• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zniszczeniu uległa część stropu w pałacu Nerona w Rzymie

    17.04.2010. 21:01
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W pałacu Nerona w Rzymie w ubiegłym tygodniu zawaliła się część stropu jednej z galerii wewnątrz kompleksu pałacowych budowli - donosi agencja Associated Press.

    Zniszczeniu uległa część stropu o powierzchni około 60 metrów kwadratowych w galerii ze sklepieniem w okazałym pałacu zbudowanym w I w. n.e., za czasów panowania cesarza Nerona (54-68 r. n.e.), znanym pod łacińską nazwą Domus Aurea (Złoty Dom).

    Pałac Nerona - którego wznoszenie rozpoczęto w 64 r. - według starożytnych opisów był wielkim kompleksem budowli o powierzchni około 80 hektarów, zajmującym część miasta między wzgórzami Palatynu i Eskwilinu w Rzymie.

    Ukończona część pałacu posiadała pełne przepychu zdobienia, w tym malowidła, mozaiki - także sufitowe - oraz złocone sklepienie jednej z sal.

    Cesarz Neron korzystał z pałacu krótko, do swojej śmierci w 68 r., a w jego ukończonej części mieszkał później cesarz Wespazjan (69-79 r. n.e.) oraz cesarz Tytus Flawiusz (79-81 r. n.e.).

    Na terenie kompleksu pałacowego Złotego Domu Nerona powstało w późniejszych okresach wiele słynnych rzymskich budowli, np. Koloseum, termy Trajana i Świątynia Wenus i Romy.

    Pozostałości pałacu Nerona przez stulecia pozostawały pod grubą warstwą ziemi w niecce między wzgórzami aż do XVI w., kiedy renesansowi uczeni rozpoczęli badania okresu cesarskiego w starożytnym Rzymie i stopniowo odsłaniane były ruiny pałacowych budowli.

    Pałac Nerona w 1999 został ponownie otwarty po 18 latach prac archeologicznych i renowacyjnych, związanych z problemami konstrukcyjnymi i przenikaniem wody do jego dolnych części. JOT

    PAP - Nauka w Polsce

    tot/ agt/

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Lukusta - ok. 54 n.e. zawodowa trucicielka, mieszkająca w Rzymie, otruła między innymi Klaudiusza na polecenie Agrypiny Młodszej i Brytanika na żądanie Nerona. Próbowała otruć także Nerona. Została stracona w czasach imperatora Galby. Rzym za Nerona: Obrazy historyczne – powieść historyczna Józefa Ignacego Kraszewskiego. Akcja toczy się w starożytnym Rzymie, stolicy cesarstwa rzymskiego pod rządami cesarza Nerona. Tematem powieści są początki i rozwój chrześcijaństwa na terenie imperium. Herod Agryppa II (ur. ok. 27 w Rzymie, zm. 92/93 lub 99/100 w Rzymie) – król Chalkis w latach 49-53, Batanei, Gaulanitydy, Trachonu i Paneas od 53. Syn Heroda Agryppy I, po śmierci ojca w 44 roku z racji młodego wieku nie odziedziczył jego królestwa. Później jednak otrzymał nadania od cesarzy rzymskich Klaudiusza i Nerona. W okresie wojny żydowskiej zajmował stanowisko prorzymskie. Oskarżany o kazirodczy związek ze swoją siostrą Bereniką.

    Sekstus Afraniusz Burrus (? - 62) – pochodzący z Galii Narbońskiej wojskowy rzymski, w 51 nominowany przez cesarza Klaudiusza prefektem pretorianów, bliski współpracownik Agrypiny Młodszej, przez pierwszych osiem lat panowania Nerona prawa ręka cesarza (wspólnie z Seneką Młodszym). Zmarł w 62 roku, prawdopodobnie z powodu raka gardła, istniała również plotka, że został otruty na zlecenie Nerona. Licinius Crassus Scribonianus - polityk rzymski w początku pryncypatu. Trzeci syn Marka Licyniusza Krassusa Frugi konsula w 27 n.e. i Skrybonii. Rodzice Skryboniana i jego brat Gnejusz Pompejusz Magnus zostali straceni za cesarza Klaudiusza w 47 n.e.. Za panowania cesarza Nerona przebywał w Rzymie. Zachowała się inskrypcja, mówiąca, że Wespazjan będąc osobą prywatną, rozstrzygał spór graniczny między Skrybonianem i jego bratem Pizonem. Drugi brat Skryboniana Krassus Frugi został skazany na śmierć przez Nerona w 67 n.e. Trzeci brat, Pizon Licynianus, w 69 n.e. został adoptowany przez cesarza Galbę i wyznaczony na jego następcę. Po pięciu dniach zginął wraz z Galbą, gdy władzę w wyniku spisku przejął Othon. Ciało zostało wydane żonie Weranii i bratu Skrybonianowi. W 70 n.e. Marek Antoniusz Prymus, pod nieobecność cesarza Wespazjana i Tytusa, zachęcał Skryboniana, uważanego za poważnego pretendenta dzięki znakomitemu pochodzeniu i zasługom braci, do objęcia władzy. Skrybonianus jednak z ostrożności odmówił. Nie znamy okoliczności śmierci, zgnął lub został stracony w 70 n.e.. Być może jego córką była Licynia Kornelia Woluzja Torkwata.

    Lucius Clodius Macer, za czasów cesarza Nerona zarządzał prowincją Afryką. Po zamordowaniu Nerona w 68 powołał w Afryce nowy legion i został przywódcą buntu przeciwko nowemu cesarzowi - Galbie - prawdopodobnie za namową Kalwii Kryspinilli. Pokonany przez wojska Galby i zamordowany. Kalwia Kryspinilla (I w. n.e.) - rzymska arystokratka, mistrzyni rozkoszy miłosnych (łac. magistra libidinum) na dworze cesarza Nerona.

    Oktawia, Claudia Octavia (ur. w marcu 40 n.e.; zm. 8 czerwca 62) – córka cesarza Klaudiusza i jego trzeciej żony Messaliny, pierwsza żona następcy Klaudiusza, cesarza Nerona. Gaius Calpurnius Piso (zm. 19 kwietnia 65) – polityk rzymski, senator od czasów cesarza Kaliguli, jeden z przywódców nieudanego spisku na życie cesarza Nerona.

    Filostrat, syn Werusa albo Filostrat I (gr.: Φιλόστρατος του Βήρου, Filostratos tou Wērou) – retor i pisarz grecki, urodzony za panowania cesarza Nerona (54-68), autor dialogu Neron.

    Swetoniusz Paulinus (Gaius Suetonius Paulinus) – żył w I w. n.e. Był wodzem rzymskim za czasów Klaudiusza i Nerona. W 41 roku prowadził kampanię przeciwko Berberom w Mauretanii. W 42 roku obrany konsulem. Będąc namiestnikiem Brytanii w latach 59-61, powiększył jej obszar do wybrzeży Morza Irlandzkiego. Próbował zdobyć wyspę Mona, gdzie mieściło się centrum druidyzmu, lecz w dalszej likwidacji inteligenckiej kasty druidów przeszkodził mu wybuch rebelii pod wodzą wielkiej celtyckiej królowej Boudiki. Mimo serii klęsk, Swetoniusz zdławił powstanie dzięki jednej bitwie rozegranej w okolicy dzisiejszego Fenny Stratford. Wkrótce po tym został odwołany przez cesarza Nerona, który obawiał się wybuchu nowego powstania spowodowanego surowością Swetoniusza w rozprawie z rebeliantami. W 69 roku Swetoniusz poparł Otona w jego walce o cesarski tron. Brał jeszcze udział w (przegranej) bitwie pod Bedriakum. Zmarł wkrótce po ułaskawieniu przez Witeliusza.

    Dom Menandra – ruiny jednego ze starożytnych domus w Pompejach. Usytuowany na wprost Domu Fabii był jednym z największych domów mieszkalnych w mieście. Jego właścicielem był Kwintus Poppaeus, krewny drugiej żony Nerona Poppei Sabiny. Domicja Lepida Starsza (Domitia Lepida Maior) występująca w źródłach najczęściej jako Domicja (Domitia, ur. 19 p.n.e. – zm. czerwiec 59 n.e.) – córka Lucjusza Domicjusza Ahenobarba i Antoni Starszej, była przedstawicielką rzymskiego rodu Domicjuszy Ahenobarbów. Spokrewniona z najpotężniejszymi osobami końca republiki i początków cesarstwa – była wnuczką triumwira Marka Antoniusza i Oktawii Młodszej siostry cesarza Augusta, kuzynką cesarzy Kaliguli i Klaudiusza, ciotką cesarzowej Messaliny i cesarza Nerona. Jej siostrą była Domicja Lepida Młodsza (Domitia Lepida Minor), a bratem Gnejusz Domicjusz Ahenobarbus, ojciec cesarza Nerona.

    Pallas (? – 62) – wyzwoleniec Antonii, ulubieniec cesarza Klaudiusza, zarządzał skarbem cesarskim. Zaaranżował małżeństwo Klaudiusza z Agryppiną oraz adopcję jej syna Nerona. Chcąc osłabić wpływy matki Neron usunął go ze stanowiska zarządcy kasy cesarskiej, a następnie uwięził. W r. 62 n.e. został otruty. Marcus Licinius Crassus Frugi polityk rzymski w początku pryncypatu. Syn Marka Licyniusza Krassusa Frugi konsula w 27 n.e. i Skrybonii W młodości studiował w Atenach. W 47 n.e. cesarz Klaudiusz na skutek intryg cesarzowej Messaliny kazał uśmiercić jego starszego brata Gnejusza Pompejusza Magnusa i oboje rodziców. Konsul w 64 n.e. razem z Gajuszem Lekaniuszem Bassusem. Posiadał bardzo znaczny majątek, między innymi liczne włości rodzina Krassusów miała w Hiszpanii. Zachowała się inskrypcja dotycząca jego term w Pompejach. Żonaty z Sulpicją Pretekstą z którą miał czworo dzieci. Skazany przez cesarza Neronaokoło 67 n.e. po oskarżycielskim donosie Akwiliusa Regulusa.

    Klaudiusz Neron Juliusz Cezar łac. Claudius Nero Iulius Caesar Germanicus (630), blisko spokrewniony z cesarzami z dynastii julijsko-klaudyjskiej, był synem Germanika i Agrypiny Starszej. Jego młodszym bratem był późniejszy cesarz Kaligula. 26 maja 17 n.e. wraz z rodzeństwem brał udział w triumfie swojego ojca, Germanika, za zwycięstwa nad Cheruskami i Chattami. Po odjeżdzie Germanika i Agrypiny na Wschód pozostał w Rzymie. W 20 n.e. wyjechał na spotkanie matki, wracającej do Rzymu z prochami Germanika, do Tarracyny. W tym też roku przywdział togę męską (toga virilis). Na wniosek Tyberiusza senat zezwolił Neronowi ubiegać się o kwesturę na pięć lat przed uzyskaniem przewidywanego prawem wieku. Otrzymał też godność arcykapłana. Dzień pierwszego wystąpienia w życiu politycznym Nerona i jego młodszego brata, Druzusa, cesarz Tyberiusz uczcił darem pieniężnym dla ludu. Neron był zaręczony z Junią, córką Metellusa Sylanusa, namiestnika Syrii. Małżeństwo nie doszło do skutku z powodu śmierci Junii. Został pierwszym mężem Julii Heleny wnuczki Tyberiusza, od 20 roku n.e. do rozwodu w 29. Po śmierci syna Druzusa w 23 n.e., Tyberiusz przyprowadził do senatu Nerona i jego brata Druzusa, polecając ich opiece senatorów, wskazując ich jako swoich następców. Neron wygłosił mowę pochwalną nad zwłokami swojego teścia,syna cesarza. W 24 n.e. pontyficy zarządzili podjęcie takich samych modłów i złożenie ofiar za Nerona i Druzusa, jak za cesarza Tyberiusza. W związku z tym cesarz wystąpił w senacie z mową, w której wyraził opinię, że takie oznaki czci należą się tylko osobom wiekowym i zasłużonym. Był to sygnał dla senatorów, że zmienia się nastawienie cesarza do synów Agrypiny. W 26 n.e. Neron był kwestorem. Sejan w swoim dążeniu do władzy pracował potajemnie nad doprowadzeniem do zguby Nerona. Młody człowiek został otoczony szpiegami i prowokatorami, którzy podjudzali go do nierozważnych wypowiedzi, o których informowali następnie Tyberiusza. W interesie Sejana działała też żona Nerona, która donosiła o wszystkim swojej matce Liwilli, kochance Sejana, jak i jego brat Druzus, omamiony nadzieją panowania po usunięciu starszego brata. Niedługo po śmierci Liwii, a respekt do matki powstrzymywał jak dotąd cesarza przed najgorszymi czynami, Tyberiusz wysłał list do senatu, w którym oskarżał Agrypinę i Nerona w bardzo ostrych słowach, chociaż nie zarzucał im dążenia do zbrojnego przewrotu. Senat nie podjął w pierwszym dniu żadnej uchwały w tej sprawie, niepewny co do intencji cesarza. Wokół budynku senatu zbierał się też lud rzymski, niosąc portrety Nerona i Agrypiny i wołając, że list niosący zgubę domowi Germanika jest sfałszowany. Tyberiusz poczuł się zmuszony ponowić swoje oskarżenia i tym razem Senat nie odważył się opierać. Neron został ogłoszony wrogiem państwa, na rozkaz cesarza Tyberiusza został zesłany na wyspę Poncję (dziś Ponza) i albo zamorzony głodem albo zmuszony do samobójstwa. Na początku panowania Kaliguli w 37 n.e. szczątki Klaudiusza Nerona sprowadzono do Rzymu i pochowano w Mauzoleum Augusta. Świątynia Wenus i Romy – największa znana świątynia w starożytnym Rzymie, znajdowała sie na wschodnim krańcu Forum Romanum. Zaprojektowana przez cesarza Hadriana. Budowa została rozpoczęta w 121 i zakończona w 141 przez Antoninusa Piusa. Spłonęła w 307, po czym została odbudowana przez cesarza Maksencjusza (zostały wtedy dodane apsydy dla obu cell).

    Statilia Messalina – wywodziła się z najwyższych kręgów arystokracji senatorskiej, prawnuczka Tytusa Statyliusza Taurusa – konsula w 26 p.n.e. i wybitnego dowódcy cesarza Augusta. Nie znamy imion trzech pierwszych jej mężów, czwartym był Marek Juliusz Westynus Attyk, konsul w 65 n.e. Cesarz Neron, którego była kochanką, rozkazał stracić Attyka bez oskarżenia i procesu, żeby sam mógł ją poślubić. W początkach 66 n.e. została jego trzecią żoną. Przeżyła upadek Nerona, zakończony jego śmiercią samobójczą w czerwcu 68 n.e., zapewne dlatego, że następni, krótkotrwale panujący cesarze: Galba, Oton i Witeliusz wywodzili się z tych samych, senatorskich kręgów. Cesarz Oton zamierzał nawet poślubić ją i w ostatnim liście przed samobójczą śmiercią właśnie ją prosił, by zadbała o jego pochówek.

    Dodano: 17.04.2010. 21:01  


    Najnowsze