie, ślady ukąszeń na kościach prawdopodobnie są wynikiem ataku krokodyli niewielkich lub średnich rozmiarów, gdyż większe osobniki były w stanie zjeść hominida w całości, nie pozostawiając żadnych śladów. Do faktu zjadania człowiekowatych odnosi się nazwa gatunkowa anthropophagus, pochodząca od greckich słów anthropos („człowiek”) i phagus („pożeracz”).

    Livyatan – rodzaj wymarłego walenia należący do grupy Physeteroidea, obejmującej rodzinę kaszalotowatych (Physeteridae) oraz formy blisko spokrewnione. Żył w środkowym miocenie, około 13–12 mln lat temu; jego szczątki odkryto w Peru. Został opisany w 2010 roku przez Oliviera Lamberta i współpracowników w oparciu o czaszkę i żuchwę wraz z zębami. Holotyp (MUSM 1676) został odkryty przez Klaasa Posta z Muzeum Historii Naturalnej w Rotterdamie w listopadzie 2008 roku w Cerro Colorado na pustyni Pisco-Ica. Największe odnalezione zęby mierzyły około 12 cm średnicy, a ich długość przekraczała 36 cm. Na podstawie odkrytych skamieniałości czaszki jej długość oszacowano na około 3 m, szerokość na 1,9 m, a długość całego zwierzęcia na 13,5–17,5 m, czyli w przybliżeniu tyle, ile mierzy współczesny kaszalot. Czaszka, zęby oraz dół skroniowy L. melvillei były jednak znacznie większe niż kaszalota, a waleń ten miał prawdopodobnie największe szczęki spośród wszystkich znanych obecnie kręgowców.

    Dodano: 14.04.2010. 16:28  


    Najnowsze