Jak się nie zgubić w skomplikowanej technologii obrazu? :: Artykuły / Polski Serwis Naukowy

Polecamy również:

Lek, który zamieni rannego żołnierza w "niezniszczalnego"

"Akademia przedsiębiorczości i forum inwestycyjne rynku finansowego w sektorze TIK", Poznań, Polska

Michael Hanlon: "10 pytań, na które nauka nie znalazła (jeszcze) odpowiedzi" - recenzja

Konferencja "Wyzwania i bariery polskich eksporterów technologii teleinformatycznych"

Film "Galileusz: Potęga teleskopu" w planetarium Centrum Nauki Kopernik

Plazma to "wideofilski" sprzęt dla osób ceniących perfekcyjny obraz, z kolei telewizory LCD lepiej sprawdzają się w dobrze oświetlonych pomieszczeniach. Jednak najlepszą jakość obrazu i tak zazwyczaj uzyskamy w kinie - uważa znany operator filmowy Piotr Wojtowicz.

Odbiorniki LCD walczą z plazmami, sygnał cyfrowy z analogowym, kino z telewizją, a zwykły widz gubi się w mnogości oferowanych propozycji, nie wiedząc, który sposób przedstawiania obrazu będzie dla niego najlepszy.

Znalezienie się w tej zawiłej rzeczywistości ma ułatwić Centrum Dobrego Obrazu (CDO) - niezależne forum ekspertów promujących wiedzę z zakresu technologii obrazu, które o rozwikłanie kilku trudnych kwestii z tego zakresu poprosiło znanego operatora Piotra Wojtowicza.

"Kiedyś powiedziałbym, że nie zrezygnuję z kineskopu. To świetna technologia oferująca bardzo dobrą jakość"- mówi operator. Jednak przyznaje, że duże wrażenie robi na nim technologia plazmowa.

Ekran plazmowy (ang. plasma display panel) - wynaleziony w 1964 roku w amerykańskim stanie Illinois - do tworzenia obrazu wykorzystuje plazmę i luminofor. Jego główny element - piksel - jest złożony z trzech komór. Wypełnia się je gazem oraz wykłada luminoforem (związkiem luminescencyjnym), który w każdej komorze może emitować światło różnego koloru. Jeśli przyłożymy napięcie do gazu w pojedynczej komorze, zachodzi jonizacja i powstaje plazma, która wydziela światło ultrafioletowe. Wówczas piksele zaczynają świecić różnymi kolorami.

"Najwierniejsze oddanie całej gamy kolorów i niuansów odcieni, największa paleta barw i gradacja świateł: od perlistej bieli do czystej czerni" - wylicza zalety ekranu plazmowego Wojtowicz. "Oglądanie dobrze sfilmowanej produkcji na telewizorze plazmowym, to jak słuchanie muzyki na sprzęcie audiofilskim. Można powiedzieć, że plazma to taki sprzęt +wideofilski+ dla wszystkich, którzy, tak jak ja, doceniają perfekcyjny obraz" - dodaje.

Jego zdaniem doskonały obraz wymaga jednak odpowiednich warunków. "Tak jak w kinie nikt nie będzie oglądał filmu przy zapalonych światłach, tak samo plazma wymaga mniejszego oświetlenia dla uzyskania najlepszego efektu" - mówi.

Mimo że telewizor plazmowy daje lepszą jakość obrazu, to na rynku dominują telewizory LCD. Wojtowicz tę sytuację porównuje do zjawiska znanego z rynku audio. "Mniej jest modeli sprzętu dla wymagających" - mówi.

"Telewizory LCD mają większą jasność, dzięki czemu sprawdzają się w mocniej oświetlonych pomieszczeniach, takich jak sklepy. Trzymając się analogii do sprzętu audio: na dworcu, gdzie zewsząd dobiega hałas, lepiej słyszalny będzie megafon, niż wyrafinowana kolumna muzyczna. Intensywne światło dla obrazu jest takim właśnie hałasem" - opisuje.

Pierwszy wyświetlacz ciekłokrystaliczny (LCD - Liquid Crystal Display) wynalazł w roku 1964 George H. Heilmeier. Jego opracowanie było możliwe dzięki odkryciu ciekłego kryształu, który jest fazą pomiędzy ciekłym a krystalicznym stanem skupienia materii. Badania nad właściwościami ciekłego kryształu pokazały, że można sterować właściwościami optycznymi tych substancji pod wpływem pola elektromagnetycznego. Ta cecha wykorzystywana jest teraz w wyswietlaczach ciekłokrystalicznych.

Zdaniem operatora najlepszą jakość obrazu i tak uzyskuje się w kinie. "Pamiętajmy jednak, że kino nie jest pojęciem jednoznacznym. (...) Na obecnym etapie rozwoju technologii najlepszy efekt pod względem bogactwa i jakości obrazu daje film nakręcony kamerą filmową na negatywie i wyświetlany w kinie z projektora wideo" - wyjaśnia.

***

Piotr Wojtowicz ukończył Wydział Operatorski Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Jest autorem zdjęć do wielu filmów, seriali i teatru telewizji, m.in.: "Sztos", "Prymas. Trzy lata z tysiaclecia", "Jutro idziemy do kina", "Różyczka", "Ekstradycja", "Czas Honoru". Za swoją pracę był nagradzany m.in.: Nagrodą Srebrnego Lelewity za "Prymasa" czy Nagrodą na Seul Drama Festiwal za "Jutro idziemy do kina". Obecnie pracuje nad pierwszym polskim filmem 3D.

Źródło:
PAP - Nauka w Polsce

komentuj publikację

Czy wiesz że...?

wersja BETA

480i - skrócona nazwa jednego z trybów wideo telewizji SDTV. Liczba 480 oznacza rozdzielczość ekranu równą 480 linii w pionie, a litera i oznacza obraz kodowany z przeplotem "i" (ang. interlaced). Rozdzielczość obrazu 480i w poziomie może wynosić 704 piksele (format obrazu 16:9, piksel 40:33), 704 piksele (format obrazu 4:3, piksel 10:11) lub 640 pikseli(obraz 4:3 ratio , piksel kwadratowy). Obraz może być odświeżany z częstotliwością 24, 30 lub 60 klatek na sekundę. pełny tekst

Obraz anamorfotyczny termin używany w odniesieniu do kinematograficznej techniki rejestracji obrazu panoramicznego na taśmach filmowych 35 mm, a także innych mediach służących do zapisu obrazu i w początkowym założeniu przystosowanych do rejestracji obrazu o proporcjach niepanoramicznych. Termin ten stosowany jest także w odniesieniu do projekcji kinowej wymagającej projektorów wyposażonych w optykę z soczewkami anamorfotycznymi pozwalającymi odtworzyć oryginalne proporcje obrazu na ekranie. Obrazu anamorfotycznego nie należy mylić z opracowanym dla potrzeb telewizji cyfrowym obrazem anamorfotycznym, który opiera się na podobnych założeniach, ale wykorzystuje do kompresji całkiem inne metody. pełny tekst

Obraz anamorficzny termin używany w odniesieniu do kinematograficznej techniki rejestracji obrazu panoramicznego na taśmach filmowych 35 mm, a także innych mediach służących do zapisu obrazu i w początkowym założeniu przystosowanych do rejestracji obrazu o proporcjach niepanoramicznych. Termin ten stosowany jest także w odniesieniu do projekcji kinowej wymagającej projektorów wyposażonych w optykę z soczewkami anamorficznymi pozwalającymi odtworzyć oryginalne proporcje obrazu na ekranie. Obrazu anamorficznego nie należy mylić z opracowanym dla potrzeb telewizji cyfrowym obrazem anamorficznym, który opiera się na podobnych założeniach, ale wykorzystuje do kompresji całkiem inne metody. pełny tekst

Rozpoznawanie obrazu - przetwarzanie obrazu przez maszynę za pomocą urządzeń zewnętrznych (np. skaner) w opis cyfrowy tegoż obrazu w celu dalszego przetwarzania. Przykładem takiego działania jest OCR czy też OMR. pełny tekst

Skrócona nazwa jednego z trybów wideo telewizji EDTV. Liczba 480 oznacza rozdzielczość ekranu równą 480 linii w pionie, a litera p oznacza obraz progresywny, kodowany bez przeplotu "p" (ang. progressive). Rozdzielczość obrazu 480p w poziomie może wynosić 854 piksele (format obrazu 16:9), lub 640 pikseli (obraz 4:3). Obraz może być odświeżany z częstotliwością 30 lub 60 ramek na sekundę. pełny tekst

Moduł "Czy wiesz że...?" (wersja testowa, beta): definicje/pojęcia wygenerowane w obrębie tego modułu pochodzą z Wikipedii i udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Dostęp do pełnej wersji każdego hasła (oraz dokładnch informacji na temat licencji, autora oraz edycji) możliwy jest po kliknięciu w odnośnik opisany jako "pełny tekst".